ایران و جنگهای سایبری
دهم شهریور 1390 آزمایشگاه کرایسیس- CRYSYS- به نمونهای دست مییابد که از بسیاری موارد مشابه بدافزار استاکسنت است. CRYSYS در 22 مهر همان سال گزارشي 60صفحهای از یافتههای خود منتشر میکند و به تشریح بدافزار کشفشده میپردازد. این آزمایشگاه مجارستانی، تهدید جدید را به سبب ایجاد فایلهایی با پیشوند «~DQ=Duqu» نامگذاری میکند. با توجه به تعداد محدود آلودگیهای گزارششده، همه شرکتهای امنیتی اتفاقنظر دارند انتشار دوکو در ارتباط با یک حمله کاملا هدفمند بوده است. دوکو به محض اجراشدن، اقدام به نصب راهاندازهایی با گواهینامههای جعلی و فایلهای DLL رمزشده میکند. با برقراری ارتباط با سرور فرماندهی، گردانندگان پشتپرده، دوکو را قادر به آلودهکردن سایر دستگاههای موجود در شبکه قربانی، میکند. بهطور پیشفرض، دوکو بعد از 30 تا 36 مورد آلودهسازی، مأموریتش خاتمه یافته و خود را از سیستم قربانی حذف میکند. صاحبان و گردانندگان دوکو نیز میتوانند از طریق سرورهای فرماندهی، فرمان خودکشی را در هر زمان به بدافزار اعلام کنند. دوکو با دریافت فرمان از سرور فرماندهی اقدام به اجرای کدهایی برای شناسایی ساختار شبکه، ثبت کلیدهای زدهشده توسط کاربر و جمعآوری بسیاری اطلاعات دیگر میکند. اطلاعات جمعآوریشده را با استاندارد AES رمز کرده و بعد از ارسال آن به یک فایل تصویری با نام DSC00001.jpg، به سرور فرماندهی ارسال میکند. دلیل استفاده از یک فایل تصویری JPG عادی نشاندادن دادههای ردوبدلشده میان سرور فرماندهی و شبکه قربانی است. در تحقیقات بعدی محققان CRYSYS به فایل ابتدایی منتشرکننده دوکو دست مییابند. فایل کشفشده از یک ضعف امنیتی که تا آن زمان ناشناخته بوده، برای آلودهکردن سیستمهای هدف استفاده میکرد. اکثر شرکتهای امنیتی بر این باورند براساس ساختار کدنویسی این بدافزار، نویسندگان دوکو یا همان نویسندگان استاکسنت هستند، یا حداقل دسترسی کامل به کدهای استاکسنت داشتهاند. آنچه مسلم است، نفوذگران حرفهای هم بدون در اختیارداشتن امکانات فوقپیشرفته، از عهده ایجاد گواهینامههای جعلی، کشف ضعفهای امنیتی ناشناخته و برنامهنویسی کدهای فوقپیچیده با زبان برنامهنویسی غیررایج، برنمیآیند. منبع: مهندسی شبکهگستر
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.