|

کیمیا اینست نه آنچه تو در پی آنی...

حسین رامادان. کارشناس ورزش‌هاي رزمی

سال‌های زیادی از حضور بانوان محجبه در رقابت‌های قاره‌ای و جهانی می‌گذرد و در این بین می‌توان تکواندو را پرچم‌دار حضور بانوان ورزشکار کشورمان در رقابت‌های معتبر بین‌المللی با حجاب اسلامی دانست، به همین دلیل آن زمان که بانوان هوگوپوش کشورمان در مسابقات آسیایی، جهانی و حتی المپیک روی شیاپچانگ می‌رفتند، ورزشکاران و رزمی‌کاران زن دیگر رشته‌ها همچون کاراته، ووشو و جودو در حسرت حضور در چنین رقابت‌هایی بودند، ولی سال‌ها بعد از حضور بانوان تکواندوکار در رقابت‌های بین‌المللی، پای کاراته‌کاران و ووشوکاران زن ایرانی به میدان بین‌المللی با حجاب اسلامی باز شد و قابل‌توجه‌تر آنکه حتی گوی سبقت را در مدال‌گرفتن از رقابت‌های قاره‌ای و جهانی از تکواندوکاران دختر ایرانی ربودند تا در این بخش تکواندو بانوان باجود حمایت همه‌جانبه مسئولان فدراسیون نتوانند انتظارات را برآورده کنند و عقب‌تر از دو رشته کاراته و ووشو در کسب مدال‌های قاره‌ای و جهانی باشند. کپی‌برداری تمرینی آذرمهر و مداح سالیان سال چه به‌طور مشترک و چه به‌طور مستقل هدایت تیم‌های ملی تکواندو بزرگسالان بانوان کشورمان در اختیار دو مربی نام‌آشنا یعنی مریم آذرمهر و مینو مداح بود، دو مربی‌ای که به هیچ‌وجه عنوان سرمربی را برای یکدیگر بر نمی‌تافتند و به‌نوعی هرکدام با حمایت‌های زیرپوستی از شاگردان خود حالت دودستگی را برای تکواندوکاران در اردو به‌وجود آورده بودند و در تمرین نیز به‌نوعی به کپی‌برداری از برنامه تمرینی دیگر مربیان مرد کشورمان پرداختند که حاصلش همین شد که می‌بینیم. به‌شخصه با حضور در اردو و مسابقات مختلف شاهد بودم ضعف قوای بدنی و نبود تاکتیک و جسارت، سه ضعف اصلی بانوان تکواندوکار کشورمان در رقابت‌های برون‌مرزی بود که متأسفانه هیچ‌وقت کادر فنی بانوان نخواست یا نمی‌خواست این واقعیت را بپذیرد و درصدد رفع آن برآید و نتیجه همان نگرفتن طلا و مدال در بازی‌های آسیایی و رقابت‌های جهانی بود تا اینکه با حضور مربیانی همچون ندا زارع و مهرو کمرانی، شاهد نوع جدیدی از برنامه تمرینی در بین بانوان آینده‌ساز این رشته بودیم که حاصلش ظهور پدیده‌های جدیدی در تکواندو بانوان همچون کیمیا علیزاده بود. صید اولین مدال المپیکی ورزش بانوان ایران از همان تیم ملی نوجوانان بود که ظهور پدیده‌ای همچون کیمیا علیزاده برای کادر فنی و مسئولان فدراسیون مشخص شد به‌طوری‌که در دومین دوره بازی‌های المپیک نوجوانان شاهد بودیم این تکواندوکار ترکه‌ای، محجوب و فرصت‌طلب موفق شد ضمن شکست تمامی رقبای خود به نشان ارزشمند طلای بازی‌های المپیک نوجوانان دست یابد تا دو عنوان ارزشمند نخستین مدال المپیکی بانوان ایران و تکواندو را در بازی‌های المپیک نانجینک به نام خود ثبت کند و از سوی کادر فنی برای حضور در بازی‌های آسیایی اینچئون برگزیده شود. هرچند در بازی‌های آسیایی به‌دلیل قانون سن نتوانست روی شیاپچانگ برود و فرصت مهمی را ازدست داد ولی در ادامه با حضور در رقابت‌های جهانی روسیه و کسب نخستین نشان برنز بانوان ایران و سپس طلای گرند‌پری کاری کرد کارستان تا نشان دهد بی‌دلیل تبدیل به کیمیای تکواندو ایران نشده است. کیمیا اینست ... قد و اندامی بلند و کشیده، محجوب و متشخص و بسیار باادب و فروتن، در مبارزه فرصت‌طلب و نترس ضربه می‌زند و از نظر بدنی کم نمی‌آورد و مهم‌تر آنکه از زدن ضربات اضافه و هرز خودداری می‌کند، با حریف براساس نوع مبارزه‌اش می‌جنگد و ترسی از نام و عنوانش ندارد، خوب می‌داند مبارزه چه زمانی تمام می‌شود بنابراین در بسیاری از مسابقات مهم خود ضمن اداره بازی در ثانیه‌های آخر با ضربات خوبی که غافلگیرانه به سر حریف می‌زند ضمن کسب سه امتیاز خودش را از حریف جلو می‌اندازد تا با توجه به فرصت کم باقی‌مانده تا پایان مسابقه، حریف زمانی برای جبران امتیاز نداشته باشد تا درنهایت علیزاده پیروز میدان شود. کیمیا اگرچه در تمرینات پیرو برنامه‌های کادر فنی است ولی در داخل شیاپچانگ خودش است؛ خودش و برنامه‌های تمرینی و تاکتیکی خود را در زمین اجرا می‌کند و کاری به داد و فریادهای کوچ ندارد. همین امر تمرکزش را در مبارزه بیشتر می‌کند. در حالی که سالیان سال دو مربی و استاد اول تیم ملی بزرگسالان بانوان دوست داشتند مدال طلای جهانی یا قاره‌ای به نام یکی از شاگردانشان ثبت شود، ولی این کیمیا علیزاده بود که آمد و بسیاری از اولین‌های تکواندو ایران و حتی ورزش کشورمان را به نام خود کرد تا برخی از مربیان تیم ملی بدانند در این سال‌هایی که تیم ملی، به‌نوعی محسوس و غیرمحسوس، اسیر استادبازی و شاگردبازی این دو نفر بود اگر آنها چشم‌هایشان را بیشتر باز می‌کردند و به‌جای الگوبرداری و گرفتن برنامه تمرینی از این و آن به خودشان متکی بودند، قطعا تاکنون تیم ملی تکواندو کیمیاهای بیشتری داشت. این موضوع ما را به یاد یکی از دروس دوران دبستانی‌مان می‌اندازد که پزشکی مشهور به فکر دست‌یافتن به اکسیری بود که با آن بتواند هر فلزی را طلا کند و برای دست‌یافتن به علم کیمیاگری هم زمان را از دست داد و هم سلامتی چشم‌هایش را تا اینکه پزشکی حاذق بر سر بالینش برای مداوای چشم‌هایش حاضر شد و پس از درمان درد چشم‌هایش، آرام در گوش همکار خود گفت... آری استاد... . کیمیا اینست نه آنچه تو درپی آن بودی... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.