|

یک غصه پر قصه

مرضیه رسولی

همه برای کسی که کار اداری دارد دل می‌سوزانند. به او قوت قلب می‌دهند و از خدا طلب صبر برایش می‌کنند. معمولا خسته برمی‌گردد و اگر کار اداری‌اش در همان خیز اول انجام شده باشد، جشن و سرور برپا می‌کند. دیده شده که حتی نذر هم کرده‌اند. چرا می‌گویم دیده شده؟ من خودم یکی از کسانی هستم که برای انجام کار اداری‌ام نذر کرده‌ام. سه ماه است که می‌روم و می‌آیم. پرونده‌ام در یک سازمان گم شده و برای پیداکردنش باید به همه‌جا نامه بنویسم و جوابی نگیرم. انگار مقصر این گم‌شدن منم، چون فقط من دارم تقاصش را پس می‌دهم. باید تحقیقی انجام شود تا نشان دهد این‌همه نامه و پرونده و دادخواست و درخواست که در برخی اداره‌های دولتی گم می‌شود کجا می‌رود؟ انگار هیچ‌کس نمی‌تواند جلو گم‌شدن نامه‌های اداری را بگیرد، مثل یک ویروس دائمی است که هنوز دانشمندان نتوانسته‌اند دارویی برایش پیدا کنند. هیچ بعید نیست این گمشده‌های عزیز برای خود صاحب سرزمین و کشوری باشند و خوش و خرم در کنار هم زندگی کنند. به ما می‌‎گویند ارباب‌رجوع ولی هنوز در اداره‌های دولتی رعیتیم. حتما اداراتی هم هستند که ارباب‌رجوع در آنجا، ارباب که نه، یک مراجعه‌کننده محترم است که جوابش را محترمانه می‌دهند و کارش را راه می‌اندازند. پای من بدبختانه هنوز به این‌جور اداره‌ها باز نشده. از بخت‌یاری‌مان کارمان به جاهایی می‌افتد که بس که از این اتاق به آن اتاق می‌رویم و حرص می‌خوریم، خطر سکته در کمین است. مدام برای ما از دولت الکترونیک حرف می‌زنند ولی در بعضی از اداره‌ها هنوز تلفن‌ها برای ارباب‌رجوع قطع است. باید بلند شد رفت و حضوری سؤال کرد یا اینکه برای فکسی که قرار است از اداره‌‌ای به اداره دیگر انجام شود چندروز معطل ماند چون «مسئول فکس» به مرخصی رفته و اگر قرار باشد بقیه کار مسئول فکس را انجام دهند پس تخصص‌گرایی و تقسیم کار چه ‌می‌شود؟ دولت الکترونیک فقط شامل چند بخش کوچک یا شاید بزرگی می‌شود که پای ما هیچ‌وقت به آنجا نرسیده و بقیه بخش‌ها هنوز دارند به روال نیاکان کارهای اداری را پیش می‌برند. حرف‌زدن از شرایط کسی که کارش در اداره‌ای‌ گیر کرده کسل‌کننده است. می‌گویند باید با این واقعیت کنار آمد. چیز عجیبی نیست، روالش نباید این باشد ولی حالا که هست و خاطره‌تعریف‌کردن از یک روز در یک اداره فقط این ملال را بیشتر می‌کند. ما هم به‌عنوان معترضانی که دوست دارند حداقل اجازه داشته باشند خاطره تعریف کنند با این واقعیت خو کرده بودیم و چاره‌ای نداشتیم که تن بدهیم. تا اینکه بانک‌های خصوصی آمدند. صف را به‌هم ریختند. صندلی گذاشتند که بنشینیم. به دستمان شماره دادند. زمان تقریبی انتظار را به اطلاعمان رساندند و حتی پشت باجه برایمان خودکار گذاشتند و خیلی محترمانه راهنمایی‌مان کردند و کارمان را راه انداختند. بعد بانک‌های دولتی به‌سرعت از آنها یاد گرفتند و رویه‌شان را تغییر دادند و حالا ما در همه بانک‌ها محترمیم و می‌شود گفت اربابیم. اما روال در اداره‌های دیگر عوض نشد. بانک‌ها نیازمند پول ما هستند ولی اداره فلان (کاش می‌شد اسم آورد) همچنان هیچ احتیاجی به ما ندارد و فقط سرباریم و برایش کار می‌تراشیم و یک‌ریز نامه و درخواست داریم. نامه‌هایمان گم می‌شود و آنها را مجبور می‌کند برای پیداکردن نامه‌های ما دوتا کشو را بیشتر باز کنند و دست‌آخر بگویند یک درخواست دیگر بنویسیم و این‌دفعه جوری بنویسیم که گم نشود و اگر دوباره گم شود. این دوگانگی بدجور توی چشم می‌زند، روال درست را مدام به یادمان می‌آورد و دنیایی دیگر را نشانمان می‌دهد که در آن کار اداری به جنگ نمی‌ماند و لازم نیست زره‌ پوشید؛ دنیایی که بغل‌به‌بغل دنیای دیگر است. یک‌جا اربابیم و یک‌جا هنوز که هنوز است رعیت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.