|

موزه صلح هیروشیما روایتگر خاطره

براساس اطلاعات موزه صلح هیروشیما، تا 31 مارس سال‌جاری میلادی، 58 هزار نفر از کسانی که بمباران را در هیروشیما تجربه کرده‌اند یعنی 1. 32 درصد از کل کسانی که در جریان بمباران بوده‌اند، هنوز در قید حیات هستند. همچنین در ناگازاکی 34 هزار نفر از کسانی که در سال 1945 در جریان بمباران بوده‌اند هنوز زنده‌اند که 18.6 درصد از کل این افراد را تشکیل می‌دهند. متوسط سن نجات‌یافتگان از بمباران که هنوز در قید حیات هستند، در هیروشیما بین 79.58 سال (یعنی کمی بیش از 79ونیم‌سال) و در ناکازاکی 80.13 سال (یعنی کمی بیش از 80 سال) است. این نجات‌یافتگان در این سال‌ها همواره تحت آزمایش و درمان بوده‌اند، حمایت‌های مالی و در صورت لزوم، در خانه پرستاری شده‌اند و نسل دوم بازماندگان هم مورد آزمایشات پزشکی قرار گرفته‌اند. «موزه صلح هیروشیما» به یاد ساداکو ساخته شده است؛ موزه‌ای که علاوه‌بر روایت داستان ساداکو، به جمع‌آوری اشیا، اسناد و تصاویر بمب‌های اتمی می‌پردازد. بخشی از تصاویر و اطلاعات آرشیو بزرگ این موزه صلح در پی مکاتبه و ارتباط با مسئولان این موزه، به‌صورت اختصاصی در اختیار «ایسنا» قرار گرفته است. موزه مکان حادثه تالار استانی هیروشیما که تخریب شده بود، اکنون در نزدیکی یادمان موزه صلح قرار دارد. همچنین مرکز انفجار اکنون به‌عنوان پارک یادمان صلح است. در یکی از عکس‌ها گروهی در حال اندازه‌گیری تشعشعات انفجار هستند. دو نفر گودالی در کنار بیمارستان شیما در مرکز انفجار کنده‌اند تا میزان تشعشعات خاک این ناحیه را اندازه‌گیری کنند. این دو نفر از مرکز مطالعات فیزیک و شیمی هستند و با این اندازه‌گیری، نقشه‌ای از تشعشعات رادیواکتیو تهیه کرده‌اند. «پُل موتویاسو و تالار سوخت»؛ بخش جنوبی پل فروریخته و آتش ناشی از بمب، ساختمان تالار سوخت را هم سوزانده و فقط زیربنای آن باقی مانده است. بعد از جنگ، ساختمان تعمیر و بازسازی شد و مورد استفاده قرار گرفت و به ساختمان پارک یادمان صلح بدل شد. پزشکان بمب بالای بیمارستان شیما در فاصله 600 متری در آسمان منفجر شد. اگرچه دیوار ضخامت یک‌متری داشت، تحت فشار انفجار ویران شد. همه کسانی که در بیمارستان بودند، شامل پرسنل بیمارستان، دکترها، پرستارها و بیماران، جان خود را از دست دادند. در زمان بمباران دکتر شیما برای ویزیت بیماری بیرون از شهر بوده، وقتی او خبر انفجار را شنید، با همه کمک‌های اولیه‌‎ای که می‌توانست با خودش بیاورد به شهر برگشت و شروع به درمان بیماران کرد. امیدهای او نقش بر آب شده بود، چون هیچ‌کس در بیمارستان زنده نمانده بود. واکنش مردم سرباز 21 ساله در خانه‌ای چوبی با فاصله‌ای زیاد از محل اصابت بمب، در معرض تشعشعات قرار گرفته است. او اول موهایش را از دست داد، بعد دانه‌های ارغوانی روی پوستش ظاهر شد و سپس تب کرد. کمی بعد از انفجار، در اوایل سپتامبر، او دیگر نمی‌توانست چیزی بخورد، چراکه گلویش دردناک شده بود و لثه‌هایش خونریزی داشت. کم‌کم دانه‌های ارغوانی همه صورت و تنش را پوشاند و هوشیاری‌اش را از دست داد و در ساعت 9:30 صبح روز سوم سپتامبر درگذشت. مردم در فهرست بیماران مرکز امداد جست‌وجو می‌کنند. 10 آگوست 1945. نگرانی از سلامتی افراد خانواده و فامیل که گم شده‌اند، نام کسانی که شناسایی شده‌اند اینجا آورده شده، اما بسیاری از اجساد قابل شناسایی نبودند و بسیاری از افراد، نشانی از گمشدگان خود نیافتند. ساختمان‌ها «جواهری شیمومورا»؛ در سال 1873 تأسیس شد و برج ساعتی‌ای بر بالای ساختمان قرار داشت که از چهار طرف قابل دیدن بود. اگرچه پایین برج بر اثر بمباران اتمی نابود شد، اما دیوارهایی فروریخته از برج ساعت و طبقه بالایی باقی مانده است. داربست فلزی به‌خاطر گرمای آتش، پیچ خورده و سقف فلزی شرکت هیروشیماالکتریک، نابود شده است. در نهایت هیروشیما به‌گونه‌ای تبدیل به تلی از آتش شده است. کودکان «تروایچی آساهی» دانش‌آموز سال اول دبیرستان بود. او و 235 دانش‌آموز دیگر مدرسه و معلم‌های مدرسه در معرض انفجار قرار گرفتند. تقریبا همگی آنها بلافاصله بعد از انفجار کشته شدند. او به رودخانه افتاد و توسط یکی از همسایه‌ها پیدا و به خانه‌شان برده شد. اگرچه خیلی زخمی شده بود، ولی توانست درباره انفجار حرف بزند و آنچه را برای دوستانش رخ داد، توصیف کند. او صبح روز 9 آگوست، درگذشت. «شیگرو اوریمن» دانش‌آموز سال اول دبیرستان بود. مادرش جسد او را صبح روز 9 آگوست در کنار ظرف غذایش در مدرسه پیدا کرد. غذای خورده‌نشده شیگرو هم کاملا سوخته بود. «شینیچی تتسوتانی»، سه‌سال و 11ماه داشت و عاشق دوچرخه‌سواری (سه‌چرخه‌سواری) بود. در آن روز، صبح، در مقابل خانه بازی می‌کرد که نوری در آسمان درخشید. او و سه‌چرخه‌اش سوختند. او همان شب کشته شد. پدرش فکر می‌کرد او کوچک‌تر از آن است که تنها و دور از خانه به خاک سپرده شود، پس او را با سه‌چرخه‌اش در حیاط پشتی خانه خاک کرد. در تابستان 1985، یعنی 40 سال بعد، پدرش او را به گورستان خانوادگی منتقل کرد. این سه‌چرخه بعد از 40 سال به موزه صلح بخشیده شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.