برای هما روستا
آینه را همراه خود ببر
اوژن حقیقی
همیشه دوست داشتم بدانم خاطرات برای آدمها چه تفاوتی دارند. سالها، روزها، مکانها. همیشه دلم میخواست خاطرات دیگران را حس کنم مثل آن روزی که کنار راین قدم میزدی یا آن روز که آینهگردان مجلس بهاصطلاح زندگان بودی. چه نوری بود در چشمانت و چه برقی داشت آینه. مجلس عزا را عروسی کردی بانو، تنها با آینهای از نور و مهر.
دیروز به دیدارت آمدم، تنها چند قابعکس باقی بود، تو و استاد و کاوه نبودید، یعنی... گویی زندگی در مکانی تمام شده بود. بهخدا هرچند لحظه نگاهم به در بود، که بیایی، با آینهای بیایی، آینهای پرنور، آینه را بچرخانی تا چشمانمان را نورانی کنی. هماجان ما همگی میمیریم، آینه را همراه خود ببر و سلام من را به استاد برسان. یادت که هست، قول داده بودی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.