بازی پرخطر مسکو
سخنرانی باراک اوباما، رئیسجمهوری آمریکا، در مجمع عمومی سازمانملل دو نکته کلیدی داشت؛ ایالاتمتحده در یکدهه گذشته متوجه شده خودش بهتنهایی نمیتواند در منطقهای بیگانه ثبات را بر قرار کند و در باتلاق سوریه هم آماده همکاری با هر کشوری شامل ایران و روسیه است تا به حل این درگیری بپردازد. ورود «ولادیمیر پوتین»، رئیسجمهوری روسیه، به صحنه و سخنرانی او در سازمانملل، خود حامل سرزنشی تلخ برای آمریکا به خاطر کارهایش برای ازبینبردن دولتهای عراق، سوریه، یمن و لیبی بدون داشتن توانایی در احیا و برقراری قانون و مقررات بود. پوتین این سؤال را مطرح کرد: «آیا آنچه را که انجام دادید، قبول دارید؟» او تناقضات موجود در سیاست آمریکا را که مدعی است «بشار اسد»، رئیسجمهوری سوریه، باید برود اما هنوز جایگزینی معتبر برای مقابله با داعش ندارد، زیر سؤال برد. روسیه ظاهرا به موفقیتهای نظامی در سوریه و عراق بیش از آمریکا نخواهد رسید اما درحالحاضر، پوتین مطمئنا در این بازی فرضی در حال پیروزی است. خطر این است که قدرتهای منطقه این رخدادهای اخیر را یک ضربه و شکست کامل برای آمریکا میدانند نظیر خروج بریتانیا از مقرهای نظامی خود در سوئز شرقی به سال 1971 که آخرین نفسهای امپراتوری بریتانیا محسوب میشد. با اجرای این تغییرات در سیاست آمریکا، آیا دولت «باراک اوباما»، رئیسجمهوری آمریکا، باید خود را به روسیه ببازد؟ مداخله روسیه ممکن است باعث دامنزدن به آتش شبهنظامیگری سنیها شود و اگر شرکای نظامی آمریکا در منطقه نظیر عربستان، مصر، ترکیه و حتی اسرائیل واقعا فکر کنند واشنگتن توپ را به زمین مسکو انداخته، منطقه ممکن است بیش از اینها آشوبزده شود. پوتین به رشد جاهطلبیهای آمریکا در خاورمیانه اشاره دارد و آیا این بازخوردی از صحبتهای «جورج بوش»، رئیسجمهوری سابق آمریکا پیش از حمله 2003 به عراق نیست؟ قانون پیامدهای ناخواسته برای روسیه هم صدق میکند. بهترین عملکرد خارجی برای پوتین که درحالحاضر جور مقابله با داعش را میکشد، این است که یک سازش دیپلماتیک را برای سوریه پس از «بشار اسد»، همتای سوریاش، آغاز کند. درغیراینصورت، او یک حادثه ناگوار را آغاز کرده است».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.