خبرنگار یعنی گرمکن
پوریا عالمی
دیروز زرت ما قمصور شده بود و رفتیم دکتر و باافتخارتقدیممیکندوار دفترچه بیمه را درآوردیم و گذاشتیم رو میز. خانم منشی یک نگاه انداخت به دفترچه بیمه و یک نگاه انداخت به ما و گفت: «برید کنار باد بیاد». گفتم: «ای وای بر من. ما داریم به کجا میرسیم که شما با من اینطوری صحبت میکنی؟» گفت «شما؟» گفتم «من؟ من رکن پنجم دموکراسی مملکت هستم، عینکت را بزن و روی این دفترچه بیمه را بخوان چی نوشته بعد متوجه میشوی نباید با من که رکن پنجم دموکراسی هستم و در انواع انتخابات تنور را داغ میکنم اینطوری صحبت کنی. اینجا را- روی این دفترچه را- بخوان. ببین چی نوشته». خانم منشی گفت: «چی نوشته؟» گفتم: «نوشته بیمه روزنامهنگاران و نویسندگان». خانم منشی گفت: «اتفاقا به همین دلیل میگویم. بیمه شما بیاعتبار است. حالا هم بروید کنار باد بیاید. مردم عزیز ما توی صف هستند».
ما را میگویی. انگار قیصر چاقو خورده باشد نفهمیدیم از کجا خوردیم. دم انتخابات که هوا خیلی سرد شده بود، آقای روحانی آمد و گفت بچهها بیایید گرمش کنید. خبرنگارها هم که گرمکن، سریع شروع کردند به گرمکردن. ولی چون آقای احمدینژاد هشت سال فضا را سردسیری کرده بود و انگار توی قطب بودیم؛ نه رسانهای، نه اقتصادی، نه رفاهی، نه چیزی. کلا در آن دوره در صنعت قیر و قیف خودکفا شده بودیم و رایحه صادراتمان تا سازمان ملل هم کشیده بود. خلاصه آمدند گفتند الان فضا قطبی شده جامعه هم دارد دوقطبی میشود پس سریع فضا را استوایی کنید. در این فضای گرم و صمیمی، آقای روحانی تنها قول خبرنگاری- گرمکنیای که داد این بود که مشکل انجمن صنفی را حل میکند. انتخابات برگزار شد و نهتنها انجمن صنفی باز نشده، بلکه تنها اثری که از انجمن صنفی مانده بود؛ یعنی همین بیمه خبرنگاران هم رفت هوا. حالا خلاصه ما حرفی نداریم. جز اینکه از ما که گذشت و به ما حرجی نیست. ولی این حالت گروکشی که هر کس میخواهد بیمه خبرنگاری باشد باید برود عضو آن یکی انجمن بشود، یک حالت عجیبی است. به قول شاعر از طلا گشتن پشیمان گشتهایم مرحمت فرموده ما را بیمه کنید. حکایت ما یکبار رفتیم پیش پدرمان و گفتیم پدر عزیز من میخواهم با پولتوجیبیام برای خودم یک توپ فوتبال بخرم. شما موافقی؟ پدر گفت: تو اول ببین این ماه پول توجیبی داری یا نه. بعد بیا درباره مصرفش بحث کن.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.