آژانسهای امدادی بینالمللی خشونتهای جنسی علیه کارمندان خود را نادیده گرفتهاند
تهدیدهای پنهان
زنانی که برای آژانسهای امدادی بینالمللی کار میکنند با تهدیدهای پنهان خشونت جنسی و آزار و اذیت روبهرو هستند؛ تهدیدهایی که کارفرمایان آنها به طور معمول آن را نادیده میگیرند یا پنهان میکنند. دادن آمار دقیق میزان تجاوز جنسی در این بخش مشکل است؛ اما بسیای از کسانی که برای گروههای بشردوستانه در سراسر جهان کار میکنند، میگویند آزار و اذیت جنسی گزارشنشده رو به رشد است و باید مقامات بالادست به آن توجه کنند. برخی از این زنان به گاردین گفتهاند سازمانها- از سازمانهای بزرگ غیردولتی بینالمللی و آژانسهای سازمان ملل گرفته تا سازمانهای خیریه کوچکتر- از کارکنان خود در برابر این سوءاستفادههای جنسی حمایت و محافظت نمیکنند. به قربانیانی هم که درباره این موضوع صحبت میکنند، اغلب برچسب مشکلآفرین زده میشود. سارا پیرس، که کارگر یکی از سازمانهای امدادی آمریکایی است، میگوید امسال یکی از همکارانش، که برای یک سازمان غیردولتی محلی در سودان جنوبی کار میکرد، به او تجاوز کرده است و سپس مرکز کارتر مسقر در آتلانتا او را اخراج کرد. به گفته پیرس از او هیچ حمایتی نشد: «آنها از من نپرسیدند حالم خوب است، به درمان نیاز دارم یا نه. بعد از آنکه به صحبتکردن درباره آنچه اتفاق افتاده و توجهنکردن سازمان به وظایف مراقبت از کارکنانش ادامه دادم، اخراج شدم». مرکز کارتر با اصرار میگوید از پیرس حمایت کرده است، اما با استناد به محرمانهبودن چنین مواردی، درباره علت لغو قرارداد او اظهارنظری نکرد.مؤسسه هدینگتون در کالیفرنیا که حامی روحی امدادگران است، تحقیقات درباره ابعاد این مسئله را آغاز کرده است. آلیشیا جونز، دستیار مدیر این مرکز، دراینباره گفت: «این مسائل به طور گسترده گزارشنشده باقی مانده است؛ درحالحاضر هیچکس مطالعه دقیقی درباره این موضوع ندارد. این وقایع به گوش بسیاری از آژانسها میرسد؛ اما بازماندگان این حوادث به دلایل مختلفی این آزارها را گزارش نمیدهند».کریستینا ویله، کارشناس امور امنیت بشردوستانه، میگوید: «متأسفانه هیچ اطلاعات نظاممندی درباره خشونتهای جنسی در دست نیست... . حوادث امنیتی بهندرت از سوی کانالهای بشردوستانه استاندارد گزارش میشوند. داشتن اطلاعاتی درباره انواع، زمینه و مکان حادثه بسیار مفید است؛ چراکه میتواند ابعاد موضوعی را که پنهان مانده است، روشن کند».در چند هفته گذشته، پروژه بینالمللی حقوق زنان مستقر در کانادا تلاش کرده است مقیاس خشونت جنسی و آزار و اذیت رخ داده میان امدادگران را تعیین کند. بیش از هزار نفر، عمدتا زنان، برای شرکت در نظرسنجی این پروژه که از آنها میخواهد تجربههای خود را در زمینه تهدید و ارعاب جنسی و خشونت در بخشهای بشردوستانه افشا کنند، پیشقدم شدهاند. بیشتر آنها افشای اتفاقات را آغاز کردهاند اما به طور ناگهانی توضیحات خود را متوقف کردهاند؛ موضوعی که به باور سازماندهندگان این نظرسنجی نشاندهنده ترس از آینده است. یک منبع ارشد در «کمیته بینالمللی نجات» مستقر در نیویورک که از سوی دیوید میلیبند، وزیر امورخارجه سابق انگلیس، راهاندازی شده است با انتقاد از سیاستهای نامناسب این سازمان درباره آزار جنسی و خشونتهایی که متوجه کارمندانش بوده است،میگوید: «من پاسخ سازمانی به طیف زیادی از خشونتها و آزار و اذیتهای جنسی، از جمله تجاوز را دیدهام و باید بگویم اگر به من در طول سفرم به یک کشور تجاوز میشد، آن را به سازمانم گزارش نمیکردم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.