|

اولین دور مناظره انتخاباتی نامزدهای دموکرات ایالات متحده برگزار شد

شلیک با چشمانی بسته

صنعت افسارگسیخته تسلیحاتی در ایالات متحده، دیگر فقط در خیابان‌ها و مدارس آن کشور یا‌ هزاران کیلومتر آن‌سوتر، در میادین جنگ خاورمیانه قربانی نمی‌گیرد. شما می‌توانید در یکی از پیشرفته‌ترین استودیوهای تلویزیونی و زیر نور سوزان پروژکتورها ایستاده باشید و درست هنگامی که سودای آن دارید تا خود را گامی به کرسی ریاست‌جمهوری کاخ سفید نزدیک کنید، جدیدترین قربانی صنعت تسلیحاتی آمریکا لقب گیرید. این حکایت «برنی ساندرز»، نامزد سوسیالیست‌دموکرات‌ها در انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده ایالات متحده است که در اولین مناظره رسمی با رقبای حزبی خود، تنها در همان دقایق اولیه قافیه را به «هیلاری کلینتون»، اصلی‌ترین و محبوب‌ترین نامزد دموکرات‌ها باخت. «مارتین اومالی» فرمانده سابق ایالت «مریلند»، «جیم وب» سناتور پیشین ایالت «ویرجینیا»، «لینکلن شافی»، فرماندار سابق ایالت «رودآیلند»، «برنی ساندرز» سناتور کنونی ایالت «ورمونت» و هیلاری کلینتون، بانوی اول و وزیر خارجه پیشین ایالات متحده در حالی سه‌شنبه شب گذشته در اولین مناظره انتخاباتی حزب دموکرات جلوی دوربین‌های شبکه «سی‌ان‌ان» حاضر شدند که بینندگان تلویزیونی و حاضران در سالن، بیش از آنکه در پی آشنایی با شافی، تجدید دیدار با وب و یا تحمل دوباره اومالی باشند، در عطش پاسخ به این سؤال بودند که آیا شهردار کهنه‌کار سوسیالیست و چپ‌گرای «برلینگتون» توان برآورده‌کردن انتظارها در رویارویی با اولین رئیس‌جمهور زن بالقوه ایالات متحده را دارد یا خیر؛ پرسشی که البته درمجموع با پاسخی ناامیدکننده همراه شد. دقایقی از آغاز مناظره نگذشته بود که «اندرسون کوپر»، مجری سی‌ان‌ان، با پرسش از مواضع نامزدها در قبال سیاست‌های کنترل تسلیحاتی، اولین گلوله را نثار ساندرز 74ساله کرد. ساندرز که به‌عنوان پرسابقه‌ترین سناتور مستقل کنگره آمریکا، پنج بار متوالی علیه لایحه پیشگیری از خشونت و حمل سلاح‌های دستی رأی داده، ضمن حمایت از تصمیم خود، مدعی شد لایحه مذکور بیش از آن پیچیده و مفصل بود که بتواند حمایت او را به خود جلب کند. پس از آن بود که کلینتون با انتقاد شدید از مواضع نرم سناتور ساندرز در قبال مسئله سلاح‌های گرم که تا سال‌ها پشتیبان آزادی عمل تولیدکنندگان اسلحه و جلوگیری از محدودسازی شرایط حمل سلاح بوده، خواستار مبارزه شهروندان آمریکایی و ساکنان آتی کاخ سفید در برابر سازمان حمایت از اسلحه‌داران آن کشور شد و اعلام کرد دیگر زمان آن فرا رسیده تا صنعت اسلحه‌سازی ایالات متحده مانند دیگر صنایع آن کشور، مسئولیت فجایع روی‌داده را بپذیرد. اما رویارویی این دو اصلی‌ترین نامزد دموکرات‌ها که بنابر نتایج نظرسنجی‌ها، فاصله‌ای معنادار با دیگر رقبای حزبی خود دارند، به همین‌جا ختم نمی‌شد. درست پیش از آنکه صنعت تسلیحاتی ایالات متحده سنگ محک ساندرز و کلینتون شود، مسئله اقتصاد و سیاست‌های بازار آزاد، محور اصلی ردوبدل آتش بین این دو نامزد بود. پرسش مجری مناظره مبنی بر آنکه آیا سوسیالیسم ادعایی ساندرز او را از دایره انتخاب بسیاری از رأی‌دهندگان خارج می‌کند، سناتور کهنه‌کار ورمونتی را به دفاعی تمام‌قد از سیاست‌های چپ‌گرایانه خود واداشت. ساندرز در شرایطی مدعی شد به هیچ‌وجه حاضر نیست خود را بخشی از آن فرایند سرمایه‌دارانه‌ای کند که به سیاق کازینوها و با اتکا به حرص و طمع وال‌استریتی، تعداد اندکی را ثروتمند و باقی را محروم می‌گذارد که هیلاری نظر دیگری داشت. او که پیش‌تر تأکید کرده بود سیاست‌مداری ترقی‌خواه است، اما تفاوتش با دیگر ترقی‌خواهان آن است که دوست دارد سیاست‌های خود را در عرصه عمل به ظهور برساند، در پاسخ به این سؤال که آیا خود را مدافع سرمایه‌داری می‌داند، اظهار کرد وقتی درباره سرمایه‌داری فکر می‌کند، بیش از هر چیز آن کسب‌وکارهای کوچکی را به یاد می‌آورد که به علت آزادی و فرصت‌های جاری در ایالات متحده، به خانواده‌های فراوانی حق حیات دوباره داده است. با تمام این اوصاف و باوجود آنکه هر دو نامزد تلاش می‌کند یکی به‌عنوان میراث‌دار دموکرات‌های دولتی و دیگری به‌عنوان منادی انقلاب سیاسی، فاصله بین سیاست‌های اقتصادی، خارجی و خط‌مشی نظامی خود را، دست‌کم در سطح نظری، بیش از واقع جلوه دهند، هیچ چیز بیشتر از واکنش ساندرز به مسئله ایمیل‌های کلینتون در مقام وزارت خارجه آمریکا، نشان از جایگیری متناقض‌نمای نیروهای سیاسی در عرصه حزبی دموکرات‌ها ندارد؛ آن هنگام که سناتور سوسیالیست در دفاع از پاسخ هیلاری که آمده تا نه پیرامون ایمیل‌های خود، بلکه درباره مطالبات مردم از رئیس‌جمهور آینده ایالات متحده سخن گوید، مدعی شد مردم آمریکا از گفت‌وشنودهای هر روزه درباره ایمیل‌های لعنتی شخص کلینتون خسته شده‌اند؛ این جمله ساندرز که بیش از هرجمله دیگر مناظره در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته شد، اگرچه خنده و خوشامد هیلاری را در پی داشت، اما بدون شک واجد تهدیدی ضمنی است که می‌تواند در آینده نزدیک گریبان تمامی نامزدهای دموکرات، اعم از ساندرز سوسیالیست را بگیرد؛ نامزدهایی که همگی به خط شده و با جذب ارزش‌های آزادی‌خواهانه و برابری‌طلبانه در جریان اصلی سیاست حزبی خود، مخالفت با جنگ‌طلبی، اصلاح نظام قضایی تبعیض‌آلود و گشایش آغوش‌ها به سوی مهاجران را به‌تدریج از معنای ترقی‌خواهانه آن خالی می‌کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.