|

بعد میای رو پلش؟

پوریا عالمی : بعضی روزها این‌طوری است که هر چی بنویسید به یک جا برمی‌خورد. اصولا خط قرمز، از خط به جا و آدم گسترش پیدا کرده است. جای قرمز، آدم قرمز و خط قرمز چیزهایی هستند که نباید نزدیک‌شان شد. چند سال پیش دلار و سکه هم قرمز شد و دیگر کسی قیمت‌شان را هم توی رسانه اعلام نمی‌کرد. باورتان نمی‌شود، ولی کمی بعد تخم مرغ هم قرمز شد و هیشکی نه کاری به مرغ داشت، نه به تخم ‌مرغش. امروز هم ما هر چی نوشتیم روی یخ نوشتیم و قبل از انتشار آب شد. به همین مناسبت یک خاطره واقعی تعریف می‌کنم: خاطره این‌طوری: دیشب رفته بودیم پل طبیعت که غیرطبیعی‌ترین پل جهان و دست ‌برقضا وسط تهران است. آنجا نوشابه به دست داشتیم شهر را تماشا می‌کردیم و آه می‌کشیدیم و زده بودیم زیر آواز که «شهر من، من به تو می‌اندیشم نه به مسئولای شهری و وزیر وزرا که گرفتند تو را در بر خویش و نفست درنمیاد بمیرم الهی...» که یکهو یکی از دوستان مطبوعاتی زد روی شانه‌ام و گفت حال می‌کنی‌ها. به خودم آمدم و گفتم چی؟ گفت حال می‌کنی‌ها با قالیباف. بعد با چشم و با یک حالت عجیب و خاصی به سراسر پل طبیعت اشاره کرد و گفت: کار قالیبافه. این همه باهاش دشمنی می‌کنی، بعد میای رو پلش. دیروز هم که تو روزنامه باز بهش تیکه انداخته بودی. من تا آن لحظه نمی‌دانستم آمدم رو پل شهرداری. برای همین سریع مثل یک کشتی‌گیر ماهر از پل درآمدم و گفتم: یعنی به نظر تو من روی نیمکت بلوار هم می‌نشینم روی نیمکت شهرداری نشستم؟ یا آشغال‌هام را نباید بریزم توی سطل سر کوچه، چون مال شهرداری است؟ ای احسنت به منطقت. ای مدال چهره‌های ماندگار توی آن فلسفه وجودی‌ات. خلاصه قبل از اینکه برای متقاعدکردن هم مجبور شویم همدیگر را از روی پل بیندازیم پایین، از هم خداحافظی کردیم و به نشانه اعتراض ایمیل‌های هم را پاک کردیم و هر چی هم عکس‌های هم را لایک کرده بودیم آنلایک کردیم. خاطره آن‌طوری: ولی ما پشت شهرداری گفتیم جلو رویش هم بگوییم. اینکه همه امکانات توی تهران متمرکز شده واقعا اجحاف در حق شهرهای دیگر است. یک راه این بود که امکانات را در کشور پخش کنیم، یک راه هم این بود که شهرهای دیگر را در تهران جمع کنیم که خوشبختانه شهرداری تهران با موفقیت توانست به این استراتژی جامه عمل بپوشاند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.