|

حقیقت فراموش‌شده

بهاره محبی: گویی آنها انسان نیستند: هیچ‌کس بارها و بارها تحمل شنیدن داستان غرق‌شدن انسان‌ها را ندارد. پس می‌توانیم تصور کنیم در بهترین حالت، آمار و ارقامی غیرقابل درک هستند که پیش از غرق‌شدن در زندگی روزمره، اندکی خاطرمان را تلخ می‌کنند. برای دیگران، آنها ناخواسته‌ها و دعوت‌نشدگانی هستند که به قلعه اروپا هجوم آورده‌اند و باید دفعشان کرد: نالایقانی تمام‌عیار که هیچ جایی در غرب ندارند. در سلسله‌مراتب مرگ، هرکسی با برچسب «مهاجر» جایگاهش در پایین‌ترین رده است. خبر غرق‌شدن 200 مهاجر در سواحل لیبی در شرایطی منتشر شد که رسانه‌ها در انتظار بیشترشدن آمار قربانیان بودند. برای لحظه‌ای آمار و ارقام را کنار بگذارید و آخرین لحظات وحشتناک زندگی 70 مهاجری را که در کامیون‌های یخچال‌دار در اتریش جان خود را از دست دادند، تجسم کنید. می‌دانیم اجساد بیشتری در کامیون‌های بیشتری پیدا خواهد شد. کسانی از ما که تلاش دارند تا با انسان‌هایی که از شرایط ناامیدکننده فرار کرده و به اروپا گریخته‌اند همدردی کنند در جلب توجه افکارعمومی شکست خورده‌اند و هزینه این شکست مرگ بیشتر قربانیان است. شواهد نشان می‌دهد این فقط ما (انگلیس) نیستیم که درگیر انسان‌هایی از کشورهای دیگر شده‌ایم که در قمار زندگی همه‌چیز خود را باخته‌اند. آلمان تقریبا چهار برابر انگلیس با هجوم پناهندگان روبه‌روست و در برابر هر یک پناه‌جوی سوری که به انگلیس می‌رود، 27 نفر به آلمان پناه می‌برند. این در حالی است که نظرسنجی‌ها حاکی از آن است که فقط نیمی از مردم این کشور با حمایت از پناه‌‌جویان موافق هستند و این میدانی نیست که بتوان با ارائه آمار و ارقام در آن پیروز شد. ما می‌توانیم به مردم بگوییم پناه‌جویانی که به اروپا رسیده‌اند اقلیتی کوچک از جمعیت عظیم آوارگان جهان هستند؛ آوارگانی که بیش از یک دهه کشورهای درحال‌توسعه میزبان 70‌ درصد آنها بوده‌اند و این رقم اکنون به 86‌ درصد رسیده است؛ کشورهای کوچک‌تر و فقیرتری مانند لبنان که با جمعیت 4.5‌ میلیون نفری خود میزبان بیش از 1.3‌ میلیون آواره سوری است. اما ارائه این آمار و ارقام نظر مردم اروپا را تغییر نخواهد داد. ما به ‌تعریف‌های انسانی نیاز داریم، چراکه به‌غیر از معدودی اجتماع‌ستیز، اروپایی‌ها نیز به‌عنوان انسان رفتاری همدلانه دارند. در این میان، قطعا حمایت از تعداد محدودی مهاجر خوش‌شانس که موفق شده‌اند تا خود را به اروپا برسانند، نمی‌تواند راه چاره باشد. ما نیاز داریم غرب مسئولیت مناطق فاجعه‌زده‌ای مانند لیبی و عراق را که در به فاجعه‌کشاندن آنها نقش داشته، برعهده گیرد. ما باید به دولت‌های خود فشار بیاوریم تلاش بیشتری برای حل مشکلات مردم در این کشورها داشته باشند؛ مشکلاتی که آنان را مجبور به ترک سرزمین‌شان می‌کند. درست است باید از مهاجران و پناهندگان حمایت شود اما تا زمانی که به فلاکت‌ مردمان دیگر در سرزمین‌هایشان پایان داده نشود، آنها با به‌جان‌خریدن تمامی خطرات، دست به مهاجرت می‎زنند. اگر می‌خواهیم به آنها کمک کنیم باید نگرش عمومی به شرایط انسانی مهاجرت را تغییر دهیم. اگر در این راه شکست بخوریم زنان، مردان و کودکان بیشتری آخرین لحظات عمر خود را در حال غرق‌شدن در دریا یا خفه‌شدن در کامیون‌ها خواهند گذراند. منبع: روزنامه گاردین

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.