گفتوگو با علیاکبر صادقی
شرایط انیمیشن ایران بد نیست
بهناز شیربانی
نقاشی متحرک یا تصویرگری کتاب و ساخت انیمیشن بخشی از کارنامه پربار علیاکبر صادقی است؛ هنرمندی که سالها در این عرصه فعالیت کرد و دورانی را هم در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان انیمیشنهای خوبی را کارگردانی کرد. علیاکبر صادقی مدتی است انیمیشنسازی را رها کرده چراکه معتقد است علاقه اول او نیست. از صادقی در دومین همایش انیمیشن ملی ایران تقدیر شد و همین بهانهای شد برای گپوگفت با او:
شما از جمله افرادی هستید که در شرایطی که بسیاری از انیمیشنسازان از روزهای بد این حرفه صحبت میکنند، با خوشبینی از شرایط کاری و نیروی مستعد این حوزه صحبت میکنید. چه چیزی باعث میشود با این قدرت از جایگاه انیمیشن ایران صحبت کنید؟ شرایط انیمیشن ایران بد نیست. این را بارها گفتهام که نیروهای متخصص خوبی در این عرصه داریم و باید تلاش کرد اما تنها ایرادی که به این حوزه و کار بچهها وارد است، این است که باید در انیمیشنسازی هر شخصی که در کاری متخصص است حضور داشته باشد. اگر محصولات انیمیشن خارجی را دیده باشید، حتما دقت کردهاید که نزدیک 10 دقیقه فقط تیتراژ فیلم با اسامی مختلف دیده میشود چراکه نیروهای متخصص بسیاری تلاش میکنند تا محصولی تولید شود که کیفیت لازم را داشته باشد. کارهای خوبی را از بچههای انیمیشنساز ایرانی دیدهام و به پشتوانه همین تلاشهاست که به آنها امیدوارم. اما طبعا کاستیهایی نیز هست مثلا همیشه تأکید میکنم که بهتر است کسانی که در حیطه آموزش تسلط بیشتری دارند در همان حیطه کار کنند، شاید این شخص فیلمساز بدی است اما معلم بسیار خوبی است و هرکس باید جایگاه خودش را در انیمیشن بشناسد. البته مهمتر از تمامی این مسائل، خلاقیتی است که باید در آثارمان رعایت کنیم. مبانی انیمیشنسازی را تمامی بچههایی که در این حرفه کار میکنند آموختهاند، مهم این است که خلاقیت را چاشنی کارت کنی تا اتفاق خوب رخ دهد. اینروزها از نبود زیرساختهای لازم در حیطه انیمیشنسازی صحبت میکنند؛ اینکه این عرصه با وجود سالهایی که از عمرش میگذرد اما هنوز راهی طولانی تا رسیدن به سطح مطلوب پیشرو دارد. اعتقاد دارید که درحالحاضر خیلی نمیتوان جایگاه خاصی را برای انیمیشنسازی در ایران در نظر گرفت. البته همانطور که گفتم، باید تلاش کرد. در کار هنر، عشق جایگاهی اساسی دارد. در سالهایی که تازه شروع به کار کردم، خیلی کم وقت رسیدگی به خانوادهام را داشتم اما مدام کار میکردم. بههرحال باید برای کار و رسیدن به موفقیت تلاش کرد و باید امیدوار باشیم که انیمیشن ایران را به دنیا نشان دهیم و نگذاریم که استعدادهای خوبی که در این عرصه داریم نادیده گرفته شوند. بسیاری هنوز هم با انیمیشنهای شما خاطره دارند، خصوصا «گلباران» که در سالهای ابتدایی حضور شما در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ساخته شد و هنوز هم یکی از بهترین آثار انیمیشن ایرانی است. فکر میکنید دلیل موفقیت چنین کاری چیست؟ فکر میکنم مهمترین دلیلش این است که ما آزادی زیادی داشتیم. معمولا از ایدههای جدید استقبال میشد و خیلی دغدغهای بابت تأیید فیلمنامه نداشتیم و راهنماییهای خوبی برای ساخت محصول باکیفیت میشد. این اتفاق مهمی است که هنرمند در کارش دچار خودسانسوری نشود. چندسالی است انیمیشنسازی را رها کردهاید، دلیلش چیست؟ چون نقاشی را دوست داشتم. علاوه بر اینکه بعد از انقلاب امکاناتی که من میخواستم در اختیارم نبود. قصد ندارید بار دیگر فیلمسازی را آغاز کنید؟ نه اصلا. البته هفت، هشتسال پیش انیمیشنی را با کمک کاویان راد ساختم که در نهایت از نتیجه کار راضی نبودم. بیشتر این روزها مشغول نقاشی هستم. هنوز هم برای کار، سفارشهایی به من میشود و برخی گمان میکنند من از آن دست افرادی هستم که با قبول سفارش کار کنم. تمام افتخارم این است که هیچوقت استخدام جایی نبودهام و سفارشی کار نکردهام. معتقدم همیشه باید افکار خودم را پیاده کنم. یک روز کسی از من نقاشیای گرفت و بعد از مدتی خواست که چیزی را در تابلو تغییر دهم تا با دکوراسیون خانهاش همخوان باشد، بلافاصله تابلو را از او گرفتم. نمیخواهم این حرفم به معنی خودخواهی تلقی شود اما اگر کسی از من کار میخرد و با دکوراسیون خانهاش هماهنگ نیست، باید دکوراسیون خانهاش را تغییر دهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.