پوری سلطانی درگذشت
مرگ مادر کتابداری نوین ایران
شرق: قلب پوری سلطانی، هنوز هم برای کتابخانه ملی میزد. او این مکان را مانند بچهاش دوست داشت و حتی زمانی که به گفته خودش ناتوان و رنجور در جمعی حاضر شد که برای بزرگداشت او گردهم آمده بودند از عشقش به ایران گفت. این مراسم آخرین دیدار او با دوستانش بود. سلطانی صبح 16 آبان درگذشت. پوری سلطانی، از پایهگذاران کتابداری و اطلاعرسانی در حوزه کتاب، صبح دیروز، 16 آبان در 84 سالگی به دلیل نارسایی ریه در بیمارستان ایرانمهر درگذشت. مراسم تشییع پیکر سلطانی ساعت 9:30 یکشنبه ۱۷ آبان از مقابل کتابخانه ملی به سمت بهشتزهرا(س) برگزار میشود. پوری سلطانی از سوم آبان به علت نارسایی قلبی و ریه و همچنین انسداد روده در بخش مراقبتهای ویژه (ICU) بیمارستان بستری بود. پوری سلطانی، متولد سال 1310 و از پایهگذاران علوم کتابداری و اطلاعرسانی در ایران بود. سلطانی که جایزه ترویج علم ایران را از انجمن کتابداری و اطلاعرسانی گرفته بود، یکی از پایهگذاران مرکز ملی کتابداری و عضو هیأت علمی دانشگاه تهران بود. او همسر مرتضی کیوان، یکی از تأثیرگذارترین چهرههای فرهنگی در دهههای 20 و 30 بود که به دست رژیم پهلوی کشته شد. کیوان از دوستان کشتهشده احمد شاملو بود که شاملو در شعرش علاوه بر یادکردن از کیوان، از او هم نام برده است؛ سال اشک پوری، سال خون مرتضی. 17 خرداد سال جاری نیز بزرگداشت سلطانی از سوی «شبهای بخارا» برگزار شد. در بخشی از مراسم، امیرهوشنگ ابتهاج (سایه) که کمتر در مجالس و مراسمها حاضر میشود، روی سن رفت و سخن خود را با خاطرهای آغاز کرد: «او برای من جانجانان است، یعنی مرتضی کیوان. از کیوان چه میتوانم بگویم. فقط چند نکته ظریف درباره وصیتنامهای است که از او بهجا مانده. وقتی کیوان این وصیتنامه را مینوشت، از سرنوشت خود خبر داشت و میدانست چندساعت دیگر نخواهد بود. اما در دستخط او هیچ ارتعاشی نمیبینیم. او حتی عادت داشت وقت خواندن روزنامههای کیهان و اطلاعات، غلطهای آنها را تصحیح میکرد. حتی تشدید «اما» را هم میگذاشت. این وصیتنامه را نیز طوری نوشته که انگار میخواهد نامهای معمولی بنویسد». این شاعر پیشکسوت ادامه داد: «نکته دوم درباره این وصیتنامه، نگرانی او نسبت به همسری است که هنوز بیش از دو، سهماه از ازدواجشان نمیگذرد. پوری سلطانی همیشه دردهای ماهانهای داشت که عذابش میداد و دکترها به او گفته بودند که پس از ازدواج خوب میشود و در اینجا مرتضی کیوان که نمیخواهد به همسر جوانش بگوید که پس از من ازدواج کن، چراکه خود را مالک او نمیداند که بخواهد چنین چیزی به او بگوید، با ظرافت میگوید: «پوریجان، فکری هم به حال دردهای ماهانهات کن». خود سلطانی هم در همین مراسم صحبت کرد و از عشقش به مردم ایران گفت: «دلم میخواست بدانید تنها چیزی که در تمام این سالهای سخت و پرتلاطم به من قوت ایستادگی داد، عشق به مردم سرزمینم بود. حالا هم که ناتوان و رنجور در حضور مهربان شما ایستادهام، بسیار خوشحالم که نقشی، هرچند کوچک، در پیشرفت کتابداری ایران داشتهام. کتابخانه ملی را مثل بچهام دوست داشتم و هنوز هم دلم برایش میتپد و شور میزند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.