یک گام بیشتر
قاسم تقیزادهخامسی.معاون پیشین شهردار تهران
دوستی میگفت پدربزرگ خدابیامرزش اهل کسبوکار بود با یک زندگی معمولی، بدون حرص دنیا. پولش را هم خوب خرج میکرد اما هر وقت تصمیم به بستن دکان داشت، به اندازه یک مشتری بیشتر صبر میکرد و میگفت تمام زندگی در همین قدم آخر است که بعد از خستهشدن برمیداری. مطالعه که میکنی، یک پاراگراف بیشتر بخوان، اگر به کسی لطفی داری، یک جمله محبتآمیز بیشتر بگو. «یک گام بیشتر» قانون زندگی او شده بود و میگفت آنگاه که خستهام و فرسوده و آرزو دارم دنیا متوقف شود تا استراحت کنم، یک گام بیشتر برمیدارم، گامی که ذهنم به جسم یادآوری میکند که حاکم من هستم نه تو! این حکایت امروز ما مهندسان است، آنهایی که از رأی خود در انتخاباتهای قبلی نظام مهندسی به تغییرات موردانتظار نرسیدهاند، خسته شدهاند و میگویند چرا باید دوباره این راه بیحاصل را طی کنيم!؟ اما قانون «یک گام بیشتر در انتخابات»، نه برای رسیدن به همه آرزوها، بلکه زیربنای رسیدن به دموکراسی است؛ پایهای که از تشکلهای صنفی شروع میشود. مهندساني که کشور را میسازند نمیتوانند در تغییر سرنوشت هیأتمدیره تشکل صنفی خود خنثی باشند. بخش عمدهای از تاریخ را آثار و خصوصا بناها میسازند تا آنجا که هویت انسانهای آن روزگار میشوند و مهندسان بازیگر اصلی این صحنه هستند. برای ورود دوباره مهندسان به تاریخ در دنیای مدرن یک تشکل سازنده نیاز است، یک نظام برای بهکارگیری همه مهندسان باتجربه و جوان برای تأسیس شهرها و محلههای پایدار که به یادگار بماند.جمعه، درست یک روز پس از 16 مهر، روزی است که معلوم میشود مهندسان ایرانزمین، «خانهای روی آب» ساختهاند یا چنان بتونی با عیار بالا در پی ساختمان نظام مهندسی ریختهاند که میتوان ساختمانی استوار روی آن بنا کرد؛ خانهای که روی آب نباشد.به قول الکساندر دوما: «فراموش نکنیم تا روزی که خداوند بخواهد آینده انسان را آشکار کند، همه شناخت انسان در دو کلمه خلاصه میشود: صبر... امید...» برای یک بار هم شده، قانون یک «گام بیشتر» را بیازماییم!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.