|

بدرقه «منصور ملکی» به خانه ابدی

شرق: یک روز مانده به آغاز سال تحصیلی، پیکر منصور ملکی تشییع شد؛ منتقد و روزنامه‌نگاری که خودش را معلم معرفی می‌کرد و همیشه منتظر اول مهر بود. در ابتدای این مراسم، عباس غفاری که اجرای برنامه را برعهده داشت، با تسلیت به خانواده مرحوم حسن ملکی، طی سخنانی گفت: مهرماه سال 1321 در محله تجریش تهران فرزندی به دنیا آمد که نام او را حسن نهادند. او در خانواده‌ بزرگ و فرهنگی ملکی به دنیا آمد؛ حسنی که ما او را منصور صدایش می‌کردیم. او منتقد، پژوهشگر و معلم بود. در ادامه، خسرو سینایی، کارگردان «عروس آتش»، گفت: «فقدان بعضی از آدم‌ها برای آنها که می‌شناسندشان، بسیار دردناک است و برای آنها که کمتر می‌شناسند، تک‌اشاره‌هایی در ذهنشان است که گاه خیلی باارزش است. منصور ملکی هم درگذشت؛ جایش خالی است. من همین‌جا به خودمان و پری ملکی و فرزندان هنرمندش توکا و بامداد تسلیت می‌گویم». او سپس به بخشی از فعالیت‌های ملکی اشاره کرد: «امروز از خودم پرسیدم درباره منصور چه می‌دانم، ما گهگاهی در شرایط خاص همدیگر را می‌دیدیم، گاهی در خانه‌هایمان و گاهی در نمایشگاه‌ها و مراسم مربوط به هنر. گاهی هم او درباره کارهای من قلم می‌زد؛ کارهایی که دوستشان داشت. مثلا درباره فیلم «در کوچه‌های عشق» من نوشت؛ فیلمی که دیگران کمتر پسندیدند اما منصور این کار را دوست داشت و با عشق درباره‌اش نوشت. فیلم‌های دیگری هم بود که دوست نداشت و ننوشت و سکوت کرد. او در نوشتن، شرافت قلم را حفظ می‌کرد و انسانی متعهد و مسئول بود نسبت به آنچه می‌نوشت و ابراز می‌کرد». پس از آن، شمسی فضل‌اللهی، از صداپیشگان و بازیگران سینما و تئاتر، درباره ملکی صحبت کرد: «درود و تسلیت هردو با هم. من و منصور ملکی با یکدیگر آشنایی قلم نداشتیم و در تئاتر با هم آشنا شدیم. او همیشه عاشق این دریای پرجوش هنر بود. من یک سال از او بزرگ‌ترم. سال 1341 بود که به‌طورکلی می‌خواستم از سینما بیرون بیایم و کار تئاتر را شروع کنم. من به‌همراه حسن ملکی در دو نمایش با عناوین «آهن» و «گلدسته» که کار خانم خجسته کیا بود بازی داشتیم و آن زمان به یاد دارم که نقد خوبی هم راجع به این دو نمایش توسط جلال آل‌احمد و کریم امامی نوشته شد. این دو نمایش آن زمان از مدرن‌ترین نمایش‌های تئاتر بود که به‌سختی با تماشاچی ارتباط برقرار می‌کرد و کسی در آن زمان چندان آشنایی‌ای با این‌گونه نمایش‌ها نداشت. روحش شاد». منصور ضابطیان، مجری تلویزیون و روزنامه‌نگار، نیز گفت: «خیلی سخت است که در چنین روز غم‌انگیزی در پایان تابستان یک خبر خوب بدهم و آن خبر خوب این است که منصور ملکی نمرده است بلکه ادای مردن را درمی‌آورد اما ما امروز آمده‌ایم با منصور ملکی که ادای مردن را درمی‌آورد، خداحافظی کنیم. اکنون به خانواده وی تسلیت می‌گویم و همچنین درعین‌حال، تبریک می‌گویم که نام ملکی را یدک می‌کشند». صالح میرزاآقایی، بازیگر تلویزیون، از دیگر سخنرانان مراسم بود. او در مورد شخصیت ملکی اظهار کرد: «مرحوم ملکی همیشه خودش را معلم معرفی می‌کرد. او معلم بود. او در خانه‌اش معلم بود، در سالن سینما، در دفتر کارش معلم بود. او همیشه شاگردانش را بیشتر از اشعارش، تجربیاتش و حتی بیشتر از کتاب‌هایش دوست داشت. ملکی شاگردان بسیاری داشت. عمر حضور ملکی بی‌حاصل نبوده است. اکنون ما او را با همان موهای پریشان و سفید و با همان تیزبینی و لطافتش می‌بینیم. برای خانواده ملکی صبر آرزو می‌کنم. پاییز در راه است و او همیشه منتظر اول مهر بود. امسال اول مهر جشن انتظار اوست». حسن (منصور) ملکی، ۲۹ شهریور پس از یک دوره بیماری در بیمارستان قلب تهران درگذشت و پیکر او ۳۱ شهریورماه از مقابل تالار وحدت به قطعه نام‌آوران بهشت‌زهرا(س) تشییع شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.