پخش زنده دم خروس
پوریا عالمی: الان جامعه دودسته شده و دسته اول میگویند حرفهای اکبر عبدی در برنامه زنده تلویزیونی آبروی ایرانیجماعت را برده. یک دسته هم با دستهبیل میزنند تو سر دسته اول که عبدی حق داشت و خوب کرد گفت و ما هم حاضریم در مأموریتی که برای خودش تعریف کرده بهش کمک کنیم. بله، بهنظر ما، هم دسته اول خندهآورند، هم دسته دوم. دسته دوم که گناه دارند و حرجی بهشان نیست. اما دسته اول مشکلش اینجاست که فکر میکند مفهوم ایرانی یک چیز فرازمینی است. نه عزیز من؛ ایرانی عصبانی میشود، قفل فرمان میکشد، دست به زن دارد و خوشش میآید چندتا زن داشته باشد، زنها هم دلشان حقوق برابر میخواهد اما ترجیح میدهند شوهرشان برود سر کار، وقتی یک نفر کمک بخواهد سریع دست میکند جیبش و موبایل را درمیآورد و فیلم میگیرد که بگذارد اینترنت. خب ایرانی البته آدم معمولی است، بدی دارد، خوبی هم دارد. منتها مسئله اینجاست که هم نبودن تلویزیون خصوصی، زبان رسانهای ما را الکن نگه میدارد، هم این برخورد که تصویر بدی از ایران منتشر نشود، ما را از واقعیت دور میکند. ایرانیها منتقدان داستان لباس پادشاه هستند درحالیکه خودشان همان لباس را پوشیدهاند. حالا شاید بگویید نویسنده این سطور خودش صدصفت به ایرانیها چسباند و صدصفت ازشان برداشت؛ بله. دیدید؟ اینطور حکمکلیدادن کاری ندارد. به نظر ما اکبر عبدی حق دارد حرف و نظرش را به زبان بیاورد. رسانهها هم حق انتخاب دارند چنین نظری را پوشش بدهند یا نه. (حال آسیبشناسی نبود تلویزیون خصوصی در این سطور نمیگنجد اما تأثیر آن در این سطور مشهود است). اما تا وقتی تلویزیون صبح تا شب میگوید ایرانیها مظهر فخر جهان و پدر ادب دنیا هستند، دستاورد عبدی همه آن تلاش چندساله را میشوید و با خود میبرد. چون آدم نمیداند قسم تلویزیون را ثابت کند یا دم خروس خاطره قدیمیترین کمدین رسمی تلویزیون ایران را.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.