رویکرد علمی در موضوع سوریه
رضا نصری . عضو مؤسسه مطالعات عالی بینالمللی ژنو
در مواجهه با بحران سوریه، دو رویکرد متضاد (رویکرد ایران-روسیه و رویکرد آمریکا-عرسبتان) در رسانهها مطرح است. معمولا سلیقه «سیاسی» در موضعگیری نسبت به این دو رویکرد، بیشترین نقش را ایفا میکند. اما کدامیک از این دو رویکرد با مؤلفههای علمی و پروهشهای آکادمیک که در زمینه «مذاکرات صلح» و مقوله «صلحسازی» - با اتکا به مطالعات تطبیقی صورتگرفته - سازگارتر است؟ چند سال پیش، یکی از محققان دانشگاه اتاوا، به نام رولان پاریس، رساله جامعی منتشر کرد که در آن تقریبا تمام موارد «صلحسازی» (Peace building) را - که در دهه ۱۹۹۰ صورت گرفته - با هم مقایسه کرده بود. «صلحسازی» عمدتا به مجموع فعالیتهایی اطلاق میشود که پس از جنگهای داخلی (یا در حین آنها)، بهمنظور ایجاد شرایط ثبات، همزیستی مسالتآمیز و «صلحِ پایدار» صورت میگیرد. در این رساله، رولاند پاریس (Roland Paris) موارد صلحسازی پس از جنگهای داخلی در کشورهای آنگولا، روآندا، آفریقایجنوبی، کامبوج، لیبریا، بوسنی، کرواسی، نیکاراگوئه، السالوادور، گواتمالا، نامبیا، موزامبیک، کوزوو، تیمورشرقی و سِيرالئون را مورد مطالعه قرار داده و به نتایج بسیار جالبی دست یافته است. درواقع، در این کتاب - که امروز از کتابهای مرجع در حوزه «صلحسازی پس از جنگهای داخلی» است - آقای پاریس الگوهای مذاکراتی، چارچوبها و راهحلها را در هر یک از این کشورها مورد نقد قرار داده و عناصری را که در نمونههای شکستخورده «مشترک» است - با عنوان «پاتولوژیها» - استخراج کرده؛ تعریف «شکست» هم طبعا این است سیستمی که پس از جنگ داخلی دایر میشود، پایدار نماند، یا قادر نباشد بهنحو مؤثری به خشونت، تنش و انتقام پایان بخشد. در این راستا، انتقاد عمده این محقق به کشورهای غربی این است که در تمام موارد شکستخورده، آنها بیش از حد در تشکیلِ «دموکراسی» و «لیبرالسازی بازار» تعجیل کردهاند و این دو امر را بر «نهادسازی» یا تحکیم نهادهای تضعیفشده بر اثر جنگ داخلی مقدم دانستهاند. بههمیندلیل هم رولاند پاریس مدل موفق را Institutionalization Before Liberalization (یا IBL) نام نهاده است. در این راستا، طبق این چارچوب نظری، پاتولوژیهای مدل «غربی» (که پاریس آنها را مدل Wilsonian مینامد)، از این قرارند: ۱- پاتولوژی اول عبارت از بروز «جامعه مدنی بد» (یا به تعبیر رولاند پاریس، Bad civil society) بر اثر «دموکراسی زودرس» است. با این توضیح که قاعدتا در دموکراسیهای جاافتاده، فضا برای فعالیت «جامعه مدنی» باز است و به بازیگران اجتماعی اجازه داده میشود از طریق سازماندهی و شبکهسازی، از حقوق اقلیتها، حقوق شهروندی، منافع صنفی و ارزشهای دموکراتیک دفاع کرده و دولت را در مواقع افراط «مهار» یا تعدیل کنند. اما در «دموکراسی زودرس» - که پیش از نهادسازی، استقرار امنیت و فروکش كردن تنشها ظهور میکند- فضای دموکراتیک به جامعه مدنی «بد» مجال فعالیت میدهد.
