|

جنبش‌های اجتماعی بزرگ در خدمت محیط‌زیست جهان هستند

کلیساهای سیاه‌پوستان، حامیان انرژی پاک

مترجم: مهدی نوریان*

کشیش «امبروز کارول»، مؤسس جنبش «کلیسا را سبز کن» است که در این‌باره توضیح می‌دهد چرا کلیساهای سیاه‌پوستان از پیشگامان جنبش عدالت زیست‌محیطی هستند. اقشار کم‌درآمد و اجتماعاتِ رنگین‌پوست، در صف اول تغییرات آب‌وهوایی هستند. آنها از همان ابتدا به‌طور ناعادلانه‌ای همه‌ بار وابستگی جهانیان به انرژی ناپاک را به دوش می‌کشند: نزدیک به ۴۰ درصد مردمی که در همسایگی نیروگاه‌های زغال‌سنگی زندگی کرده و تنفس می‌کنند، رنگین‌پوست هستند؛ طبیعتا نرخ بیماری آسم میان آفریقایی- آمریکایی‌ها ۳۵ درصد بیشتر از نژاد سفید است.مبارزه با تغییرات آب‌وهوایی و انقلاب انرژی‌ای که به‌دنبال خواهد داشت، برای بسیاری از اجتماعات، عدالت زیست‌محیطی را زیر سؤال می‌برد. کشیش «امبروز کارول» اعتقاد دارد این موضوع فرصتی باورنکردنی نیز است. «کارول» مؤسس جنبش «کلیسا را سبز کن» است؛ جنبشی که از قدرت و هدف کلیسای سیاه‌پوستان به‌عنوان رهبری اخلاقی و اجتماعی در موضوعات آب‌وهوایی بهره می‌برد. این مؤسسه پروژه‌ای از سازمان «سبز برای همه» است؛ سازمانی که در جهت ترویج اقتصاد انرژی تجدیدپذیر توسط «ون جونز» تأسیس شده و سعی دارد با عضوگیری از مردم فقیر، آنها را بخشی از این تغییر کرده و به همین وسیله از وضعیت فقر خارج کند.چندی پیش، رهبران دینی

آفریقایی- آمریکایی از سراسر آمریکا برای نشستی سه‌روزه در شیکاگو گردهم آمدند. نشست «کلیسا را سبز کن» با این هدف برگزار شده بود که کلیساهای آفریقایی- آمریکایی‌ درباره مسائل زیست‌محیطی فعال، صاحب قدرت و تعلیم داده شوند تا بتوانند رهبری جوامع خود و در افقی طولانی‌تر، رهبری کشور را در زمینه‌ آنچه تغییرات زیست‌محیطی نامیده می‌شود، در اجتماعات خود برعهده گیرند. در این دور هم جمع‌شدن همه‌ چیزهای مثبتی را که مردم مذهبی در اجتماع آفریقایی- آمریکایی در جهت گرایش به محیط‌زیست انجام می‌دهند، قرار بود دسته‌بندی شوند. در این بین، بحثی نیز بود که تصویری بسیار متفاوت از آنچه امروز در نظر عده‌ای نشدنی دیده می‌شود، نمایش داده خواهد شد.

