|

این صد قدم‌ها

احمد غلامی . سردبیر

دو نفری نشسته‌ایم توی حفره روباه. زانوها را بغل کرده‌ایم تا بتوانیم هر دو مدتی آنجا پناه بگیریم. اسلحه‌ها کنارمان است. چشم‌درچشم هم دوخته‌ایم. من مرگ را توی چشم احسان می‌بینم و او مرگ را در چهره من. آسمان بی‌نهایت بالا و سرشار است. زیبایی وصف‌ناپذیری دارد. اگر این صدای گریه‌ها امان می‌داد حتما کلاه آهنی‌ام را برمی‌داشتم و چشم می‌دوختم به آسمان بی‌ماهی که پولک‌های درخشانی داشت. اما این صدای گریه که از صد قدمی می‌آید بهت‌زده‌ام کرده. چه کسی این‌گونه بی‌ترس از دشمن می‌گرید. احسان می‌گوید: «سنگر رحمتیه، لابد رفیقش گلوله خورده...». چشم‌هایم را می‌بندم. احسان می‌گوید: «بیدار شو، می‌ترسم...»، چشم‌هایم را باز می‌کنم توی چشم‌هایش زل می‌زنم، پر از اشک است و زیر لب دعای توسل می‌خواند. باورم نمی‌شد در صد قدمی‌ام یکی از همسنگرهایم مرده و من نمی‌دانم کیست و حتی نمی‌توانم بروم و بفهمم چگونه مرده است. از پله‌های ساختمان پایین می‌آیم. صدای شیون می‌آید. دندان‌درد امانم را بریده. در سکوت شب گریه‌ها وهم‌انگیزترند. به‌خصوص اگر شیون زنی باشد که کودکی را در آغوش گرفته است. سوار ماشین می‌شویم. پاهایم مرا به سمت «بیمارستان کسری» می‌کشد. عده‌ای توی پیاده‌رو نشسته‌اند و گریه می‌کنند. زن بلندتر از همه فریاد می‌زند. در تاریکی شب چهره‌ها را تشخیص نمی‌دهم. معلوم است عزیزی را از دست داده‌اند. توی پیاده‌روی بیمارستان روی خاک نشستن، پیامی جز سوگ ندارد. چند قدمی به طرفشان می‌روم اما خجالت می‌کشم و برمی‌گردم، دلم نمی‌خواهد نظاره‌گر خصوصی‌ترین بخش زندگی آدم‌هایی باشم که مصیبت اختیار از کفشان برده است. برمی‌گردم سوار ماشین می‌شوم اما لحظه‌‌ای صدای شیون زن‌ها رهایم نمی‌کند. از احساس خودم حیرت می‌کنم، تاکنون بسیار مرگ دیده‌ام. سوگ، ابهتش را از دست داده است. دیگر حتی متأثرم هم نمی‌کند. اگر این‌طور است پس چرا این ناله‌ها دست از سرم برنمی‌دارد، دستم را می‌گذارم روی گونه‌ام و فشار می‌دهم. درد کلافه‌ام کرده، باید صدای گریه‌ها را از خود دور کنم. احسان می‌گوید: «می‌خوای سینه‌خیز برم ببینم کیه...؟» نگاهش می‌کنم می‌فهمد یعنی نه. این یعنی به خطرانداختن خودش و ما. باید درد را تنهایی تحمل کند. چاره‌ای نیست. رحمتی رودرروی جنازه رفیقش باید پناه ببرد به تنهایی خودش... . دکتر، مته را فرو می‌کند توی دندانم، می‌‌گوید: «درد داره؟» «نه» سر و بی‌حس است. به دکتر نمی‌گویم، اما سال‌هاست نه فقط لثه‌ها، که همه وجودم سر و بی‌حس شده است. نه مرگ، نه تولد، نه شادی، نه غم، هیچ‌چیز نمی‌تواند تکانم بدهد. سنگی شده‌ام انگار. از روی صندلی بلند می‌شوم دو تا دندان‌هایم را یک‌جا تعمیر می‌کند. خسته‌‌ام و چون درد را خوب تحمل کرده‌ام دکتر تشویقم می‌کند: «چه طاقتی داری ماشاءالله.» هنوز صدای گریه‌ها توی گوشم است. سوار ماشین می‌شوم. یکی از دوستان سه‌بار زنگ زده. دلشوره می‌گیرم. حتما اتفاقی افتاده که این‌گونه پی‌درپی زنگ زده. شماره‌اش را می‌گیرم. درست حدس زده‌ام. می‌گوید: «پویان امیری تمام کرد». باورم نمی‌شود. می‌گویم: «کجا؟» می‌گوید: «بیمارستان کسری». با تعجب می‌پرسم: «کسری؟ همان بیمارستان صدقدمی روزنامه...» می‌گوید: «آره... الان بچه‌ها آنجا جمع شده‌‌اند. دندانم درد می‌کند. درد امانم را بریده. دوباره صدای شیون می‌آید. با اینکه دندانم بی‌حس است، از درد گریه‌ام می‌گیرد». احسان می‌گوید: «کاش سینه‌خیز می‌رفتیم سنگر و لااقل نمی‌گذاشتیم تنهایی درد بکشد...» سکوت می‌کنم و توی چشم‌هایش زل می‌زنم. می‌فهمد که می‌گویم: کاش... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.