یعنی در چنین فضایی، بازیگران مخرب، کینهتوز، نژادپرست، انتقامجو، افراطی و پوپولیست، از فضای گذار و سازوکارهای دموکراتیک برای بسیج نیروهای خشن استفاده کرده و جامعه را مجددا به سمت چند قطبیشدن، خشونت، انتقام و جنگ سوق میدهند. یکی از تحقیقات «بانک جهانی» در سال ۲۰۰۳ که نشان میدهد ۴۴ درصد کشورها تنها پنج سال پس از پایان جنگ داخلی (یعنی در زمان گذار) مجددا به جنگ بازمیگردند، نیز مؤید همین ادعاست. ۲- پاتولوژی دوم، پاتولوژیِ «کاسبان قومیتی» (Enthnic entrepreneurs) نام دارد. یعنی کسانی که در جوامع چندقومیتی (مانند لبنان) برای تشکل سیاسی خود صرفا بهدنبال جلب حمایت از یک قوم خاص میگردند (آنهم با هراسافکنی از اقوام دیگر) و از این طریق به قطببندی قومیتی در صحنه سیاسی رسمیت میبخشند. به عبارت دیگر، در «دموکراسی زودرس»، لیدرهای قومگرا، ساختار حزبی و آرایش سیاسی کشور را حول محور قومیت (و نه مفهوم شهروندی) سازمان میدهند و همین امر بهنحوی تنشهای قومی را در بالاترین سطوح «نهادینه» کرده و به تبع آن امکان بروز مجدد جنگ را افزایش میبخشد. به واقع، در زمانی که هنوز ارزشهای قومیتی قویتر و فراگیرتر از ارزشهای دموکراتیک است، «دموکراسی زودرس» به «کاسبان قومیت» مجال میدهد تا صحنه سیاست داخلی را به رنگ اقوام درآورند و نهایتا ساختار سیاسی را به جان خودش بیندازند. نمونه بارز این پاتولوژی را میشود در بالکان غربی در اوایل دهه ۱۹۹۰ مشاهده کرد. ۳ - پاتولوژی سوم، «حفره امنیتی انتخابات» است که در دموکراسیهای زودرس (و دوران شکننده گذار) مستعد بروز رقابتهای ناسالم و تشدید تنشهای اجتماعی خطرناک است. به عبارت دیگر، اگر شرایط سیاسی و بستر اجتماعی مهیا نباشد، دوران انتخابات (که بهظاهر دوران استفاده از حقوق دموکراتیک است)، خود میتواند پنجرهای به سوی بازگشت جنگ داخلی باشد و چهبسا کشورهایی که به دلیل برگزاری زودهنگام انتخابات (که معمولا با اصرار ایدئولوگهای غربی صورت میگیرد)، بلافاصله به قهقرای جنگ و تجزیه سقوط کردهاند. درواقع، کشورهایی که در آنها نهادسازی صورت نگرفته و طبعا برقراری و مدیریت ثبات و نظم و امنیت نیز برای دولت (State) میسر نیست، معمولا در دوران انتخابات بیشترین آسیبپذیری را تجربه میکنند. ۴- پاتولوژی چهارم، پدیده «سیاستمدارِ خرابکار» (Saboteur's pathology) است، یعنی فردی که با سازوکار انتخاباتی پس از جنگ داخلی به قدرت میرسد، اما - به دلیل فقدان نهادهای لازم و سازوکارهای نظارتی (Checks and balances) - بلافاصله با روشهای خشن، رقبای قومی و سیاسی خود را نابود کرده و فرایند گذار به دموکراسی را مخدوش میکند (آنچه پاریس Failed transition مینامد). به عبارت دیگر، انتخابات زودهنگام میتواند با مشروعیتبخشی به یک دیکتاتور نوپا، خود به مانعی برای گذار از نظام پیشین به نظام دموکراتیک جدید تبدیل شود. ۵ - پاتولوژی آخر، مربوط به تبعات اجتماعی و سیاسی «لیبرالسازی» عجولانه و زودهنگام بازار است (Market liberalization)؛ امری که میتواند - در فقدان نهادها و سازوکارهای حقوقی و حمایتی - در تشدید تنشهای طبقاتی، تقسیم ناعادلانه ثروت، حذف خشونتآمیز نیروهای سیاسی «چپگرا» و شورش اقوام حاشیهنشین نقش ایفا کرده و صلح شکنندهای را که پس از جنگ داخلی ایجاد شده، مجددا از بین ببرد. حال باید مجددا پرسید رویکرد کدام کشورها در قبال سوریه با مؤلفههای فوق سازگارتر است؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.