يك نوستالژي شرقي
ابراهیم عمران
وایفای نداریم، به مادرت زنگ بزن، فکر کن سال 1993 است... اینها جملههایی است که در رستوران و کافهای در «نروژ» نوشته شده و از فرط زیادی از «بامافتادن به طرف افراط» مسئولان آن مکان مبادرت به نوشتن چنین نوشتهای کردهاند. گویا استفاده بیحدواندازه از وسایل ارتباطی مدرن امروز، برای جغرافیای خاصی نیست و از رفاهزدهترین جامعهها تا فلاکتزدهترین آنان در گیتی در چنبره «سردرگریبان»بودن محض گرفتار هستند. نکته جالب در میان نوشتهها توجه به روح خانواده (مادر) و برگشتن به سالهای قبل (نوستالژی) است که پهلو میزند به روحیات شرقی نظیر ما؛ مایی که شاید بیشتر باید به چنین نگرشی دقت داشته باشیم که حالا در همه نسلها کموبیش سرها در موبایلهاست و بیرونآوردن این ذهنها بسی مشکل و شاید غیرممکن. درحالیکه جامعه غرب مبدع این وسایل پیشرفته ارتباطی بوده، در چنین بزنگاهی گیر کرده که دستبهدامان روحیات شخصی آدمیان میشود؛ آنهم انسان غربی منطقگرا، ما در چه راهی باید قدم برداریم که بر سر بیشتر مکانهای عمومیمان و حتی قلیانسراها هم با نوشتن «وایفای» داریم مواجه نشویم؟ حکایت ما با دنیای ارتباطات مجازی، حکایت پر از چالش و تفسیرهای فراوانی است که جز با تمسک به خوددرمانی از نوع ایرانی/ اسلامیمان ره به جایی نمیبریم و ابتکار کافیشاپ نروژی باید برای صاحبان مکانهای تفریحی و عمومی نمونه جالبی باشد؛ اگر فقط به فکر توجیه اقتصادی در کارهایمان نباشیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.