پیام «کامیون مرگ»
بابک زمانی.عضو هیأتعلمی دانشگاه علومپزشکی ایران
خبر تكاندهنده است. جایی در قلب اروپا، در قلب امپراتوری پروس، جایی بین بوداپست و وین، كامیونی حاوی جنازه پوسیده دهها مهاجر سوری و افغان پیدا شده است. معلوم نیست چندده یا چندصد جنازه دیگر در كامیونها و گودالهای این بخش آسوده دنیا همچنان در حال پیدانشدن است! اتحادیه اروپا چون ساحلنشستگانی شاد و خندان دروازههای خود را چنان در برابر مردم فراری از جنگ؛ مردمی كه برای زندهماندن تلاش میكنند چهارقفله كرده است كه قاچاقچیان و آدمكشان بینالمللی كه تصادفا هیچگاه به هم پشت نمیكنند، فرصت را برای سودجویی بسیار مناسب دیدهاند؛ سودجوییای كه مهمترین آبشخور آن همان سختگیریهای «اتحادیه» است. وقتی كسی در یكی از كافههای زیبای خیابان «رینگ اشتراسه» اتریش آخرین جرعه قهوهاش را سر میكشد یا دیگری كه دور چندم دویدن دور پارك را در جزیره زیبای وسط «بوداپست» تمام میكند نمیتواند بیقرار نیمه دردمند دیگرش چندصدكیلومتر آنطرفتر در سوریه و افغانستان در دامان داعش و طالبان نباشد! موضوع تنها نصایح انساندوستانه شاعران بزرگ ما نیما و سعدی و احیانا گوته نیست كه رعایت حال دیگر انسانها و همبستگی انسانی را بهجد اما به ظرافت توصیه میكنند. این همبستگی انسانی نه توسط آوارگان سوری و افغانی بلكه توسط سیاستمدارانی كه «جهانیشدن» را رقم زدند و دروازههای بستهشان را در یك اتحادیه متشكل ساختند ایجاد شده است! جنگی هم كه در آنسوی آبها در سوریه و افغانستان جریان دارد، یك جنگ عربی یا افغانی نیست، جنگی است كه با اصطلاحات امروز، آن را «نیابتی» میخوانند. پیام «كامیون مرگ» برای بخشهای آسوده دنیا، آنهم در قلب آسودگی، این است كه در این دهكده جهانی هیچكس نمیتواند در برابر اینگونه مصائب بیخیال باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.