مربي دلسوز عامل شكوفايي استعداد ناب عليزاده
از همان بچگی فعال بود و پرهیاهو. وقتی هشت سالش بود، دوست داشت سرگرمیای داشته باشد، چه چیزی بهتر از ورزشکردن که بتواند استعدادهای این دختر کرجی را شکوفا کند. یک روز همراه مادرش به باشگاهی ورزشی که نزدیک خانهاش در خیابان بهشتی کرج بود، رفت تا در یکی از کلاسهای آموزشی ورزشی ثبتنام کند. خیلی اتفاقی وقتی مبارزات تکواندوکاران حاضر در این باشگاه را دید، احساس کرد از این رشته خوشش آمده و میتواند در آن فعالیت کند. چند ماهی از حضورش در این دورههای آموزشی نگذشته بود که خیلی زود در مسابقات استانی نونهالان شرکت کرد و توانست صاحب مدال برنز شود. از همان موقع بود که مسیر زندگیاش را مشخص کرد و به این باور رسید که میتواند در آینده روزی سکوهای جهانی و آسیایی را به دست آورد. بهخصوص اینکه مربی دلسوزی را الگوی زندگیاش قرار داد که شبانهروز بالای سر او بود تا بتواند این استعداد کشفشده را به جایی برساند تا روزی افتخارات بزرگی را نصیب تکواندوی زنان ایران کند. تمریناتش را هر روز با مهرو کامرانی، مربی اختصاصیاش ادامه داد و یکی پس از دیگری بر مدالهای استانی و کشوریاش اضافه کرد تا اینکه دو سال پیش به اردوی تیم ملی نوجوانان دعوت شد. شاید تا امروز بیش از 40 مدال استانی و کشوری را در کارنامه افتخارتش دارد. اولین حضورش در میادین بینالمللی رسمی را با مسابقات قهرمانی آسیایی نوجوانان اندونزی تجربه کرد. آنجا بهدلیل اینکه آسیب دیده بود و از الحاظ روحی شناختی با رقبایی آسیایی نداشت کاری از پیش نبرد و نتوانست عنوانی کسب کند. اما نزدیک به یک سال بعد (سال 93) وقتی اردوهای مداومی را در تیم ملی پشت سر گذاشت روی غلتک افتاد و به یکباره همه حریفان خود را کنار زد تا خودش را به دنیا معرفی کند. اول مدال طلای مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان را گرفت، بعد در تورنمنت بینالمللی هلند قهرمان شد. کار بزرگ او وقتی بود که در دومین دوره المپیک نوجوانان جهان، به یک مدال ارزشمند طلا دست یافت، بعد از آن هم در تورنمنت بینالمللی ترکیه سکوی نخست را از آن خود کرد تا حالا آماده حضور در میدان بزرگی شود که از آن بهعنوان بازیهای آسیایی نام میبرند. از اولین حضورش در میادین جهانی نوجوانان نشان داد حرفهای زیادی برای گفتن دارد و قدرت او بیشتر از گرفتن مدال طلای المپیک نوجوانان است. مبارزههای دیدنی او در همین رقابتها بود که کادر فنی تیمهای ملی تکواندو بانوان را بر آن داشت تا این کیمیا را به تیم بزرگسالان بیاورند که بهواسطه این ورزشکار برای کسب اولین مدال طلای تکواندوی زنان ایران در بازیهای 2014 خیز بردارند، اما اینجا دیگر بخت با کیمیا یار نبود و بهدلیل اینکه سنش کوچکتر از آنی بود که با تکواندوکار بزرگسال رقابت کند، اجازه شرکت در این بازیها را به او ندادند تا چهار سال در حسرت مدالی که به آن چشم دوخته بود بماند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.