|

رونمایی از کتاب «برندسازی انتخاباتی»

مراسم رونمایی از کتاب برندسازی نامزد انتخاباتی، عصر روز جمعه، ششم شهریور در مؤسسه ایده با سخنرانی رسول بابایی، پرویز امینی و سیدشهاب‌الدین طباطبایی برگزار شد. رسول بابایی، مترجم کتاب، در این نشست به مثال‌هایی از چند برند سیاسی داخلی اشاره کرد و گفت: در انتخابات سال ۷۶ فردی برنده و به‌عنوان یک برند سیاسی به جامعه معرفی شد و الان هم به‌عنوان برند پویا و زنده فعال است. به نظر من ایشان یک مگابرند است؛ برندی که به یک شمایل فرهنگی تبدیل شده؛ اما شکل‌گیری این برند به صورت خودبه‌خودی و بیشتر با توجه به ظرفیت‌های شخصی و هوشمندی‌های ایشان و البته مشاوره‌های درست و بعضی اتفاقات دیگر شکل گرفته است و نه دانش برندسازی. دلیل من برای اینکه معتقدم این فرایند برندسازی خودبه‌خودی بوده این است که کسانی که مشاوران ایشان در سال ۷۶ بودند، در انتخابات سال ۸۴ یا انتخابات بعدی آن نشان دادند که دارای دانش برندسازی نیستند. الان هم نحوه بهره‌برداری از یک طرف و محافظت از مگابرندی مثل ایشان از طرف دیگر در گروه ایشان به‌گونه‌ای است که به‌درستی صورت نمی‌گیرد. او افزود: نمونه دومی که یک برند قوی‌ را شکل داد، برند آقای احمدی‌نژاد است. ولی او هم در روند کارش دچار اشتباهاتی شد که نشان داد برندی که شکل گرفته بود مبتنی‌بر دانش عمیق نبوده و مبتنی‌بر ظرفیت‌های شخصی بوده و من مشاورانی نزدیک او سراغ ندارم که توانسته باشند این‌قدر خوب به او مشاوره داده و رقابت او را سازمان داده باشند. او در ادامه گفت: نمونه دیگر اما ریبرندینگ یا برندسازی دوباره آقای هاشمی‌رفسنجانی، بعد از سال ۸۴ است. آقای هاشمی از سال ۵۷ وارد عرصه نظام سیاسی جمهوری اسلامی می‌شود و تا سال ۷۴ کم‌کم اوج می‌گیرد؛ اما از سال ۷۵ شروع به نزول و افول می‌کند که اوج آن در ۸۴ است. ولی او دوباره برمی‌گردد؛ آن‌هم برگشتی Uمانند. یعنی دوباره به اوج برمی‌گردد و من باز معتقدم این اوج‌گیری بر اساس توان و ظرفیت‌های شخصی ایشان در سیاست‌ورزی است و مشاوران ایشان نمی‌توانند مدعی باشند که آنها توانسته‌اند این کار را انجام دهند. در ادامه پرویز امینی، مدرس دانشگاه و تحلیلگر مسائل سیاسی، گفت: سیاست‌ورزی از اینجا شروع می‌شود که من با امتیازات و محدودیت‌هایم چه‌کار می‌کنم. بنابراین فردی مثل روحانی در انتخابات ۹۲ جزء کسانی است که از حداقل امتیازات برخوردار و از بالا‌ترین محدودیت‌ها بهره‌مند است. آقای روحانی درواقع یک امتیاز بالقوه بیشتر ندارد؛ امتیازی که می‌شود رویش کار کرد. آن‌هم این است که در بستر نارضایتی از وضع موجود خودش را به‌عنوان چهره‌ای در سطح رادیکال مخالف نسبت به وضع موجود نشان دهد. این امتیاز را دیگران هم داشتند و حتی استعدادشان نسبت به روحانی بیشتر بود و امتیازات دیگر هم داشتند. اما روحانی توانست خودش را به‌عنوان چهره‌‌ای رادیکال در مقابله با وضع موجود تثبیت کند. در اولین برنامه‌های آقای روحانی این سیاست در دستور کار بود. اولین برنامه تلویزیونی روحانی گفت‌وگوی ویژه خبری شبکه دو بود که از همان‌جا انتقاد را شروع کرد تا رسید به خود مجری و آن کسی که پشت صحنه بود و از طریق گوشی با مجری حرف می‌زد. چون صداوسیما نماینده وضع موجود است و او می‌خواست بگوید من چنان با وضع موجود در مخالفت هستم که همه نماد‌ها و نشانه‌های وضع موجود را هم مورد نقد قرار می‌دهم. سید شهاب‌الدین طباطبایی نیز یکی دیگر از سخنرانان حاضر در این مراسم بود که صحبت‌هایش را این‌طور شروع کرد: جمله‌ای از قول یکی از سیاست‌مداران طناز گفته شده که آن را دوست دارم: «به کسی رأی بدهید که کمتر از دیگران وعده‌ووعید می‌دهد، حداقل کمتر از دیگران مایه نومیدی‌تان خواهد شد!» او افزود: خوشحالم و امیدوار که سیاست‌مداران و کاندیداهای انتخاباتی به سمت استفاده از اصول، قواعد و ابزارهای انتخاباتی مدرن بروند، همان‌طور که برای شناخت و درمان بیماران سراغ نعل‌بند نمی‌روند، برای مدیریت و موفقیت انتخاباتی سراغ متخصصان برندسازی سیاسی و استادان کمپین‌های انتخابی بروند. طباطبایی در ادامه گفت: دوست عزیزی دارم که یک‌بار به شوخی گفت: بدنامی بهتر از گمنامی است. می‌خواهم بگویم با همین استدلال بود که کسی که حالا رفته، ‌آمد و هشت‌سال از بهترین دوران این کشور را به تلخ‌ترین روزهای عمرمان تبدیل کرد. گمنامی که به وقتش و با شرایط و مدیریت درست، به میدان بیاید بهتر از بدنامی است که حتی دیگر گمنام نباشد. کسی که از او نام نمی‌برم و می‌شناسیدش، قواعد برجسته‌سازی خبری و برنامه‌سازی را بلد بود، ‌اما بیش از اینها دروغ‌ می‌گفت و کارآمدی نداشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.