|

رؤیای تحقق‌نایافته

در ایران لنگستون هیوز را بیش از هرچیز با ترجمه‌های احمد شاملو از برخی شعرهای او می‌شناسند؛ ترجمه‌هایی که در کتابی تحت عنوان «سیاه همچون اعماق آفریقای خودم» و همچنین در کتاب «همچون کوچه‌یی بی‌انتها» که شامل ترجمه‌های شاملو از شعر جهان بود، منتشر شدند. لنگستون هیوز، شاعری است که حتی در شعرهای غنایی خود نیز یک معترض سیاسی و اجتماعی است؛ معترض به تبعیض و به ویژه تبعیض نژادی و معترض به ظلمی که در آمریکا بر سیاهان می‌رفت. مجموعه شعر «تا باران بر تو بوسه زند» که با ترجمه تورج یاراحمدی و از طرف کتاب نشر نیکا منتشر شده، گزیده‌ای از شعرهای غنایی لنگستون هیوز است. با خواندن این کتاب درمی‌یابیم که شعرهای آن یکسره از دغدغه‌های سیاسی و اجتماعی لنگستون هیوز خالی نیستند و لنگستون هیوزِ معترض پشت این شعرها نیز حضور دارد و حضورش هم حضوری پررنگ است نه حضوری حاشیه‌ای. لنگستون هیوز چنانکه مترجم در یادداشت آغازین ترجمه «تا باران بر تو بوسه زند» اشاره کرده «علاوه بر سرودن شعر، رمان‌نویس، نویسنده داستان کوتاه، نمایش‌نامه‌نویس و مترجم نیز بود و در دانشگاه آتلانتا نوشتن خلاق تدریس می‌کرد». یاراحمدی در همین یادداشت درباره شعرهای کتاب «تا باران بر تو بوسه زند» می‌نویسد: «شعرهای لنگستون هیوز به واسطه ترجمه شاعر بزرگ احمد شاملو نزد مخاطب فارسی‌زبان شناخته شده است. در این کتاب بر آن بوده‌ام شعرهایی از لنگستون هیوز را که به انگلیسی معیار سروده شده و حال‌وهوایی غنایی دارد به فارسی معیار برگردانم». ترجمه فارسی شعرهای لنگستون هیوز در کتاب «تا باران بر تو بوسه زند» با متن انگلیسی اشعار همراه است. این مجموعه، شامل 27 شعر غنایی از لنگستون هیوز است. «ترانه‌ بارانِ اردیبهشت»، «پا به سن که می‌گذاشتم»، «بامداد ناخوشایند»، «صلیب»، «سپیده‌دم در آلاباما»، «رؤیای تحقق‌نایافته»، «گونه‌گونه رویا»، «رویاها»، «ملال»، «من نیز می‌خوانم ترانه آمریکا را»، «ترانه عشق از گرامافون سکه‌ای»، «دادگری»، «زندگی خوشایند»، «ترانه عشق برای لوسیندا»، «قطار شادی»، «خنیاگر دوره‌گرد»، «زاد و تبار من»، «سیاه از رودها سخن می‌گوید»، «ستم»، «مساله»، «دختر خموش»، «دریای آرام»، «هنوز همین‌جا»، «غم‌ها»، «نگهبان رویاها» و «شب سوگ»، «با سپیده‌دم راه می‌بُریم» عنوان‌های شعرهای این مجموعه است. اینک شعر «خنیاگر دوره‌گرد» از این مجموعه: «دهانم می‌شکفد/ به خنده/ گلویم/ انبانی از ترانه/ تو اما گمان نمی‌بری/ رنج می‌کشم من/ از پس دیری فروخوردن درد/ دهانم می‌شکفد/ به خنده/ تو اما نمی‌شنوی/ فریاد پنهانم/ پاهایم شاد از پایکوبی/ تو اما در نمی‌یابی/ من در کار مردنم.» و شعری دیگر با عنوان رویای تحقق نایافته: «بر رؤیایی تحقق‌نایافته چه خواهد رفت/ خشک آیا می‌شود/ همچون کشمش به زیر آفتاب/ چرک می‌کند آیا مانند زخمی ناسور/ بعد خون از آن روان می‌گردد/ بوی می‌دهد آیا همچون گوشت گندیده/ یا کبره می‌بندد و شکرک می‌زند/ همچون تکه‌ای شیرینی شهدناک/ یا شاید تنها شکم می‌دهد/ همچون باری سنگین/ یا شاید سراپا می‌ترکد»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.