|

گفت‌وگو با شیرین اسماعیلی، بازیگر نمایش«تارتوف»:

همیشه به هنر ناب قائل بودم

بهناز شیربانی: قطعا یکی از بازی‌های درخشان «تار توف» رویا نونهالی، متعلق به شیرین اسماعیلی است؛ بازیگر جوانی که سابقه درخشانی در تئاتر دارد، ازجمله آنها حضور در نمایش«کافه مک آدم» به کارگردانی زنده‌یاد محمود استادمحمد است.به بهانه اجرای «تار توف» با او گپ‌وگفتی داشتیم که در ادامه می‌خوانید.

مدتی از بازی در تئاتر فاصله گرفتید و بیشتر سرگرم بازی در سینما و تلویزیون شدید. «تارتوف» چه ویژگی‌ای داشت که به آن پاسخ مثبت دادید؟ همان‌طور که گفتید، مدت‌زمان زیادی را سرگرم بازی در تلویزیون و سینما بودم. سریال «همه‌چیز آنجا است» به کارگردانی شهرام شاه‌حسینی چندین ماه زمان برد و طبعا تمام تمرکزم بر آن کار بود و بعد از آن هم بازی در فیلم «نیم‌رخ‌ها» ایرج کریمی. حضور در فیلم آقای کریمی واسطه آشنایی بیشتر من با رویا نونهالی بود و البته تجربه‌ای دیگر در زمینه نمایش‌نامه‌خوانی که باعث شد بیشتر درباره طرز فکر هم و علاقه مشترکمان که تئاتر هست، با هم صحبت کنیم. خانم نونهالی قصد داشتند براساس نمایش‌نامه «تارتوف» نمایشی را روی صحنه ببرند که من هم جزء بازیگران منتخب او برای این نمایش بودم. بعد از گپ‌وگفت‌های فراوانی که با هم در مورد چگونگی اجرای نمایش داشتیم، برایم عجیب بود اجرای چنین متن سختی چطور امکان‌پذیر است؟ البته این حرف با توجه به روزگاری است که در آن زندگی می‌کنیم. چراکه به گمان من، تماشاگر خیلی عادت به دیدن کار سخت ندارد و متأسفانه اکثر نمایش‌های ما شکل سرگرمی پیدا کرده است و اجرای نمایش «تارتوف» برایم عجیب بود. علاوه بر اینکه شیوه بازی‌ای که رویا نونهالی از من خواست، جالب بود و برخلاف کارهای پیشینم بود. اساسا همیشه علاقه‌مند به کارهای رئالیستی و پر از لایه و درونی‌تر است، هستم. با اینکه اوایل برای اجرای نقش کمی ترس داشتم از اینکه شخصیت زیادی برون‌گرا شود، اما واقعیت این است همه نقش‌ها به این شکل تعریف شده‌اند و بازی برایم به‌مرور لذت‌بخش شد. به نمایش‌هایی اشاره کردید که بیشتر به قصد سرگرم‌کردن مخاطب اجرا می‌شود و اینکه این نوع نمایش‌ها پسند شما نیست و آیا همین دلیل می‌تواند یکی از اتفاقاتی باشد که شیرین اسماعیلی را در انتخاب‌هایش محدود‌تر کند؟ البته این موضوع هم هست، اما نمی‌توان خیلی هم به این جریان خرده گرفت، اما باز هم نمی‌توان از اهمیت مسئولیت خودمان نسبت به اتفاقاتی که در تئاتر افتاده، گذشت. وقتی درآمد به‌نوعی منوط به گیشه است و به پسند مخاطب ارتباط دارد، این اتفاق ناگزیر رخ می‌دهد. با اینکه تئاتر نسبت به چیزهای دیگر، هنر ارزانی است، اما به‌هر‌حال، هزینه‌بر است و بعد از مدتی سلایق مخاطب روی کار تأثیر می‌گذارد. از نظر من زمانی می‌توان به این جریان خرده گرفت که تمامی امکانات فراهم باشد و آن زمان از کم‌کاری هنرمندان گله کنیم. درحال‌حاضر از نظر من تقاضا برای دیدن آثار سرگرم‌کننده از سمت مردم بیشتر است و از آنجایی که به‌هرحال این نوع کارها سلیقه من نیست، انتخاب‌هایم محدود‌تر شده است. تا پیش از این متن‌هایی برای بازی به من پیشنهاد شد که چون حقیقتا آنها را تئاتر ندیدم، قبول نکردم. برای من تئاتری ارزشمند است که بتوانم تمام‌قد از آن دفاع کنم. متن درگیرکننده‌ای داشته باشد و درنهایت یک رزومه‌ای در کارنامه من باشد که با افتخار از آن حرف بزنم. پذیرش حضور در نمایش «تارتوف»، تمامی این ویژگی‌ها را داشت علاوه بر اینکه من به‌شدت بازی خانم نونهالی را دوست دارم و اطمینان به یک بازیگر خوب‌داشتن، باعث شد راحت و بی‌پروا کارم را انجام دهم. اما اجرای «تارتوف» یک ویژگی بزرگ دارد و آن این است که مخاطب عام هم می‌تواند با آن ارتباط بگیرد، به‌ویژه نقش شما که مهارت خاصی برای شیرین‌تر نشان‌دادن «ماریان» انجام دادید. حقیقتا برای خودم هم دور از انتظار بود. الان از لحظه‌ای که روی صحنه می‌روم تا انتها از نقشم لذت می‌برم. احساس می‌کنم این نقش را درست ایفا می‌کنم و سهم بیشتر آن به‌دلیل راهنمایی‌های درست خانم نونهالی بود و البته کلیت کار که ناخودآگاه بازیگر را به سمت ایفای درست نقش هدایت می‌کند. البته بسیاری رویا نونهالی بازیگر را می‌شناسند و او در این نمایش نشان داد مهارت بسیار بالایی در کارگردانی هم دارد. واقعیت این است رویا نونهالی، بازیگر خوبی است و سال‌هاست که در بازیگری خودش را ثابت کرده است. گاهی نکاتی را به من گوشزد می‌کردند که خودم غافلگیر می‌شدم چقدر درست نقش را دیده است. با اینکه در این کار هم کارگردان است و هم یکی از نقش‌ها را بازی می‌کند، به‌شدت روی همه‌چیز تسلط دارد و حضورش از نظر بازی به من کمک زیادی کرد و در این نمایش چیزی از خودم کشف کردم که تابه‌حال به آن برخورد نکرده بودم. حقیقتا این جمله را بارها به رویا نونهالی گفتم که از نظر من او بوی تئاتر می‌دهد. خدا را شکر که من تا به امروز با کارگردان‌های خوبی کار کردم که زنده‌یاد محمود استادمحمد یکی از آنهاست که اساسا کارکردن با آنها توقع تو را از تئاتر بالا می‌برد؛ از ادبیات، اخلاق، منش و نوع برخورد گرفته تا صحنه، لباس و... که به بازیگر احترام گذاشته می‌شود و این از نظر من، یک رفتار ساده در مقابل هنر است و فکر می‌کنم رویا نونهالی پر از اخلاق تئاتر است و این‌قدر در کار او همه‌چیز بر پایه احترام بنا شده که برای بازیگر لذت‌بخش است. خوشحالم که در چند سال اخیر در سینما و تلویزیون هم با کارگردان‌هایی کار کردم که همین منش را داشتند؛ مثل ایرج کریمی و شهرام شاه‌حسینی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.