|

فضای معلق به‌نفع كيست؟

حسين عبدالهاشم‌پور

١- دامنه‌دارشدن فضای تعليق، نفس همه را بند آورده است؛ دوگانه پايان يا عدم پايان تحريم‌ها سبب شده بخش خصوصی علاقه‌مند به سرمايه‌گذاری در فرهنگ و هنر هم عقب بنشيند تا با ازميان‌رفتن اين فضای مه‌آلود و پرابهام در يك روشنايی قابل‌اطمينان دست‌به‌جيب شود.

٢- گمانه‌زنی‌ها اين است كه مخالفان دولت و رويكردهای تازه ايران در عرصه بين‌الملل، آگاهانه می‌كوشند اين معلق مكرر، اين ركود خلاقيت‌كش، كشدارتر شود تا سرمايه‌های فكری و فرهنگی خسته شوند و اميدی كه جوانه زده نابارور شود. ٣- دولت فرهنگی در روزهای بی‌پولی روزگار سختی را می‌گذراند، در اتمسفری كه برخی هنرها وابستگی صددرصدی به جيب دولت دارند اين كمبود بودجه كه حالا دوساله شده، ممكن است سبب‌ساز برخی حرف و حدیث‌ها شود و اين دل‌خواسته دلواپسان است؛ در كنار اين مهم، هنرهايی كه مستقل از بودجه دولت مشغول به كارند با احتياط قابل درك بخش خصوصی با بازار سرد و كساد دست‌به‌گريبان شده‌‌اند و تعميم اعتراض‌ها به اين حوزه هم چندان دور از ذهن نيست. ٤- استراتژی فوق در پی زمينگيركردن دولت در بخش فرهنگی است و بسيار دوست می‌دارد در سايه ادامه اين فضای معلق، سرمايه بزرگ پشت دولت را از انگيزه خالی كند، افسوس كه گويا آنچه فراموش شده، چگونگی گذران زندگی انسان‌ها و البته منافع ملی است؛ آنها كه بيش از هر روز ديگری می‌گويند نبايد ساحت هنر به سياست آغشته شود، با سياسی‌بازی، هنرمندان بی‌تاب برای كاركردن و كمبود فضای كار را به گوشه رينگ فرستاده‌‌اند تا ماهی خود را بگيرند... . ٥- گفته‌اند «گر صبر كنی ز غوره حلوا سازی» اما واقعا اين‌روزها صبوری‌كردن سخت‌تر از هر روزگار ديگری شده است، ما را چه حاجت به حلوا، آنچه با شتاب از دست می‌رود عمر آدمی است... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.