|

به مناسبت هشتم آبان‌ماه، روز نوجوان

نوجوانان امید می‌خواهند

حسین انصاری‌راد

نوجوانی آغاز فصل اندیشیدن به آینده است. با پایان کودکی و قبل از شروع دوران جوانی، نوجوان شروع به شناخت خود می‌کند و این شناخت با یک سؤال جدی، اساسی و بنیادی همراه است؛ در آینده چه سرنوشتی خواهم داشت؟ چه‌کاره خواهم شد؟ آیا زمینه اشتغال، ازدواج و داشتن یک زندگی باکرامت برای من فراهم خواهد شد؟ شاید در درجه نخست خانواده‌ها و والدین نوجوانان تلاش کنند زمینه‌ را به‌گونه‌ای فراهم کنند تا نوجوانان بتوانند با خیال آسوده به پاسخ این پرسش‌ها برسند اما نباید فراموش کرد که اینکه خانواده‌ها بتوانند چنین زمینه‌ای را فراهم کنند، خود معلول شرایط عمومی کشور و نوع عملکردی است که مدیریت کلان کشور برعهده دارد. باید تأکید کرد امروزه نقش مدیریت کلان کشورها و حکومت‌ها دیگر مثل گذشته نیست. در گذشته حکومت‌ها و دولت‌ها وظیفه اصلی‌شان تأمین امنیت مرزی و جغرافیایی بود ولی امروز نقش حکومت‌ها بسیار گسترده‌تر است. امروز تربیت نیروی انسانی و شهروندان مسئولیت‌پذیر و فعال یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های هر حکومت و دولتی است و تربیت نیز از نخستین سال‌های عمر یک فرد آغاز می‌شود. به‌همین‌دلیل حکومت‌ها و دولت‌ها باید در ارتباط با نوجوانان به‌عنوان نیروی انسانی آینده نقشی امیدبخش ایفا و تلاش کنند شرایط زیست باکرامت آینده را برای آنها ترسیم کنند. دولت‌ها باید این امید، اعتماد و اطمینان را به نوجوانان بدهند که زمینه اشتغال، کسب درآمد کافی و شرایط مناسب و مساعد فرهنگی برای آنها در آینده فراهم است. تمام نوجوانان دغدغه اساسی‌شان آینده است و حکومت‌ها براساس مصالح ملی‌شان باید سیاست‌های خاصی برای ایجاد چنین شرایطی در نظر بگیرند. نوجوانی که امید و اعتماد نداشته باشد، وارد عرصه ناهنجاری‌های اجتماعی خواهد شد. امید به زیست و حیات باکرامت از افتادن نوجوانان و جوانان به عرصه‌های فساد جلوگیری می‌کند و هزینه آسیب‌های اجتماعی آینده را از دوش دولت‌ها برمی‌دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.