|

آینه

کیهان تنها گزینه پیش‌رو حسین شریعتمداری: برخی از مسئولان و دست‌اندرکاران محترم ضمن آنکه وجود «بندها» و «پیوست»های مغایر با اصول و مبانی نظام را در برجام و ملحقات آن انکار نمی‌کنند و این بخش‌ها را خطرآفرین می‌دانند ولی از «اعلام تحفظ» یا «حق‌شرط» -RESERVATION- به‌عنوان چاره‌کار و راه مقابله با بخش‌های مورد اشاره یاد می‌کنند که باید گفت، ارائه این پیشنهاد از سوی برخی مسئولان که انتظار می‌رود از حقوق معاهدات باخبر باشند، تعجب‌آور است. توضیح آن‌که؛ حق شرط یا تحفظ به مفهوم خودداری از پذیرش یک یا چند بخش یک معاهده است (کنوانسیون 1969- حقوق معاهدات). اما، مطابق همان کنوانسیون، حق تحفظ فقط در معاهدات چندجانبه بین‌المللی قابل پذیرش است که در آن یکی از امضاکنندگان معاهده می‌تواند نسبت به بخشی از آن اعلام تحفظ کرده و خود را ملزم به اجرای آن نداند، ولی حق شرط یا تحفظ در معاهدات دوجانبه ممنوع و غیرقابل پذیرش است و برجام یک معاهده دوجانبه است که یک طرف آن جمهوری اسلامی ایران و طرف دیگر آن مجموعه کشورهای 1+5 هستند و دقیقا به همین علت اعلام شده است که در مواجهه با توافق وین فقط دو راه وجود دارد، پذیرش کامل آن (آری) یا رد کامل آن (نه) و هیچ راه دیگری قابل تصور نیست و بالاخره، اگر باور داریم که توافق وین و اسناد پیرامونی آن- قطعنامه 2231 و نقشه‌راه آژانس- شامل «بندها» و «موادی» است که برای اصول و مبانی انقلاب فاجعه‌آفرین است و همین بندها و مواد است که دغدغه رهبر معظم انقلاب و همه دلسوزان را در پی داشته است، تنها راه عبور از آن، پاسخ «نه» به‌کلیت برجام و رد کامل آن است. آیا‌ راه ‌دیگری هست؟!

ابتکار زمان آزمون احزاب نبود تحزب واقعی در کشور باعث شده است که در درجه اول تکلیف مردم با عملکرد افراد مورد حمایت احزاب مشخص نباشد. احزاب در هنگام محبوبیت یک فرد ممکن است به حمایت از وی بپردازند و با افول ستاره او، به منتقد جدی‌اش تبدیل شوند. در این شرایط هیچ گروهی هم مسئولیت حمایت خود از آن فرد را در صورت عملکرد قابل انتقاد نمی‌پذیرد. شاید به‌همین‌دلیل است که اغلب احزاب کشور، به جای شکل‌گرفتن بر تجمع مردمی با دیدگاه سیاسی یکسان، بر دیدگاه سیاسی یک یا چند چهره سیاسی شکل گرفته‌اند و عملا مردمی‌بودن در میان آنها کمرنگ است.

اعتماد مذاکره ایران و ١+٥ عربی دو سال از عمر دولت یازدهم می‌گذرد اما هنوز خبری از دیدار دوجانبه میان وزرای امور خارجه ایران و عربستان نیست. ظریف می‌گوید که ایران به‌دنبال همکاری با کشورهای منطقه است و عادل‌الجبیر، همتای سعودی وی نیز ظاهرا پشت کلمات دوپهلوی خود درخصوص نقش ایران در منطقه به‌دنبال راهی برای ورود به فاز تنش‌زدایی است. ظریف در چهاردهمین روز از ماه آگوست یعنی دقیقا یک ماه پس از رسیدن به توافق هسته‌ای همچنان از تاثیر مثبتی می‌گوید که حل‌وفصل پرونده هسته‌ای می‌تواند بر حل‌وفصل پرونده‌های منطقه‌ای داشته باشد. قرار است ایران و شش کشور مقابل آن در شورای همکاری خلیج‌فارس در کشوری ترجیحا منطقه‌ای نخستین فاز مذاکرات و رایزنی‌های فشرده را برای حل بحران‌های منطقه‌ای آغاز کنند اما آیا دیپلماسی در مواجهه ایران و عربستان که یکدیگر را رقیب منطقه‌ای می‌بینند و نه رفیق سیاسی نیز کارساز است؟ ظریف می‌گوید که عربستان نیز تافته‌جدابافته از سایر کشورهای منطقه‌ای نیست و تهران به دوستانش در منطقه از صمیم قلب لبخند می‌زند؛ لبخندی که گویا منتظر عکس‌العمل مشابه از سوی ریاض‌نشین‌هاست.

قانون

مجلس فعلا قصد تصویب برجام را ندارد نوذر شفیعی: ما فعلا نظر مشورتی می‌دهیم که ممکن است کلیت آن را تأیید کنیم و همچنین این احتمال نیز وجود دارد که نظرات منفی اعلام شود. با این وجود نمایندگان بیشتر همگام و همسو با شورای‌عالی امنیت ملی حرکت می‌کنند. اگر شورای‌عالی امنیت بررسی برجام را در دستورکار خود قرار دهد، طبق قانون اگر شورا به موضوعی ورود کند، مجلس نمی‌تواند بررسی آن را در دستور کار داشته باشد. این درخصوص برجام صدق می‌کند. در صورتی که شورای امنیت بررسی برجام را به دست بگیرد، مجلس نمی‌تواند آن را بررسی کند. فعلا شورای‌عالی امنیت ملی ارجح است و‌‌ همان‌طور که گفتم مجلس فعلا تصمیم برای ورود به تصویب برجام را ندارد. برخی تاکید دارند مجلس زمانی درخصوص برجام اظهارنظر کند که کنگره رای خود را به توافق داده باشد اما اولا زمان برای بررسی محدود نیست و در ثانی مجلس ایران کاری به گنگره ندارد. در مجلس شورای اسلامی ما نمایندگان مسائل خودمان را براساس تدبیر، دیدگاه و منافع ملی جلو می‌بریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.