دستان گشوده کاتالونیا و مشتهای گرهکرده اسپانیا
آرتو ماس . رئیس منطقه کاتالونیا
در تاریخ 27 سپتامبر، رأیدهندگان کاتالونیایی به پای صندوقهای رأی رفتند و با 77.4 درصد آرا، پیروزی بزرگی را فقط در یک ناحیه انتخاباتی و در پاسخ به وعده انتخاباتی نیروهای سیاسی رقم زدند وعدهای که ارائه یک نقشهراه بهسوی استقلال کاتالونیا از اسپانیا بود. فهرست نیروهای سیاسی هوادار استقلال، 48 درصد آرای رأیدهندگان را به دست آورد و 72 کرسی از مجموع 135 کرسی پارلمانی از آنِ نمایندگانی شد که حامی طرح استقلال هستند این در حالی است که فهرست مخالفان استقلال فقط 39 درصد آرای رأیدهندگان را کسب کرد و نمایندگان آن 52 کرسی را در اختیار خواهند گرفت.
این همهپرسی تنها راه ممکن برای مردم کاتالونیا به منظور تعیین آینده سیاسیشان و تحقق هدفی است که مدتهاست دنبال میکنند، هدفی که سالهای سال است دولت اسپانیا از بهرسمیتشناختن آن خودداری میکند و اجازه برگزاری همهپرسی استقلال را نداده است. آرای اخذشده در همهپرسی اخیر نقطه اوجی باورنکردنی از بسیج تودهای شهروندان در طول چهار سال گذشته بوده است. جنبش استقلالخواهی ما یک هوی و هوسی ناگهانی یا رؤیای یک حزب سیاسی یا نظر یک نیروی سیاسی مسلط نیست. این مردم بودند در روز ملی کاتالونیا در تاریخ 11 سپتامبر پس از سالها به خیابان آمدند و بهطور مسالمتآمیز و همراه با لبخند، سرود و حمل پرچم خواستار استقلال برای کاتالونیا و تأسیس دولتی تازه در اروپا شدند. 20 درصد از سهم تولید اقتصادی اسپانیا با ماست درحالیکه فقط 10 درصد از سرمایهگذاری دولت اسپانیا به کاتالونیا تعلق دارد. شهروندان ما احزاب سیاسی موافق با استقلال ازجمله «همگرایی دموکراتیک کاتالونیا» و «چپ جمهوریخواه کاتالونیا» در کنار سایر احزاب سوسیالیست و دموکرات مسیحی را متقاعد کردند در کنار یکدیگر یک ائتلاف سیاسی با عنوان «در کنار هم برای آری» را تشکیل دهند. این جنبش خواستههای سیاسی طیف وسیعی از نیروهای چپ و راست را پوشش میدهد و فراتر از یک حزب صرفا متشکل از سیاستمداران است. این جنبش متشکل از رهبران گروههای مختلف فعال جامعه مدنی است که در بسیج شهروندان نقشی اساسی داشتند. همچنین چهرههای فرهنگی و دانشگاهی که عموما در عرصه سیاسی فعال نیستند، نیز در این جنبش حضور داشتند. نامزدهای «اتحاد مردمی» توانستند تعداد کرسیهای پارلمانی خود را به میزان سه برابر افزایش دهند؛ امری که میتواند سبب شود تا یک دولت با اکثریت قاطع در پارلمان کاتالونیا شکل گیرد. این بدان معناست اکثریت مطلق نمایندگان پارلمان کاتالونیا حامی استقلال هستند. من یک کاتالان هستم. ما از قرن یازدهم میلادی هویتی مستقل داریم. ما پیش از بریتانیا دارای پارلمان بودیم. ما از سال 1359 میلادی دارای رئیسجمهوری بودهایم و من مفتخرم صد و بیست و نهمین رئیس دولت کاتالونیا هستم. زبان ما کاتالونی است و به خاطر داشتن همین زبان از سال 1714 میلادی تحت آزار و اذیت قرار گرفتهایم. زبان ما از دوران 40ساله دیکتاتوری فرانکو ممنوع اعلام شد اما اکنون نهمین زبان گفتاری در اتحادیه اروپاست. کسانی که به زبان کاتالانی