حقوقهای میلیاردی خاری در چشمها
ابراهیم عمران : در بحثهای جامعهشناختی و روانشناسی اجتماعی، برخی عقیده دارند نباید صفحات حوادث روزنامهها به پارهای از خبرها بپردازند؛ زيرا با بررسی و پرداخت و در حقیقت آنچه آنان میپندارند «رونمایی» از جنایتهاست، وجه سلبی جرم «لوث» و از بزه اجتماعی و قبحش کاسته خواهد شد؛ گزارهای که تا حدودی موافقانش بیشتر و کفه ترازو به سمت آنان افزونتر است. حال شاید در وجه علمی چالشهایی هم در اینباره وجود داشته باشد. در اینروزها آمار و ارقام مالی، زیاد در رسانهها میآید که تازهترین آنها از حقوقهای فراتر از میلیون در صنعت دریایی حکایت دارد که امید است سراسر کذب باشد و از اساس بیپایه... . بهراستی چطور میشود در جامعهای که میزان دریافتیها در حد مناسبی نیست و خیل بزرگ کارکنان و کارگران دولتی و خصوصی از درآمدشان راضی نیستند؛ این حقوقهای میلیاردی پرداخت شود؟ حال بحث بر سر این موضوع نیست که شاید در اساسنامه چنین شرکتهایی با تبصره و پرانتزهایی، برخی قیدها برداشته شده باشد تا چنین ارقام نجومیای پرداخت شود. صحبت اما بر سر رسانهایکردن این موضوعات «مخل آسایش روح» مردم است که در این وانفسای مالی، باور شود نمک به زخمپاشیدن معنا میدهد این کردار ولاغیر! درست است که همگان داعیه شفافیت چنین موضوعهایی را در رسانهها داریم و اصولا رسانه را برملاکننده چنین فسادهایی ميدانيم؛ ولی در این برهه سخت مالی، آیا به صواب و ثواب است چنین در بوق و کرنا شود این حقوقها؟ شاید روح این نوشته برای برخی مکشوف نشود که از چه دریچهای وارد شده است. ولی به باور بسیاری از مطلعان اجتماعی، هر گفتنی به صلاح نیست و هر نشر و تفسیری به طریق اولی ناصوابتر. که شاید از اساس این نوشته نیز در این جرگه قرار گیرد که اگر بر مصداق هر آن چیز پرهیز دارند اشتها افزوده گردد؛ این انذار و پرهیز شاید جواب عکس دهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.