|

پویان و عطر میوه‌هایی که از باغ می‌آورد

سعید برآبادی: جمعه‌های تابستان، زودتر از آنکه پا در راه‌پله روزنامه بگذارد، عطر میوه‌هایی که از باغ پدرش می‌آورد به مشاممان می‌رسید درست شبیه چهارشنبه‌شب که صدای جیغ مادرش را زودتر از خبر او شنیدیم. یکی از همکاران روزنامه می‌گوید ساعت از هشت گذشته بوده که صدای اولین جیغ را شنیده است؛ جیغی که از دهان مادرش تا انتهای کوچه آرشیا آمده اما شک نبرده بودیم به غیبت پویان. پویان امیری چندروزی بود که به زحمت راه می‌رفت، کم‌حرف شده بود و اگر سلامش می‌کردی، تنها کاری که از دستش برمی‌آمد تکان‌دادن سر بود و بس. بیماری مستولی شده بود بر آن بدن نحیف 33ساله و از دست کسی هم کاری برنمی‌آمد، جز سکوت، شوخی و احتمالا پرس‌وجوی احوال پسر هفت‌ماهه‌اش. در این یک سال که «پناه»، پناه پدر شده بود، پویان یک پایش اینجا بود و پای دیگرش بیمارستان؛ بستری می‌شد که حالش بهتر شود اما انگار وخامت ماجرا از حد گذشته بود. در نهایت، چهارشنبه آمد سر کار و تا عصر هم ماند اما آن قلبی که مادرزاد سوراخی در حفره‌اش بود، دیگر تحمل نکرد و وقتی که خواست برای کمی تسکین به بیمارستان برود، نمی‌دانست آخرین‌بار است که در بوی بیمارستان قرار می‌گیرد و به‌زودی قرار است برای همیشه از آن درد مهلک راحت شود. چهارشنبه‌شب یاران یکی‌یکی به دور مادرش حلقه زدند؛ همراهان او در راه‌های بلند و کوتاه خانه تا روزنامه، کسانی که با او برای پرسپولیس کف زده بودند، کسانی که با او در نوشتن گزارش‌ها همراهی کرده بودند و آنها که او، همسر و فرزندش را چون عضوی از خانواده خود می‌شناختند. مادرش نشسته بر آسفالت پیاده‌رو، حتی برابر اصرار همین میهمان‌های ناخوانده هم به خانه نرفت. همکارانش در «شرق»، خانواده‌اش و روزنامه‌نگاران دیگری از رسانه‌های دیگر کشور درست در همان پیاده‌رو نشسته بودند و خاطرات حضور چندساله او را در «شرق»، اعتماد، دنیای اقتصاد، چلچراغ و... مرور می‌کردند و به افسوس دست روی دست می‌زدند که پویان امیری آنها را با دو ویژگی تنها گذاشته بود؛ غرورش در مبارزه با بیماری‌ای که داشت و سکوت و آرامشش در زندگی. او بیمار بود اما کسی غرغرش را به زمین و زمان نمی‌شنید، بیمار بود اما نمی‌پذیرفت که در خانه بماند و حقوقش را بگیرد. روزنامه‌نگاری برای او نفس‌کشیدن با قلبی سالم بود وقتی که وخامت قلبش، او را به تحمل همیشگی درد وامی‌داشت. درنهایت ظهر جمعه، «امامزاده خاتون قلعه‌نو» شهریار، آرامگاه ابدی او شد تا جامعه روزنامه‌نگاران ورزشی ایران، در سال 94 دوباره داغ‌دیده شود. اما عصر جمعه، خاطره او نه‌فقط در خانه پدری‌اش که در روزنامه «شرق» هم زنده بود؛ همچون عطر میوه‌های تازه‌ای که تابستان هرسال از باغ پدری‌اش می‌آورد برایمان.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.