|

برای عزادار همیشه‌مخلص شاه شهیدان، عبدالوهاب شاه‌حسینی

محسنان مُردند و احسان‌ها بماند

سیدابوالحسن مختاباد

وقتی از کوچه باریک منظریه دو وارد خیابان اصلی منظریه بشوی و قبل از اینکه به کوچه احمد ابراهیمی برسی، در سه کنج آن آپارتمانی قد راست کرده است که قطعا همه اهالی منطقه منظریه از‌ آن منزل و صاحبش خاطرات ریزودرشت فراوانی در خاطر دارند. این منزل شادروان عبدالوهاب شاه‌حسینی است. درگذشت آن شادروان دو خاطره را در من زنده کرد. نخست خاطره حضوری چندین‌ساله در مراسم‌های ایام محرم و ماه رمضان در منزل ایشان که عملا دو طبقه آن به حسینیه تبدیل شده بود و دیگر خاطره‌ای که این پیرمرد صافی‌اعتقاد برای من تداعی می‌کرد از روزهای محرم و رمضان در سال‌های دوران کودکی در روستای ما، امره (در جنوب ساری). او هیمنه‌ای داشت که بی‌اختیار مرا به سال‌های عزاداری در روستایم می‌برد؛ جایی که پیرمردی روشن‌ضمیر به نام آقای حاجیانی با ترکه اناری در زیر فرش حسینیه روستای ما بر صدر مجلس نشسته بود و ما کودکان و نوجوانان دست‌به‌سینه منتظر شروع عزاداری بودیم و البته بیش از همه غذای نذری و چای و خرما و دیگر موادغذایی‌ای که توزیع می‌کردند و مراقب اینکه خطایی نکنیم که مشمول مجازات و عتاب و خطاب پیرمرد و بزرگ محله شویم. من سالیانی بود که از عزاداری در تهران آن حظ و لذتی را به دست نمی‌آوردم که در عزاداری روستایم می‌بردم اما آقای شاه‌حسینی و حسینیه‌ او آن خاطرات را زنده کرد و سبب شد تا روزها و سالیانی را در حسینیه‌ او حضور یابم. نخستین‌بار سال ۸۵ یا ۸۶ بود که به ضرورت کاری در ایام عاشورا و تاسوعا در تهران ماندم. به‌دنبال فضایی بودم که در آنجا دلی سبک کنم. همانند بسیاری از عاشقان مولایمان حسین(ع). از کنار حسینیه رد می‌شدم که دیدم اطلاعیه‌ای زده‌اند که ساعت 6:30 تا هشت صبح مراسم عزاداری است. صبح فردا حاضر شدم. بر صدر مجلس و روی یک صندلی پیرمردی با هیکل و هیبتی درشت نشسته بود که هرازگاهی دیگران را عتاب و خطاب می‌کرد، به‌خصوص تک‌وتوک فرزندانی که همراه پدرانشان حضور یافته بودند. اما برای او از قرار همه حاضران کودکان و نوجوانانی بودند که باید هنگام عزاداری دل می‌دادند و به حاشیه و صحبت‌های پراکنده نمی‌پرداختند. هنگام روضه‌خوانی و سینه‌زنی گریه‌هایی سر می‌داد که از سوخته‌دلی او حکایت می‌کرد و کیست که فرزندی داشته باشد و یاد کربلا و علی‌اکبر و قاسم و جعفر و شهیدان دیگر، زنده نکند، خاطره فرزندان ازدست‌رفته‌اش را. پدر می‌داند که مرگ و شهادت فرزند چه داغی است فراموش‌نشدنی و وقتی چندروز بعد دریافتم که او پدر سه شهید است، گریه‌های او بیشتر بر دلم نشست و حسی غریب و ناگفتنی از احترام و دلسوزی بر چنین مصیبتی را برایم به‌همراه آورد. این یادآوری اما لحظاتی بعد با سخنرانی سخنران اصلی مراسم فضایی را آفرید که تا سال‌های‌سال در ضمیرم ماند و مرا دلبسته حضوری منظم در این مجلس کرد. سخنران مراسم که بعدها دریافتم دکتر مهدوی است، سخنرانی‌ای کرد که شور و شعور باهم در آن ترکیب شده بود. هم عقل را سیراب می‌کرد و هم دل و جان را. وقتی که از مجلس بیرون آمدم حس کردم این مجلس همانی است که من سال‌ها به‌دنبالش بودم. روزهای بعد هم رفتم و سال‌های بعد و می‌دیدم وزیر و وکیل و صاحب‌منصبی را که در مجلس حضور می‌یافتند. آنجا همه این مناصب و سمت‌ها به کناری می‌رفت و فضای درون و برون را تنها یک چیز پر می‌کرد؛ حضور معنوی همراه با شور و شعور و این را همه می‌دانستند که بانی و تکیه‌گاه اصلی فراهم‌کردن چنین بستری کسی نبود جز عبدالوهاب شاه‌حسینی و چه توفیقی داشت او که در روز و روزهایی دل به دیار باقی داد که هر عاشق امام‌حسین(ع) آرزویی چنین دارد. یادش گرامی و روحش قرین رحمت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.