صحبت میکنند، بیش از افرادی هستند که به زبانهای سوئدی، فنلاندی، دانمارکی یا یونانی صحبت میکنند. اسپانیا گذار به دموکراسی را از سال 1975 میلادی آغاز کرد. در سالهای 1979 و 2006 میلادی برخی از اختیارات براساس یک اساسنامه تنظیمشده برای خودمختاری به کاتالونیا واگذار شد بااینحال، در سال 2010 میلادی دادگاه قانون اساسی اسپانیا که بهشدت سیاسیزده شده بود، عناصر کلیدی اساسنامه را نقض کرد. در سال 2012 میلادی، توافق مالی بهتری که پیشتر میان کاتالونیا و اسپانیا منعقد شده بود، نیز نقض و روند قبلی تمرکزگرایی قدرت از سرگرفته شد. درنهایت، کاتالانها فکر میکنند میتوانند در خارج از محدوده اسپانیا از ابزارهای خود برای مدیریت امور مالیشان بهتر استفاده کنند. این طبیعی است افرادی که در معرض خطر هستند، حق دارند برای محافظت از خود در برابر دولت تلاش کنند. کاتالونیا 16 درصد از جمعیت اسپانیا را تشکیل میدهد. ما 20 درصد از تولیدات اقتصادی اسپانیا را به بازار عرضه میکنیم و 25 درصد از صادرات مبتنی بر پایههای صنعتی بسیار پیچیده اسپانیا توسط ما صورت میگیرد که شامل زیرساختهای بینالمللی نیز میشود. اقتصاد 200 میلیارد یورویی کاتالونیا بزرگتر از اقتصاد فنلاند است این در حالی است که فقط 10 درصد از سرمایهگذاریهای دولت اسپانیا از آنِ کاتالونیا میشود. این در حالی است که سرمایهگذاری خارجی ما در ماههای نخست سال 2015 میلادی رشدی 400 درصدی داشته است. درهمینحال، بدهی 1.1 تریلیون دلاری اسپانیا معادل با صد درصد تولید ناخالص ملی است. اگر کاتالونیا اعلام استقلال کند، درصد بدهیهای اسپانیا از این میزان نیز بیشتر خواهد شد. با وجود تمام اینها، بهنظر میرسد دولت اسپانیا قصد دارد با طرح موضوع «مسئله کاتالونیا»، اینگونه وانمود کند کاتالانها تصمیم اشتباهی گرفتهاند. با وجود این، موضوع کاتالونیا اگر روزی یک مسئله داخلی اسپانیا و قابل حلوفصل بهنظر میرسید، اکنون چشماندازی بینالمللی پیدا کرده است. ازاینرو است نمایندگان پارلمانهای خارجی و حتی اعضای دولتها ابراز شگفتی کردهاند چرا با وجود فراخوان ما برای گفتوگو، مادرید از نشستن پای میز مذاکره خودداری کرد. آخرین دیدار من با «راجوی»، نخستوزیر اسپانیا، به 14 ماه پیش بازمیگردد. ما بارها درخواست گفتوگو را ارائه کردهایم. ما دستان خود را گشودهایم درحالیکه مادرید هرگز مشتهای گرهکرده خود را باز نکرده است. مردمی که رأی تاریخی خود را در تاریخ 27 سپتامبر بهنفع استقلال، به صندوقهای رأی انداختند، بهطور آشکار نشان دادند میخواهند در کشور خود در کشوری آزاد زندگی کنند. همانگونه که «اولیور وندل هولمز»، (شاعر و نویسنده آمریکایی)، میگوید: «یک پرچم، یک سرزمین، یک قلب، یک دست و یک ملت بیشتر از آنچه تاکنون بوده است». ما پیروزیمان را با حسی از توافق به سوی اسپانیا، اروپا و کل جهان مدیریت خواهیم کرد. آیا اسپانیا درحالحاضر مایل به پذیرش تصمیم دموکراتیک مردم کاتالونیا خواهد بود؟ یا آنکه سر ناسازگاری خواهد داشت و در مقابل خواست مردم مقاومت خواهد کرد؟ منبع: گاردین
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.