|

در هواى پاييزى جامعه!

كريم ارغنده‌پور

روزهاى كوتاه پاييز با ابرهاى پايين‌آمده و خورشيدِ كم‌تاب، گويى آدمى را آماده‌تر مى‌كند براى ابراز احساسات. اجداد ما در اين ايام بيشتر در قهوه‌خانه‌ها يا دور كرسىِ خانه در جمع مى‌نشستند و در شيرينى و گرماى حضور يكديگر، هوس شعر و آواز مى‌كردند. اما من اين روزها بيشتر از گذشته اسير خبرهاى اندوهناك جامعه‌ام. يكى، دو روز قبل با يكى از دوستانم گفت‌وگو مى‌كردم. چهره‌اش كاملا خسته بود. علت را پرسيدم. گفت در روزهاى گذشته برادر جوانش را از دست ‌داده است. گفت برادرش روى كاناپه در حال تماشاى فوتبال بوده، همان‌جا سكته كرده و ديگر هرگز برنخاسته است. گفت بعد از مرگش دانستيم كه در اين اواخر خيلى زياد از استرس كارى رنج مى‌برده است. همين ديروز اظهار نگرانى از افزايش طلاق و ويرانى‌هاى پس از آن را خواندم. در روزهاى قبل از آن هم گزارش ايسنا از زنان خيابانى تكانم داده بود. شكاف اجتماعى در جامعه به‌طور كم‌سابقه‌اى در حال افزايش است. تورم همچنان از افزايش نرخ دستمزدها بيشتر و در نتيجه فقر روز‌به‌روز عده بيشترى را به كام خود مى‌كشاند. بيكارى فزاينده در اثر ركود نيز واقعيتى دامن‌گير شده است. واقعا نمى‌دانم با پيامدهاى هريك از متغيرهايى كه در بالا برشمرده شد، چه بايد كرد؟ فراگيرى يأس و ازدست‌رفتن اميد اجتماعى، اولين نشانه آن است. سيل تقاضاها براى مهاجرت به خارج از كشور بيشتر از همين‌جا ناشى مى‌شود. مهاجرت در دنياى امروز لزوما يك امر منفى اجتماعى محسوب نمى‌شود؛ ولى اگر تقاضا براى آن خيلى زياد باشد و افراد، آينده بهتر را در وراى مرزها جست‌وجو كنند يك نشانه جدى است و بايد آن را آسيب‌شناسى كرد. اينها همه وقتى دردناك‌تر است كه گويى برنامه جامعى براى رويارويى با اين پديده‌ها نيست. روشن است كه دولت به‌تنهايى قادر به مواجهه با آن نيست. بايد اراده و توان همه دستگاه‌ها براى آن بسيج شود؛ بلكه اين روند معكوس شود؛ به كجا مى‌رويم؟ به نتايج آن انديشيده‌ايم!؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.