|

روزی، روزگاری، ورشو

رؤیا صدر

دکمه روی نیمکت را فشار می‌دهم. صدای موسیقی شوپن بلند می‌شود. می‌نشینم. همراه لهستانی‌ام دیواری را نشان می‌دهد و می‌گوید: «اینجا، آلمان‌ها گروهی از چریک‌های نهضت مقاومت لهستان را تیرباران کرده‌اند. پلاک روی دیوار نام آنهاست و این دسته‌گل و فانوس همیشه‌روشن یادمانشان. در بخش قدیمی ورشو از این پلاک‌ها زیاد می‌بینید». فهرست بلندبالای دانشجویان و استادان کشته‌شده را روی دیوار گروه تاریخ دانشگاه ورشو، به یاد می‌آورم. در جنگ جهانی دوم 85 درصد از شهر ویران شد و پس از هیروشیما و ناکازاکی، بالاترین ویرانی‌ها را به خود دید. به دوروبرم نگاه می‌کنم که پر است از گل و کافه پر از جمعیت و نوازنده‌ها‌ی دوره‌گرد و رستوران‌های زنجیره‌ای از همه‌جای دنیا و گروه‌‌گروه کودک دبستانی دور مجسمه‌ها و نوازنده‌ها و میدان‌ها و آدم‌ها. به آمیزش عجیب زندگی و مرگ در کوچه‌پس‌کوچه‌های ورشو فکر می‌کنم و مردمی که زیر سایه نمادهای مقاومت پدرانشان، در شهری زنده و پر از هیاهو و گل‌ورنگ زندگی می‌کنند و به گواه آمار، در تعامل با دنیا، در ساختن اقتصادی روبه‌رشد سهیمند. گویی گذشته پرفرازونشیب ورشو در قالب مقبره سرباز گمنام با شعله همیشه‌روشنش و موزه قیامش و مجسمه‌ها و پلاک‌های یادبودش و بناهایی بازمانده از سیستم معماری دوره تزارها و کمونیست‌ها، در حال همزیستی مسالمت‌آمیز با زندگی پرهیاهوی امروز ساکنانش است. همراهم می‌گوید امروز نسلی آمده که می‌خواهد زندگی کند؛ نسلی که قهرمان ندارد و دنبال قهرمان هم نیست، این را بی‌هیچ تأسفی می‌گوید. جامعه گویی پذیرفته که رسم زمانه تغییر کرده است و دراین‌میان کسی هم دلواپس نیست... کسی چه می‌داند؟ راز و رمز پیشرفتش شاید همین باشد... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.