|

شناسایی روستای 5‌هکتاری 6‌هزار‌ساله در فارس

شرق: گمانه‌زنی‌های باستان‌شناسی در تل پای دره کامفیروز (تل‌قلعه) شهرستان مرودشت به شناسایی روستای پنج‌هکتاریِ شش‌هزار‌ساله مربوط به دوران فرهنگی لپویی منجر شد. فضل‌الله حبیبی، سرپرست گروه باستان‌شناسی، «چهارشنبه» با اعلام این خبر افزود: پس از بررسی سطحی و گمانه‌زنی‌ها در اطراف محوطه پای دره کامفیروز و تهیه نقشه توپوگرافی، یک تپه اصلی (احتمالا قلعه) و آثار یک آسیاب مربوط به دوره سلجوقی نیز شناسایی شد. این باستان‌شناس دلایل اصلی گمانه‌زنی را گسترش آزاد راه شیراز- اصفهان به حریم تل پای دره و همچنین عبور جاده اصلی شیراز به کامفیروز از بخشی از محوطه در سال‌های قبل و عبور لوله گاز به بخش کامفیروز اعلام کرد. حبیبی افزود: برای تعیین عرصه و پیشنهاد حریم حفاظتی تل پای دره، تهیه نقشه توپوگرافی از محوطه باستانی و انتخاب و اجرای گمانه‌های آزمایشی و شناخت دوره‌های مختلف تل پای دره با توجه به یافته‌های فرهنگی مد نظر قرار گرفت. به گفته وی، هفت گمانه یک در یک متر و دو گمانه دو در دو متر، در محدوده این محوطه باستانی ایجاد و یک تپه به ابعاد 70 در60 متر که احتمالا آثار یک قلعه مربوط به دوره سلجوقی است نیز شناسایی شد. حبیبی گفت: در شمال تپه اصلی (تپه اسلامی) که پس از خاک‌برداری شرکت گاز استان فارس آثاری مربوط به دوران مس و سنگ جدید در آن دیده شد، گمانه‌زنی انجام گرفت و یافته‌هایی مربوط به فرهنگ لپویی متعلق به ‌هزاره چهارم پیش از میلاد (دوره روستانشینی جدید) شناسایی شد. این باستان‌شناس افزود: گمانه‌زنی‌های انجام‌شده حکایت از وجود یک روستای بزرگ تقریبا پنج‌هکتاری مربوط به دوران فرهنگی لپویی و یک تپه اصلی (احتمالا قلعه) و آثار یک آسیاب مربوط به دوره سلجوقی در محوطه پای دره دارد. وی با اشاره به شناسایی یک کف شفته‌ریزی مربوط به فرهنگ لپویی گفت: در بخش شرقی تپه اسلامی به آثار کف سکونتی مربوط به دوره سلجوقی برخورد کردیم و همچنین در قسمتی شمالی تل پای دره یک زباله‌دانی مربوط به دوره لپویی شناسایی شد. به گفته این باستان‌شناس در بررسی‌ها و گمانه‌زنی انجام‌گرفته در تل پای دره سفال‌های دوره فرهنگی باکون الف و همچنین سفال‌های دوره‌ بانش قدیم شناسایی شد. او افزود: با توجه به تقسیم‌بندی این دوره فرهنگی پیش از تاریخ فارس، یعنی دوره لپویی به وسیله ویلیام سامنر آمریکایی به سه فاز دوره باکون/ لپویی، لپویی میانی و لپوی/بانش، قدمت آن به حدود سه‌هزارو 400 تا سه‌هزارو 900 پیش از میلاد می‌رسد. سرپرست گروه باستان‌شناسی تله پای دره در گفت‌وگو با خبرنگار سایت پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری افزود: با مطالعه یافته‌ها فرهنگی شناسایی‌شده در تل پای دره به نظر می‌رسد بخش وسیعی از این محوطه، متعلق به سه فاز دوران لپویی باشد که امید است در آینده بتوانیم در این محوطه توالی دوره‌های استقراری را به طور مشخص‌تری شناسایی و فرایند‌ گذار از دوره باکون به دوران لپویی و همچنین فرایند‌ گذار از دوران روستانشینی به دوران آغاز شهرنشینی را مطالعه کنیم. برنامه گمانه‌زنی، به منظور تعیین عرصه و پیشنهاد حریم تل پای دره بخش کامفیروز با دو قسمت مجزا و دو دوره استقراری اصلی که در سال 1385 ثبت ملی شده است، با مجوز رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری صورت گرفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.