|

تصمیم‌گیرنده خود بازیکنان باشند

جمشید حمیدی*

المپیک قله آرزوهای همه ورزش‌ها به جز فوتبال است؛ مسابقاتی که از آن به ‌عنوان جشنواره ملل ورزش‌های جهان نام برده می‌شود. برنامه‌ریزی دور و نزدیک همه کشورها برای رسیدن به المپیک است. واقعیت این است هر کشوری که روزی پای قهرمانانش، حتی یک نفر، به المپیک برسد، آن را یک افتخار در تاریخ ورزش کشورش می‌داند. ورزش ایران در حالی از المپیک 1948 لندن با برخی از رشته‌ها حضور خود را در بزرگ‌ترین رویداد ورزشی دنیا آغاز کرد که والیبال به‌عنوان رشته‌ای که زمینه و پیشینه کافی داشت، در حسرت شرکت در این بازی‌ها ماند. هر بار به مسئله و مشکلی برمی‌خوردیم که بیشتر آنها خودساخته بودند. مشکلاتی كه بیشتر از همه در زمان حضور خولیو ولاسکو، پرافتخارترین مربی والیبال جهان در رأس تیم ‌ملی کشورمان، آشکار شد و اکنون هم در تیم اسلوبودان کواچ وجود دارد. در زمان ولاسکو به‌دلیل نداشتن دوراندیشی کافی در بازی‌های تدارکاتی ضربه خوردیم. حالا هم در بودن کواچ مشکلاتی خودساخته به وجود آورده‌ایم. فدراسیون درحال‌حاضر باید طوری برخورد کند که جلوی این مشکلات را بگیرد و به جای بزرگ‌نمایی بیش‌ازحد مسابقات، به فکر رسیدن به المپیک 2016 ریو باشد. متأسفانه موانع فراوان باعث شده است قهرمانان ما که شجاعانه می‌جنگیدند، تمرکز لازم را از دست بدهند. هرچه بود، تحلیل‌ها و نشست‌های ماه‌های اخیر کارشناسان والیبال برخی واقعیت‌ها را برملا کرد.

اما فدراسیون باید چه کند؟ 1- بازیکنان را، که تا اسفندماه مشغول حضور در رقابت‌های داخلی لیگ هستند، از هر دغدغه مربوط به تیم‌ ملی آسوده‌خاطر کند. اجازه بدهند بازیکنان تألمات روحی به‌وجود آمده در درون‌شان را فراموش کنند و باور ازدست‌رفته‌شان را بازیابند. 2- برخلاف نظر همه صاحب‌نظران اجازه بدهند ملی‌پوشان خودشان تصمیم بگیرند که می‌خواهند با کواچ کار کنند یا نه. ورزش قهرمانی اعتماد متقابل می‌خواهد. وقتی یک‌وسال‌‌ونیم پیش ولاسکو از ایران رفت تا هدایت تیم آرژانتین، تیم کشورش، را برعهده بگیرد، از همان بدو ورودش در این تیم قول داد آرژانتین را به المپیک ریو ببرد و این تیم را قهرمان مسابقات آمریکای جنوبی کرد؛ اما کواچ از وقتی ایران آمد هر بار صحبت از المپیک شد، گفت قول رفتن به المپیک را نمی‌دهم. این یعنی او به بازیکنان ایران اعتماد و اعتقاد کافی ندارد. تیم ‌ملی ما مربی‌ای می‌خواهد که قدرت بازیگری و قوه بازی‌خوانی داشته باشد. با این تفسیر، این سؤال پیش می‌آید که آیا کواچ این ویژگی‌ها را دارد؟ جواب این است که کواچ فاقد این خصوصیات است. حالا اگر کواچ را در این برهه حساس پیش از المپیک ریو کنار بگذاریم، آیا تضمینی وجود دارد که ما با مربیان دیگر به المپیک برویم؟ من می‌گویم نه با بودن کواچ و نه با رفتن او، هیچ تضمینی برای المپیک‌رفتن والیبال ایران وجود نخواهد داشت. چراکه این بازیکنان هستند که باید بگویند مربی دلخواه‌شان کیست. شاید عده‌ای بگویند این کار یعنی بازیکن‌سالاری؛ اما الان زمانی است که خود این ملی‌پوشان باید تصمیم بگیرند و خودشان را از این وضعیت نجات دهند. سعید معروف، شهرام محمودی، محمد موسوی و مجتبی میرزاجانپور اراده بکنند، می‌توانند قدرتی را که در سه سال حضور ولاسکو در تیم‌ملی ایران به نمایش گذاشتند، دوباره نشان دهند و ثابت کنند چه پدیده‌هایی هستند تا آرزوی ما را برای رسیدن به المپیک 2016 ریو برآورده کنند. * کارشناس والیبال

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.