|

یاد «حسین مجابی» گرامی داشته شد

شرق: نقاشی که در 16، 17سالگی، در سه، چهارسال واپسین عمر خود، با مطالعه سرگذشت ونگوگ و میکل‌آنژ، استحاله‌ای عجیب را تجربه می‌کند، هیچ عجیب نیست در 20 سالگی که تازه می‌تواند لحظه شروع کار یک هنرمند باشد، هنرش را به اوج رسانده و بعد جهان را بدرود گوید. یاد حسین مجابی، نقاش پیشرو هنر مدرن ایران، روز شنبه 24 مردادماه در تالار شهناز خانه هنرمندان، زنده نگه داشته شد؛ هنرمندی که به گفته برادرش، جواد مجابی، در سنین نوجوانی با مطالعه «شور زندگی» که درباره زندگی ونگوگ است و «رنج و سرمستی» که زندگی‌نامه میکل‌آنژ است و همین‌طور «مولن‌روژ» که درباره لوترک است، زیست‌جهانش را متمایز از هم‌عصرانش رقم زد. برادرش همچنین گفت: «عاشق‌شدن و بیماری دو اتفاق تکان‌دهنده برای حسین بود که البته به خلق آثارش هم خیلی کمک کرد. عشق، آثار او را پر از شور و هیجان می‌کند و مرگ، تأمل درباره عشق و زندگی را برایش شکل می‌دهد». دکتر جواد مجابی - شاعر، نویسنده، نقاش، طنزپرداز و روزنامه‌نگار- در نکوداشت برادرش با اشاره به پرتره‌ای که از او توسط رویین پاکباز کشیده شده و روی سن به نمایش درآمده بود، گفت: «این پرتره در شهریور 1343 کشیده شده است. وقتی حسین مجابی در 12 اردیبهشت سال 1343 در 20 سالگی از دنیا رفت، چهار ماه بعد در تالار ایران که مرکز هنرمندان پیشرو آن زمان بود، نمایشگاهی به یاد این نقاش فقید برگزار کردند که این تابلو یکی از تابلوهای به‌نمایش‌درآمده در آن نمایشگاه بود. در آن نمایشگاه هنرمندانی که اکنون از استادان مسلم هنر هستند و آن زمان جوان بودند، مانند ممیز، مثقالی، هزاوه‌ای، احمد عالی، رویین پاکباز، جودت و... هر کدام دو اثر از حسین مجابی عرضه کردند و بخشی از آثار خود حسین مجابی نیز در آنجا به‌نمایش درآمد. برای نقاشی که سه سال کار جدی کرده و در 20سالگی فوت کرده، این یک موقعیت خاص بود که نقاشان پیشرو آن زمان قدر این هنرمند را دانستند و تشخیص دادند که این آدم با غیبت خودش درواقع چیزی از هنر آن عصر کم کرده است». مجابی در نهایت برادرش را چنین توصیف کرد: «حسین درواقع یک نقاش فطری بود، به این معنا که بیش از آنکه با لغت سروکار داشته باشد با تجسم سروکار داشت».در بخش دیگری از این مراسم نکوداشت، دکتر محمد صنعتی - روان‌پزشک، نویسنده، منتقد ادبی و دانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهران - با اشاره به یادداشت‌های حسین مجابی، از دیدار با او سخن گفت: «زمانی که حسین مجابی را ملاقات کردم، در یکی از روزهای زمستان سال 1342 بود. من تازه به دانشکده پزشکی رفته بودم و او یکی، دو سال قبل از من رشته معماری را در دانشگاه آغاز کرده بود. وقتی وارد سالن نمایشگاه شدم، نمی‌دانستم که حسین مجابی 19ساله است. او فقط یک سال از من بزرگ‌تر بود. وقتی تابلو «خلوت من و شمس» را دیدم، به او غبطه خوردم. او درحالی‌که می‌دانست فرصتی برای زندگی ندارد، در یادداشت‌هایش می‌نویسد که آرزو دارد جنون را در بی‌زمانی‌اش ملاقات کند. اکنون پس از نیم‌قرن من بار دیگر در اینجا به ملاقات نقش‌های او آمده‌ام تا بی‌زمانی جنون در زیر سایه پدربودن را که آرزویش بود درک کنم». صنعتی به‌عنوان یک روان‌کاو به تم جنون در آثار مجابی اشاره کرد: «جنون هولناک است، اما برای برخی جذاب به‌نظر می‌رسد. عرفا آن را بسیار ستوده‌اند. برای شاعران، نویسندگان و هنرمندان دیگر هم جنون گیراست. برای بسیاری از آنها جنون مسحورکننده و الهام‌بخش بوده و برای روان‌پزشکان و روان‌کاو‌ها جنون همواره کنجکاوی‌برانگیز بوده و خواسته‌اند چرایی آن را بدانند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.