پیروزی حزب لیبرال در انتخابات پارلمانی کانادا
پایان هارپریسم
دور از واقعیت نیست اگر مدعی شویم انبوه شهروندان کانادایی فقط برای پاسخ به یک سؤال روز دوشنبه پای صندوقهای رأی حاضر شدند: آیا این پایان دوران هارپریسم است؟ پرسشی که پاسخ مثبت خود را در کمتر از 24 ساعت، آنهم در صورت خندان نامزد پیروزی یافت که اوجگیریاش در عرصه سیاسی کانادا، از مدتها پیش بهمثابه فرصتی برای بازگشت به دوران زمامداری تقریبا 26ساله پدرش بر این سرزمین پهناور تعبیر میشد. جاستین ترودو، فرزند 43ساله پیر ترودو و رهبر کنونی حزب لیبرال در شرایطی روز گذشته و پس از پایان شمارش آرای انتخابات پارلمانی کانادا در جمع هوادارانش ظاهر شد که حزب متبوعش موفق شده بود با کسب 5/39 درصد از آرای مردمی، نهتنها 184 کرسی از مجموع 338 کرسی پارلمانی را از آنِ خود کند، بلکه به حاکمیت تقریبا یک دههای استیفن هارپر، رهبر حزب محافظهکار آن کشور، پایان دهد. نخستوزیر تازه کانادا که با اتکا به وعده تغییر در ساختار قدرت آن کشور، توانسته است لیبرالها را از سومین حزب محبوب کانادا به اکثریت سیاسی پارلمان بدل کند، در جمع هواداران خود وعده داد تا روزهایی آفتابی برای تمامی شهروندان آن کشور رقم زند. جاستین ترودو که در تمامی طول سخنرانی پیروزی خود، حتی اشارهای کوچک به میراث سیاسی نخستوزیری پدرش در سالهای 1968 تا 1984 نکرد، در میان تشویقهای پرشور هوادارانش، رقمزدن آیندهای بهتر برای سرزمین پدریاش را دور از دسترس ندانسته و خاطرنشان کرد دستیابی به این هدف جمعی، بیش از هر چیز مستلزم سیاستورزی و بینشی مثبت و امیدبخش و خطمشیای مشخص است که فقط در سایه کار جمعی دولت امکانپذیر است؛ کاری جمعی که سنگبنای آن در تشکیل کابینهای گذاشته خواهد شد که بنابر وعده ترودو، متشکل از تعدادی برابر از وزیران زن و مرد است. البته ترودو در شرایطی نتایج انتخابات پارلمانی را پیامی روشن از سوی مردم کانادا دانست که معتقدند اکنون زمان تغییری حقیقی فرارسیده که به گفته او، وعده تغییر به هیچعنوان به معنای عداوت و دشمنی لیبرالها با حاکمان محافظهکار پیشین نیست؛ محافظهکارانی که تحت سایه رهبری 12ساله استیفن هارپر و سیاستهای نولیبرال و جنگطلبانه او، از مدتها پیش شکست در انتخابات پارلمانی را گریزناپذیر یافته بودند. دراینمیان، کسب 31.9 درصد از آرا و ازدستدادن 40 درصد از تعداد کرسیهای پارلمانی، کفایت میکرد تا هارپر 56ساله از رهبری محافظهکاران استعفا دهد. او پس از اعلام نتایج اولیه انتخابات، در سخنانی شکست حزب متبوعش را پذیرفته و بدون اشاره به استعفای خود، ترجیح داد تا از هوادارانش تشکر کرده و مسئولیت تمامی ناکامیها و دلسردیهای آنان را خود بر دوش کشد. اما محافظهکاران تنها قربانیان انتخابات روز دوشنبه نبودند. حزب دموکراتیک نوین که در ابتدای کارزار 11هفتهای انتخاباتی و با نظر به نتایج نظرسنجیها، امید داشت با اتکا به سیاستهای سوسیالدموکرات خود، برای اولینبار در طول حیات این حزب به مسند قدرت دست یابد، اکنون با کسب 19.7درصد از آرا، باید فقط به 42 کرسی پارلمانی قناعت کند. نمایندگان احزاب سبز و اتحاد کبکیها نیز در حالی درمجموع فقط بر 11 کرسی پارلمانی تکیه خواهند زد که بسیاری از کارشناسان، پیروزی ترودو را با نظر به سوابق ناچیز سیاسی او، بیش از هر چیز مدیون وعدهها و برنامههای تحولخواهانه او میدانند؛ وعدههایی که پس از قیاس با کارنامه سیاسی محافظهکاران، حتی برخی از نیروهای چپگرای کانادا را نیز به حمایت از ائتلاف لیبرال-دموکرات و کارزار پیشاانتخاباتی «هرکس بهغیر از محافظهکاران» متمایل کرده بود. رهبر حزب لیبرال متعهد شده با کسر 10میلیون دلاری بودجه کانادا در سه سال متوالی و سرمایهگذاری آن در زیرساختها و بخش عمومی، نرخ رشد اقتصادی آن کشور را افزایش دهد. او همچنین وعده داده ضمن ترمیم روابط سرد کشورش با دولت اوباما، نیروهای نظامی کانادا را از مأموریتهای جنگی ائتلاف بینالمللی به رهبری ایالات متحده علیه تروریستهای داعش خارج کرده و تمامی توان نظامی کشورش را صرف آموزش نظامیان سوری و عراقی و همچنین کمکهای بشردوستانه به آسیبدیدگان جنگی کند. البته اینها همه جدای از پذیرش 25 هزار پناهجوی سوری، سرمایهگذاری 250 میلیون دلاری در رسیدگی به امور پناهجویان، خروج آن کشور از برنامه مشترک توسعه هواپیماهای جنگی اف-35، اصلاح لایحه جنجالی مبارزه با تروریسم، تشکیل کمیتهای حقیقتیاب درباره ربایش و قتل زنان بومی و شاید از همه مهمتر، مشارکت فعالانه دولت و بخش عمومی در مبارزه جهانی علیه تغییرات اقلیمی است که با نظر به دامنه گسترده ویرانیهای دولت محافظهکار پیشین، احتمالا روزهای سختی را پیشروی دولت آینده کانادا رقم خواهد زد. درنتیجه جای تعجب نیست که بخش بزرگی از چپگرایان کانادایی، پیش از برگزاری انتخابات پارلمانی، اسیر موج «هرکس به غیر از محافظهکاران» نشده و مسیر تغییر را آنسوی صندوقهای رأی رصد میکردند؛ چپگرایانی که هیچیک از گزینههای موجود را موجد تغییری اساسی نیافته و شاید از بخت بد، همصدا با برایان مالرونی، نخستوزیر محافظهکار سابق کانادا، فرارسیدن موسم تغییر و بهتنگآمدن مردم از حاکمان را لزوما به معنای بحقبودن مخالفان نمیدانستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.