‌ وب‌سایت خبری «سالن» پیرامون اینکه چرا جنبش تغییرات آب‌وهوایی به‌ کلیسای سیاه‌پوستان نیاز دارد و اینکه چگونه اجتماع سیاه‌پوستان این‌قدر برای تغییراتی که سیاره‌ ما شدیدا به آن احتیاج دارد از خود آمادگی نشان می‌دهد، از «امبروز» پرسیده چرا تمرکز بر کلیساها قرار داده ‌شده است؟ خب، من فکر می‌کنم این جنبش، جنبش اجتماعی در مقیاس بسیار بزرگ است. من معتقدم یک تغییر اساسی، نه فقط در سطح ملی، بلکه در سطح جهانی در گرایش به مبارزه با تغییرات آب‌وهوایی در حال رخ‌دادن است و در ایالات‌متحده، هیچ جنبش اجتماعی‌ای در عمل بدون کلیسای آفریقایی- آمریکایی موفق نبوده‌ است. این مسئله راجع‌به جنبش حقوق مدنی دهه‌ ۱۹۶۰ نیز صدق می‌کند و ما معتقدیم تا وقتی‌که کلیسا وارد نشود، جنبش آن‌چیزی نخواهد بود که باید باشد.این تغییر به دلایل خاصی در حال رخ‌دادن است؛ یکی از دلایل صرفا امنیت افراد است. از طرفی همه‌ کتاب‌های مذهبی ما، همه نگران مراقبت از خلقت و مراقبت از زمین هستند و کلیسا نیز براساس آموزه‌های مذهبی، مسئولیتی اخلاقی داشته تا بخشی از این گفتمان باشد. ‌این شبیه چیزی است که ما در کلیسای کاتولیک نیز دیده‌ایم، برای نمونه بخشنامه‌ پاپ در زمینه‌ آب‌وهوا. اما آن‌طور که من متوجه شدم، دلایلی وجود دارد که شما فکر می‌کنید اجتماع سیاه‌پوستان، به‌طور خاص، باید به این مسائل توجه کنند. صدالبته. اجتماع آفریقایی- آمریکایی همیشه در ارتباط نزدیک با زمین بوده‌ و همیشه به عنوان مردمی مذهبی و بی‌ریا شناخته شده‌اند. پس جواب مثبت است، سخنان پاپ درباره‌ مسئولیت روحانی و اخلاقی ما در قبال این موضوع، ما را به کنش وامی‌دارد و به ما هشدار می‌دهد اهمیت این موضوع فقط برای نجات فرد نبوده و اینجا نجات بشریت موضوعیت دارد. اگر ما به زمین بی‌توجه باشیم، نخواهیم توانست بشری باشیم که باید باشیم و این بسیار مهم است. ما، آفریقایی- آمریکایی‌ها، مردمی هستیم که از بند برده‌داری رها شده‌ایم، مردمی هستیم که بیش از ۶۰ سال اخیر را روی زمین کار کرده‌ و با زمین در ارتباط بوده‌ایم. در محیط‌های شهری، ما از زمین جدا شده‌ایم. این مسئله مصرف غذایی ما را نیز تحت تأثیر قرار داده ‌است؛ چه چیزهایی که ما به خاطر اینکه مراکز شهری‌ما اغلب مکان‌هایی هستند که سطح بالاتری از آلودگی در آنها دیده می‌شود، داخل بدن خود می‌ریزیم. ‌براساس پیمایش‌های انجام‌شده در ایالات‌متحده، آفریقایی- آمریکایی‌ها و رنگین‌پوستان بیشتر از دیگر آمریکایی‌ها اعتقاد دارند تغییرات آب‌وهوایی در حال وقوع است. این اعداد نیز حرف شما را تأیید می‌کنند؟ من این‌طور فکر می‌کنم. من در کلیسا در جلساتی با ۲۰۰ نفر بوده‌ و همین سؤال را مطرح کرده‌ایم: آیا ما فکر می‌کنیم آب‌وهوا در حال تغییر است؟ و سپس علت را جویا شدیم و صدالبته جواب مثبت است. وقتی زندگی در اوکلند را می‌بینیم، در میانه‌ یک خشک‌سالی پنج‌ساله هستیم؛ ما می‌دانیم همه‌چیز در حال تغییرکردن است. اما خانم مسنّی گفت: «اوه، من می‌دانم آب‌وهوا در حال تغییر است، چون گوجه‌فرنگی‌های باغچه‌ام کوچک‌تر شده‌اند». حرف او برای من جالب بود و این ایده را به ذهنم آورد حتی در فضاهای شهری، افرادی از دسته‌ مهاجران آفریقایی- آمریکایی در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ وجود دارند که هنوز مثل زمان پیش از ترک‌کردن آلاباما، می‌سی‌سی‌پی و لوئیزیانا، ارتباط تنگاتنگ خود با زمین را حفظ کرده‌اند. این بخشی از فرهنگ توجه به نظم طبیعی است و خیلی از ما چنین پیش‌زمینه‌ای داریم. ‌ آیا چالش‌هایی در جذب‌کردن افراد به تغییرات آب‌وهوایی به‌عنوان یک موضوع عدالت اجتماعی وجود دارد؟ خب، می‌دانید، برخی از مردم اینها را چالش می‌خوانند؛ اما من واقعا معتقدم اینها فرصت هستند و نه چالش. خیلی از گفتمان‌هایی مانند «جان سیاهان ارزش دارد» و مسائل عدالت اجتماعی نیز با صدای ما مطرح خواهند شد. من معتقدم نقش‌داشتن در این تغییر اساسی در حوزه‌ انرژی و محیط‌زیست، فرصتی را برای تغییرات اقتصادی مهیا خواهد کرد. ما در زمانی زندگی می‌کنیم که چگونگی مصرف انرژی شدیدا در حال تغییر است. این زمان شبیه زمان انقلاب صنعتی است. وقتی به کشور نگاه می‌کنیم، می‌بینیم نه فقط آفریقایی- آمریکایی‌ها، بلکه رنگین‌پوستان سراسر کشور این فرصت را دارند که جهانی فکر کنند و بخشی از نوآوری‌ای باشند که اتفاق خواهد افتاد و مردم ما را قدرتمند خواهد کرد.بخشی از این گفتمان این است که چگونه مردم را از جایگاه فعلی‌شان به سوی شغل‌های با درآمد خوب سوق دهیم؟ چطور می‌شود مردم را از فقر خارج کنیم؟ این شعار «سبز برای همه» است. ما معتقدیم وقتی صحبت از استفاده از انرژی ناپاک می‌شود، برای مدتی طولانی، رنگین‌پوستان نسبت به دیگران در بدترین شرایط قرار داشته‌اند. ما در مکان‌های آلوده بوده‌ایم؛ در مکان‌هایی که کامیون‌ها رفت‌وآمد می‌کردند. خانواده‌ من اهل لوئیزیانا هستند و حتی امروز و با وجود روش شکستگی‌های هیدرولیکی، هنوز آلودگی‌های بسیاری حتی در مناطق روستایی وجود دارد. آرزو و اعتقاد من این است با اقتصاد انرژی جدید، ما این شرایط بد را ترک کرده و بخشی از فرایند رشد خواهیم بود.من اغلب گفته‌ام آفریقایی- آمریکایی‌ها صاحب ساختمان‌های زیادی در مناطق پایین شهر نیستند، اما ساختمان‌های کلیسای زیادی دارند. ما صاحب ساختمان‌های مذهبی هستیم و همه‌ این ساختمان‌ها باید کارویژه‌ جدیدی داشته باشند. ما معتقدیم می‌توانیم بخشی از فرایند آموزش به نیروی کار باشیم و با ارائه‌ ایده‌های نو، در این جامعه‌ که برمبنای انرژی جدید شکل گرفته به ایفای نقش بپردازیم. ‌در ستونی در «هافینگتون‌پست»، شما اخیرا به مسئله‌ رأی نیز اشاره کرده‌اید.آیا خط‌مشی خاصی را ترویج می‌کنید یا سیاست خاصی از طرف مسئولان محلی یا کاندیداهای انتخابات ریاست‌جمهوری وجود دارد که شما به آن توجه داشته باشید؟ قطعا ما تمام‌قد از برنامه‌ انرژی پاک رئیس‌جمهور اوباما حمایت می‌کنیم و می‌خواهیم این را به گوش همگان برسانیم که این کار درستی بوده و برای اجتماع ما مفید است و به ما این فرصت را می‌دهد که بخشی از چرخه‌ رشد باشیم. ما از این برنامه‌ها حمایت می‌کنیم. البته نظرات کاندیداهایی را که صحبت از نفت، اقتصاد انرژی قدیمی و جلوگیری از رشد می‌کنند نیز از نظر می‌گذرانیم و من معتقد هستم این نظرات بسیار غیراقتصادی هستند. من معتقدم امروز و در آینده تقاضای زیادی برای انرژی پاک خواهد بود و فکر می‌کنم ما حداقل باید بازار مربوط به آن را تعقیب کرده و به مردم اجازه دهیم تا آن را داشته ‌باشند و به دیگر اجتماعات نیز اجازه دهیم تا در فرایند این رشد، نقش‌هایی نو و نوآورانه ایفا کنند.«سبز برای همه» به‌عنوان مؤسسه‌ای قدرتمند تأسیس شد تا مردم را از فقر برهاند. همه‌چیز در حال تغییر است و این تغییرات به‌طوری منفی بر ما تأثیر می‌گذارند. تغییری ضروری وجود دارد و ما شاهد چنین چیزی در سراسر جهان هستیم: دولت‌ها در آسیا و جاهای دیگر می‌گویند مجبوریم با انرژی پاک کار کنیم. هیچ گزینه‌ دیگری نداریم و من فکر می‌کنم شاید ما در آمریکا هنوز به اندازه دیگر نقاط جهان به این مسئله توجه نکرده‌ایم، اما توجه به این موضوع یک «بایدِ» آشکار است. بنابراین به دلیل این تغییرات، ملت و مردم ما باید برای قرارگرفتن در شرایطی بهتر در این اقتصاد جدید، وارد این گفتمان شوند. *‌کارشناس ارشد مطالعات آمریکای شمالی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.