|

رفتن تیم فوتسال زنان به «گواتمالا» در هاله‌ای از ابهام

بوی بی‌پولی و ضعف دیپلماسی به مشام می‌رسد

رفتن به «گواتمالا» یا نرفتن به «گواتمالا»؟ این سؤالی است که این روزها تیم ملی فوتسال بانوان کشورمان به همراه مسئولان ذی‌ربط در فدراسیون با آن مواجه هستند. ملی‌پوشان زن کشورمان که توانستند در اولین دوره رقابت‌های جام ملت‌های آسیا به عنوان قهرمانی برسند امید زیادی داشتند (دارند) تا بتوانند پس از درخشش در رقابت‌های آسیایی به رقابت‌های جهانی در گواتمالا اعزام شوند و توانایی رقابت با کشورهای دیگر قاره‌ها را هم به دست بیاورند. بااین‌حال، محک‌زدن این توانایی فعلا میسر نیست چون کلا ویزایی برای گواتمالا به دست بازیکنان و اعضای کادر فنی تیم ملی فوتسال نرسیده که بخواهند به آن کشور سفر کنند! گواتمالا در زمره کشورهایی است که در ایران سفارت ندارد و مسئولان کشورمان باید از طریق کشوری دیگر اقدام به گرفتن ویزا کنند؛ موردی هزینه‌بر که به نظر می‌رسد مهم‌ترین مشکل این روزهای تیم ملی فوتسال زنان کشورمان هم هست. این اتفاق در شرایطی رخ داده که رقابت‌های جهانی گواتمالا در تقویم فیفا هم گنجانده نشده و رقابتی چندان رسمی محسوب نمی‌شود. بااین‌حال، علی کفاشیان که از قهرمانی ملی‌پوشان زن کشورمان در رقابت‌های آسیایی خوشحال شده ظاهرا وعده داده هر طور شده آنها را به این کشور آمریکایی بفرستد. هزینه یا دیپلماسی نبودن سفارت گواتمالا در ایران دردسرساز شده؛ تیم ملی فوتسال کشورمان به همراه همه آنهایی که قصد سفر به گواتمالا را دارند باید به کشوری دیگر بروند؛ این موضوع به‌خودی‌خود هزینه‌بر است. فرض که ایران بخواهد برای گرفتن ویزا از شهر دوبی اقدام کند. این موضوع نیازمند سفر دست جمعی همه اعضای تیم ملی به کشور همسایه است و از آن گذشته به ازای درخواست هر ویزا، فدراسیون باید مبلغی جداگانه هم بپردازد. در کنار این دو موضوع، باید هزینه زیاد سفر به آن سوی دنیا را هم گنجاند تا مشخص شود اگرچه در ظاهر همه تلاش‌ها برای فرستادن تیم ملی به گواتمالا صورت گرفته ولی شاید عزمی جدی در آن دیده نشده است. البته این موضوع که رفتن به گواتمالا به خاطر هزینه‌های زیادش ممکن است منتفی شود، از سوی الهه عرب‌عامری، رئیس کمیته فوتبال بانوان و نایب‌رئیس سوم فدراسیون، رد شده است؛ او در گفت‌وگویی که با سایت 90 داشته دراین‌باره گفته است: «ما برای اعزام مشکلی نداریم اما ویزا نداریم. واقعیت این است که گواتمالا در ایران سفارتخانه ندارد و بایستی با توجه به finger touch بودن ویزای گواتمالا، در کشور دیگری ویزا بگیریم. البته ما در دوره‌ای که به چین‌تایپه تیم اعزام می‌کردیم یک نفر همه پاسپورت‌ها را به دوبی برد و ویزا گرفت اما این بار این امکان وجود ندارد و درواقع تسهیلات ویزا از طرف فدراسیون گواتمالا به ما تا این لحظه داده نشده است». البته صحبت‌های عرب‌عامری در ادامه این گفت‌وگو بیشتر بهانه به نظر می‌رسد. اگر قرار باشد این سناریو را به فوتبال مردان تشبیه کنیم باید به دو موردی که اخیرا رخ داده اشاره شود؛ تیم ملی گوام برای گرفتن ویزای ایران به دردسر زیادی افتاد ولی درنهایت از طریق کشوری دیگر توانست این ویزا را به دست بیاورد. از این گذشته، خود تیم ملی بزرگسالان کشورمان هم برای گرفتن ویزای گوام به دوبی سفر کرد و همه اعضا با حضور در سفارتخانه گوام در این شهر برای گرفتن ویزا اقدام کردند. نکته عجیبی که عرب‌عامری به آن اشاره می‌کند این است که برای رفتن به دوبی از گواتمالایی‌ها «تضمین» می‌خواهد: «ببینید تضمینی نیست که آنها به ما ویزا بدهند. من باید ۲۳، ۲۴ دختر را بردارم و به امارات ببرم آن هم درحالی‌که معلوم نیست به ما ویزا بدهند یا نه. اگر مطمئن بودیم ویزا می‌دهند این کار را می‌کردیم اما وقتی اطمینان کامل نداریم و visa connection سفارت گواتمالا هم نامشخص است نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم». نکته عجیب‌تر هم البته زمانی مطرح می‌شود که رئیس کمیته فوتبال بانوان کشورمان پای فدراسیون فوتبال گواتمالا را هم وسط می‌کشد: «ما به فدراسیون فوتبال گواتمالا اعلام کردیم که این راه بسیار دور را می‌آییم به شرطی که به ما تسهیلات ویزا بدهید اما تا این لحظه پاسخی به ما ندادند. به‌هرجهت گواتمالا هم دوست دارد که قهرمان آسیا در این رقابت‌ها شرکت کند». این موضوع از آن جهت عجیب به نظر می‌رسد که فدراسیون‌ها اصولا دخل و تصرفی برای صدور ویزا ندارند و این موضوع ارتباط مستقیم با دیپلماسی حاکم بر کشورها دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.