|

واقعا نمی‌توان کاری کرد؟

واقعا نمی‌توان کاری کرد؟

١- دیگر کسی از شنیدن شمایی از نوحه‌ها در هیأت‌های مذهبی حیرت نمی‌کند. سرزمینی که به غنای شعر و ادب در دنیا زبانزد است، در معنوی‌ترین آیین‌های مذهبی‌اش با سرایش‌هایی روبه‌روست که مایه حیرت است؛ در کنار متن، ارائه نوحه برمبنای ملودی‌هایی که جامعه ایرانی از آن خاطره‌های متفاوتی دارد دیگر پاشنه آشیل این روزهای مجالس روضه حسینی است که البته درد نخست چنان خانمان‌برانداز است که درباره دومی همه ترجیح می‌دهند خود را به نشناختن اصل ملودی بزنند.

٢- گویا اولویت‌بخشی به «شور» به‌جای شعور و تفکر سبب شده است نوحه‌هایی با مضامین پیش‌پاافتاده رواج یابد؛ جالب است که سال‌هاست معتبرترین تریبون‌ها چنین رویکردهایی در آیین‌های مذهبی را مذموم می‌خوانند اما در بر همان پاشنه می‌چرخد! ٣- آیین سوگواری برای مظلومیت امام‌حسین(ع) در زمره فرهنگ مردم ایران است و تاریخ از درآمیختگی آن با هنرهایی مانند تعزیه، نواهای موسیقایی حزن‌انگیز و مداحی‌هایی برمبنای ردیف‌ها و دستگاه‌های موسیقی ایرانی حکایت می‌کند؛ بنابراین برخی به‌درستی معتقدند از روزی که این مجالس روضه به‌جای فرهنگی‌ترشدن به توصیه‌های تند سیاسی آغشته شد و مداح که باید هم‌وغمش تصویرسازی حماسه کربلا و یادآوری آموزه‌های ارزشی آن باشد، در پی تبلیغ یک جریان سیاسی برآمد، مانند دومینویی، دیگر اصالت‌های این آیین گران‌قدر را به مخاطره افکنده شده است. ٤- اکنون بیم آن می‌رود با این تهاجم آشکار فرهنگی به آیین‌های سوگواری، عزاداران راستین حسینی در مساجد و هیأت‌ها مأمنی نیابند و به گوشه خانه پناه برند و با گوش‌سپردن به نوحه‌های اصیل به ساحت سالار شهیدان ابراز ارادت کنند با این پرسش غلیظ که آیا واقعا نمی‌توان کاری کرد؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.