|

آینه

اعتماد نقشی که در شکل‌گیری نظام جدید جهانی باید ایفا کنیم عباس عبدی: آمدن اوباما با یک تغییر پارادایمی همراه بود. این تغییر با رفتار روسیه در سوریه نیز همراه شد. روس‌ها آخرین خبط خود را در جریان قطع‌نامه علیه لیبی مرتکب شدند. پس از آن به‌صورت عملی از همراهی با آمریکا اجتناب کردند. در جریان اوکراین هم این را نشان دادند. بنابراین آمریکا چاره‌ای نداشت و ندارد جز اینکه خط‌مشی یا دکترین جدید را بپذیرد؛ دکترینی که مثل زایمان درد دارد، لذا بسیاری در برابر آن مقاومت می‌کنند. این نگاه جدید در پی آن است که جایگاه تک‌قطبی مورد نظر بوش را کنار نهد؛ جایگاهی که به دلیل رشد اقتصادی چشمگیر در دوره کلینتون و سپس فروپاشی شوروی و درگیرشدن اروپاییان در امر شکل‌دادن به اتحادیه اروپا و نیز سرگرم‌بودن چین در برنامه پیشبرد خط‌مشی اقتصادی جدید، شکل گرفت و با سرریز القاعده از افغانستان، که به تصرف طالبان درآمد، به نیویورک و لندن ابعاد جدیدی یافت. ولی شکست روشن در خاورمیانه همراه با پرونده هسته‌ای ایران، زمینه آن شد که اوباما مسیر جدیدی را تجربه کند. در‌این‌‎میان روابط با کوبا و بازگشایی سفارتخانه دو کشور نیز مصداق مهم دیگر از این راهبرد است. این راهبرد هنوز پذیرفته نشده است؛ راهبردی که به ‌جز جناح تندروی آمریکا و اسرائیل بقیه کشورها از آن حمایت می‌کنند. در‌این‌میان نقش ایران در تحکیم یا شکست این دکترین جدید اوباما چیست؟ این نگرش جدید در کاخ سفید در پرونده هسته‌ای ایران متبلور شده است، پس اگر رفتار ما به گونه‌ای باشد که نشان دهد این راهبرد، موفق است و در حل مسائل منطقه‌ای جواب می‌دهد، بدون تردید، جهان دیپلماسی و نظام بین‌الملل را در این تغییر پارادایمی کمک کرده‌ایم. ولی اگر به هر دلیلی برخی نیروها بکوشند که آن را با شکست مواجه کنند، به آن معناست که خواهان بازگشت پارادایم بوش و دکترین تک‌قطبی از سوی ایالات متحده هستند. البته این به آن معنا نیست که همه مخالفان با این توافق لزوما از این زاویه مخالفت می‌کنند چه‌بسا برخی از آنان از حیث بی‌اعتمادی بحقی که به ایالات‌متحده دارند گمان می‌کنند این توافق منافع ایران را تأمین نمی‌کند ولی اگر دقیق‌تر و از منظر بالاتر به ماجرا نگاه شود خواهیم دید که مخالفت با برجام کمکی به شکستن سلطه آمریکا نمی‌کند.

وطن امروز نقاط عطف مورد علاقه آقای هاموند مهدی محمدی: امیدی که در سخنان هاموند نهفته است، موضوعی است که باید آن را جدی گرفت. با گشایش سفارت انگلستان در تهران -که می‌توان آن را سفارتخانه نیابتی آمریکا هم نامید- منطقی است فکر کنیم، آمریکا و انگلستان در پی آن هستند باز هم از این نقاط عطف در ایران تولید کنند. هنوز مسائل بسیار مهمی میان ایران و غرب باقی مانده که رویارویی استراتژیک درباره آنها ادامه دارد. حتی درباره مسئله هسته‌ای هم نمی‌توان گفت واقعا یک راه‌حل ایجاد شده است. اگر هاموند تصور می‌کند این یک انتخابات بوده که به حل مسئله هسته‌ای از دید غرب مدد رسانده، چرا نباید فکر کنیم مداخله در انتخابات‌های دیگر در ایران، اصلی‌ترین هدفی است که وی و دوستانش در ماه‌های آینده تعقیب خواهند کرد؟ اتفاقا این منطقی‌ترین تحلیل ممکن از وضعیت است. انگلیسی‌ها درست در آستانه انتخابات مجلس در ایران مجددا وارد تهران شده‌اند، تقریبا همه محافل غربی اتفاق نظر دارند انتخابات زمستان امسال تأثیری تعیین‌کننده بر آینده قدرت در ایران برجا خواهد گذاشت، جریانی که سال 88 به دلیل اقدام مشترک با طرف خارجی علیه امنیت کشور از صحنه سیاسی حذف شده بود به لطف «دولت نقطه عطف» دوباره به صحنه بازگشته است، مکانیسم‌های تضمین‌کننده سلامت انتخابات در کشور از سوی عالی‌ترین مقام اجرائی به چالش کشیده می‌شود، شبکه همکار رسانه‌های وابسته به لندن در داخل قوی‌تر و جری‌تر شده و تلاش‌هایی نیرومند برای تسری مدل مذاکرات هسته‌ای به سایر حوزه‌ها از سوی یک جریان خاص در جریان است.

آفتاب فشار به دولت با رمز استیضاح جلال جلالی‌زاده: هر روزی که به پایان مجلس می‌رسیم نمایندگانی که جزء تیم شکست‌خورده انتخابات 92 هستند، تلاش می‌کنند به عناوین مختلف مانعی بر سر راه دولت ایجاد و آن را با بن‌بست مواجه کنند. مشکلاتی که این نمایندگان در مسیر دولت می‌تراشند، نقش‌هایی ازپیش‌تعیین‌شده است تا برای شکست سیاست‌های حسن روحانی به‌ کار ببرند. برای همین با زبان‌های مختلف از استیضاح وزیر گرفته تا توافق هسته‌ای و متهم‌کردن کارگزاران دولت از این حربه استفاده می‌کنند، مثلا مطمئنا بعضی از این افراد تمایل ندارند دولت مذاکرات هسته‌ای را به نتیجه برساند یا انتخابات آینده مجلس را به خوبی برگزار کند. دولت باید با درایت، مخالفت‌های این نمایندگان را پشت‌سر بگذارد و اجازه ندهد با طرح مسائل حاشیه‌ای پیشبرد اهداف کشور به نتیجه نرسد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.