|

همراهی دولت- ملت

سعید معیدفر . جامعه‌شناس

انفعال در رفتار جامعه ایرانی، این‌ روزها مشهود و واضح است. گویی جامعه در لاک خود فرورفته و در بی‌تفاوتی به سر می‌برد. تعاملات و مسئولیت‌های اجتماعی ضعیف شده‌اند و همگی در وضعیت فرار به‌سر می‌بریم. وضعیتی که افراد را از ایفای نقش‌ها و مسئولیت‌ها‌یشان دلسرد کرده است و به‌تبع آن، از ایفای مسئولیت‌های خود سرباز می‌زنند. این نوع بی‌انگیزگی را در سطوح بالاتر هم می‌توان دید؛ در برخی سطوح مدیریتی هم، کارها و مسئولیت‌ها به تعویق انداخته می‌شود. امروز از آن شور و هیجانی که سال‌ها پیش در رفتار مدیران دیده می‌شد، کمتر اثری وجود دارد. پس از انتخابات 92 دولت حسن روحانی اعلام کرد که همه تلاش خود را برای حرکت به سمت آشتی ملی انجام می‌دهد اما به‌طورکامل به این آرمان مهم و دوست‌داشتنی نرسیده‌ایم و برای دستیابی به آن به تلاش بیشتری نیاز است؛ اینکه شرایطی را در جامعه به وجود آوریم که فضای اعتماد، همدلی و همراهی شکل بگیرد و شکاف دولت - ملت هر روز کمتر از دیروز شود. درک کاهش انگیزه مردم از طرف نخبگان سیاسی کشور، اولین گام برای دستیابی به همدلی و همراهی ملی است. نخبگان سیاسی باید در همه حال و در انجام همه امور به این مهم توجه و از هر فرصتی برای ایجاد اعتماد و انگیزه در میان مردم استفاده کنند.

این می‌تواند به‌عنوان یک اولویت از طرف دولت درنظر گرفته شود، اولویتی که حالا پس از دستیابی به نتایج هسته‌ای می‌توان به آن توجه کرد و از آن نتیجه‌های خوب و مثبتی گرفت. از سوی دیگر، مشکلات اقتصادی علاوه بر تأثیری که بر اقشار کم‌درآمد جامعه دارد، باعث شده است سرمایه‌گذاران اقتصادی هم از سرمایه‌گذاری و مشارکت‌ها پا پس بکشند؛ اتفاقی که در تشدید رکود اقتصادی مؤثر بوده است. امروز و پس از رخدادهای اخیر سیاست خارجی، می‌توان شرایطی فراهم کرد تا این گروه‌ها دوباره احیا شوند و به کمک دولت بیایند. رکود اقتصادی در عرصه‌های مختلف و در سال‌های اخیر، آسیب و معضلات اجتماعی را در پی داشته و تأثیرات مخربی بر جای می‌گذارد. بهتر است مسئولان کشور در این زمینه فعالانه‌تر برخورد کنند و برای تقویت روحیه همدلی و همراهی مردم تصمیمات مؤثری بگیرند، تصمیماتی که فقط با بیان و طرح آنها نمی‌توان انتظار به‌نتیجه‌رسیدن آنها ‌را داشت بلکه برای به‌نتیجه‌رسیدن آنها، راهبرد علمی موردنیاز است. در کنار امور کلان کشور مواردی نیز وجود دارد که برای رفع آنها می‌توان به تعیین اولویت پرداخت. مواردی که اگرچه کوچک و جزئی به‌نظر می‌رسند اما تأثیرات بزرگ و بلندمدتی بر جامعه می‌گذارند. وقت آن رسیده است که از طریق ابزارهای اجتماعی که در کشور وجود دارد، تمهیداتی اندیشید. گام نخست، شناسایی و احیای دوباره این ابزارهاست. به هر حال بی‌تفاوتی و بی‌انگیزگی اجتماعی نتیجه خوشایندی در پی ندارد و به جای چشم‌پوشی از آن، توجه دقیق و درست و بالازدن آستین همت ما رهگشاست. بی‌تحرکی جامعه هیچ‌گاه فرجام خوشایندی نداشته است و تنها نتیجه واقعی و ثابت‌شده آن، تنهاماندن دولت است. با تقویت انگیزه مردم و ایجاد آشتی ملی می‌توان این معضلات را کاهش داد. دولت زمانی قدرتمند خواهد شد که کنار ملت قرار بگیرد و دوشادوش هم در حل معضلات اجتماعی گام بردارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.