|

در قدر عزیزان

احمد شيرزاد

شاید 90 درصد انسان‌ها در طول حیاتشان مرگ مادر و پدر را تجربه می‌کنند، شاید هم بیشتر. وقتی عکس آن اتفاق می‌افتد، یعنی مادر و پدر مرگ فرزند را می‌بینند، می‌گوییم داغ اولاد دیده‌اند؛ روح بشری این را روند طبیعی نمی‌داند. اما یک منطق خشک می‌گوید ازدست‌دادن پدر و مادر امری طبیعی است. آری طبیعی است. اما هیچ‌کدام از ما تا وقتی در کنار پدر و مادر هستیم نمی‌خواهیم روزی را تصور کنیم که دیگر آنها را نخواهیم دید. پدر برایمان نماد عظمت، قدرت، استقامت و بزرگی است و مادر انسانی خستگی‌ناپذیر که دامن محبتش برای همه ‌جا دارد، ستون خانواده و عامل پیوند، و سنگ صبوری که گویی به دنیا آمده است تا همه بدی‌ها و بدخلقی‌های ما را تحمل کند و آراممان کند.

بسیاری‌‌تان از نعمت وجود پدر و مادر بهره‌مندید و از گرمای شمع وجودشان لذت می‌برید. باور کنیم که آن روز تلخ بالاخره زمانی خواهد رسید. از خدا می‌خواهیم که تا جایی که مقدر است آن روز دورتر باشد. اما تصورش سخت است و آن را از ذهن دور می‌داریم. کار درستی می‌کنیم. عقل و تدبیر و حکم دین و عشق می‌گوید لازم نیست هربار متذکر آن حادثه تلخی که نیامده است بشویم. اما چرا برعکس فکر نکنیم. امروز که در کنار عزیزانمان هستیم، بخشی از غنیمت بزرگی است که درهرحال محدود و متناهی است. هرروزی که می‌گذرد یکی از روزهایی است که درنهایت تمام‌شدنی است؛ روزهای بودن در کنار پدر و مادر. آن را قدر بدانیم و بر هرروزش شکر کنیم. امشب، فردا یا در اولین فرصت دست مادر را بگیرید، به چشمانش از عمق دل نگاه کنید و کودکانه، ساده و بی‌آلایش بگویید که دوستش دارید. سرتان را بر سینه پرمهرش بگذارید و طنین زندگی را بشنوید. زیباترین آهنگ عشق را بشنوید. آوای قلبی را بشنوید که با ضربانش محبت را زمزمه می‌کند و همین‌طور پدر. در آغوشش بگیرید و بگویید که حتی اگر استخوانی از او باقی مانده باشد تکیه‌گاهتان است. بگویید که مایه افتخار شماست و دوستش دارید. و همسران. روزی با هم زندگی مشترک را شروع می‌کنند. اما دست تقدیر یکی را زودتر از دیگری می‌برد. 40، 50 یا 70 سال زندگی با مرگ یکی از دو دلداده به جدایی کوتاه‌مدت و تلخی منجر می‌شود. هرروزی که از این زندگی سپری می‌شود، یکی از آن روزهای محدودی است که درنهایت به‌سر می‌رسد؛ روزی که می‌تواند با عشق طی شود یا با بی‌مهری و خودخواهی. زمان ابراز عشق تا ابد نیست. فرصت برای گفتن «دوستت دارم» و ایستادن بر قول وفاداری در عمل، تمام‌شدنی است. امروز در چشمان هم خیره شویم و به‌هم قول دهیم که با هم و برای هم زندگی کنیم و یکدیگر را دوست بداریم. شاید فردا این فرصت از دست برود. دوستی در این چندروز به من می‌گفت سوگ مادر سن‌وسال نمی‌شناسد. 70ساله هم که باشی، اگر از نعمت دیدار مادر محروم بشوی، احساس یتیمی می‌کنی و دلت برایش تنگ می‌شود. انگار که مادرت را در کودکی از دست داده‌ای، و دوست دیگری به من می‌گفت که من نیز پنج سال پیش مادرم را از دست داده‌ام اما روزی نیست که به یاد او نیفتم و با خاطراتش زندگی نکنم. و این سخنی است که همین اواخر خود با مادرم می‌گفتم. از او پرسیدم مادر شما هرگز مادرت را فراموش می‌کنی؟ از پدر و کسان دیگری که مادرشان را سال‌ها پیش از دست داده‌ بودند، همین سؤال را کرده‌ام. بی‌استثنا پاسخ این است که هرگز. خاطرات دور و نزدیک زندگی با آنها هرروز جلو چشم آدم‌هایی که از دیدار پدر و مادر محروم شده‌اند مجسم می‌شود. به تعبیری پدر و مادر برای بچه‌هایشان هرگز نمی‌میرند. آنها بخش اعظمی از خاطرات ذهنی‌ ما هستند که با مرورشان می‌توانیم از زندگی خود لذت ببریم. آنها که هنوز محروم نشده‌اند از زندگی با پدر و مادر، این فرصت را دارند که از بودن با آنها، از سفر با آنها و از گفت‌وگو با آنها خاطرات ماندگار بسازند و با آن خاطرات تا آخر عمر زندگی کنند. زندگی را با همه تلخی‌هایش پاس بداریم و قدردان هر لحظه از نعمت عمر باشیم. امروز که فرصتی هست، هر که را دوست دارید به او بگویید که دوستش دارید. به‌جای آنکه تلخی مرگ را با خود زمزمه کنیم، تلاش کنیم خاطرات زندگی‌های شیرین و دوست‌داشتنی را جاودانه کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.