|

سینماگران اجتماعی پیشگویان آینده

هنوز زمان زیادی از اعلام نظرسنجی گالوپ نمی‌گذرد که ایران را در کنار عراق در صدر عصبانی‌ترین مردم دنیا قرار داده است. هنوز باور اینکه دختران زیادی به دلیل ترس از معتادشدن یا ازدواج اجباری از خانه فرار می‌کنند وجود دارد. اینکه در فضای مجازی مشکلات زیادی برای نوجوانان پیش می‌آید هم دیگر جزء نکته‌های آموزشی است. در این‌ روزها که سینماگران فعالیت‌های یک‌ساله خود را بررسی می‌کنند و از آنانی که بیش از دیگران زحمت کشیده‌اند قدردانی می‌شود، در این روزهای منتهی به روز ملی سینما، مرور فعالیت‌های سینماگران اجتماعی یک «خسته نباشید» بلندبالا را تداعی می‌کند. سینماگران اجتماعی با دیدی متفاوت توانسته‌اند برخی از مصائب جامعه را ببینند و بررسی ‌کنند و تبدیل به اثر ‌کنند. آنان به پیشگویی روند جامعه می‌پردازند و با آمیختن فضا با جنبه‌های دراماتیک، آن را به‌سان آینه‌ای در برابر بیننده می‌گیرند. مگر «رضا درمیشیان»، فیلمش را با عنوان «عصبانی نیستم» نساخت و به احترام روزهای بر لبه تیغ مسئولان سینمایی در کمد خانه‌اش قرار نداد. مگر «قصه‌ها»ی رخشان بنی‌اعتماد مرور نکرد عشق و عذاب اعتیاد و ایدز و فرار از خانه را. مگر «نیم‌رخ» ابوالحسن داوودی روایتگر فضای مجازی و مصائبش نیست. مگر «یک پذیرایی ساده» مانی حقیقی از منظری نمی‌تواند روایتی از ماجرای پخش‌کردن پول با گونی در میان مردم و عواقب آن باشد؟ همان که امروز مدام گفته می شود.آن روزی که شالیزه عارفپور فیلم «حیران» را درباره مهاجران افغان می‌ساخت، شاید فقط روایتی دراماتیک بود از بیرون‌کردن مهاجران افغان و اکنون به‌عینه می‌بینیم این عدم احترام به میهمانانمان توانست در سال‌های بعد رفتارهایی نژادپرستانه نظیر اصفهان و ..را به وجود آورد. همان‌طور که برخی می‌گویند مهرجویی با ساختن «بانو» می‌خواست جابه‌جایی طبقه‌های اجتماعی را به ما گوشزد کند. انتظار مردان برای فرزندان مفقود‌الاثرشده‌شان را که در «بوسیدن روی ماه» همایون اسعدیان به تصویر کشیده شد، همان روزی که جنازه‌های غواصان دست‌بسته را در تهران تشییع کردند به‌گونه‌ای دیدیم. سینماگران این‌روزها به استقبال روز ملی سینما می‌روند؛ آنانی که لحظه‌های شاد و غم‌انگیز را در آثارشان ماندگار کردند. روزشان مبارک.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.