|

نامه‌ پژوهشگران هوش مصنوعی

سلاح‌های خودمختار

سلاح‌های خودمختار، بدون دخالت انسان هدف حمله را انتخاب و با آنها درگیر می‌شوند. برای مثال، این سلاح‌ها می‌توانند شامل کوادکوپترهای مسلح باشند که می‌توانند به دنبال افراد خاصی که شرایط از پیش تعریف‌شده‌ معینی را برآورده می‌کنند، بگردند و آنها را از بین ببرند، اما این سلاح‌ها شامل موشک‌های کروز یا هواپیماهای بدون‌سرنشین با کنترل از راه دور (که در آنها، همه‌ تصمیم‌گیری‌ها برای تعیین هدف حمله برعهده انسان‌هاست)، نمی‌شود. تکنولوژی هوش مصنوعی (AI) به نقطه‌ای رسیده‌ که در آن استقرار چنین سیستم‌هایی (به لحاظ عملی نه قانونی)، در چند سال آینده و نه چند دهه، ممکن است، در حالی که مخاطرات آنها بالاست: سلاح‌های خودمختار را به عنوان سومین انقلاب در جنگ‌افزار، پس از سلاح‌های باروتی و هسته‌ای توصیف می‌کنند. بحث‌های بسیاری له و علیه سلاح‌های خودمختار انجام شده است، برای مثال، درباره این نوع سلاح‌ها می‌گویند اینکه ماشین‌ها جانشین سربازان انسانی شوند، خوب است، زیرا تلفات را برای دارنده‌ آن کاهش می‌دهد اما بد است به این تعبیر که آستانه‌ رفتن به سمت نبرد را کاهش می‌دهد. پرسش مهم و اساسی برای بشریت امروز این است که آیا یک مسابقه‌ تسلیحاتی جهانی برای تولید و به‌کارگیری هوش‌ مصنوعی شروع شود یا از شروع آن جلوگیری شود؟ اگر هر قدرت نظامی بزرگ در توسعه‌ سلاح‌ هوش‌مصنوعی فشاری به جلو وارد کند، وقوع یک مسابقه‌ تسلیحاتی جهانی تقریبا اجتناب‌ناپذیر است و نقطه نهایی این مسیر تکنولوژیکی واضح است: سلاح‌های خودمختار، کلاشنیکف‌های فردا خواهند شد. بر خلاف سلاح‌های هسته‌ای، اینها به مواد خام گران نیازی ندارند، یا تهیه‌کردن آنها دشوار نیست، بنابراین تولید انبوه این سلاح‌ها برای هر قدرت نظامی قابل‌توجه، همه‌جا حاضر و ارزان خواهد شد. این، تنها موضوع زمان حال است تا هنگامی که اینها در بازار سیاه و در دست تروریست‌ها، دیکتاتورهایی که آرزو دارند مردم خود را بهتر کنترل کنند، جنگ‌سالارانی که آرزو دارند مرتکب پاک‌سازی قومی شوند و ...، قرار گیرند. سلاح‌های خودمختار برای کارهایی مانند ترورها، بی‌ثبات‌سازی ملت‌ها، به زانو درآوردن جمعیت‌ها و قتل گزینشی یک گروه قومی خاص، ایده‌آل هستند. بنابراین‌ ما باور داریم یک مسابقه‌ تسلیحاتی نظامی برای تولید و به‌کارگیری هوش‌ مصنوعی برای بشریت مفید نیست. راه‌های زیادی وجود دارد که در آنها هوش‌ مصنوعی می‌تواند میدان‌های نبرد امن‌تری را برای انسان‌ها به‌ویژه شهروندان [غیرنظامی] ایجاد کند، بدون اینکه بخواهد ابزارهای جدیدی برای کشتن انسان‌ها خلق کند. بیشتر پژوهشگران هوش‌ مصنوعی علاقه‌ای به ساختن سلاح‌های هوش‌ مصنوعی ندارند، درست مانند بسیاری از شیمی‌دان‌ها و زیست‌شناسان که علاقه‌ای به ساختن سلاح‌های شیمیایی یا بیولوژیکی ندارند. پژوهشگران هوش‌ مصنوعی نمی‌خواهند دیگران حوزه آنها را با انجام چنین کاری آلوده کنند، چراکه به‌طور بالقوه موجب واکنش شدید و بزرگ عمومی در قبال هوش‌ مصنوعی می‌شود این درحالی است که منافع اجتماعی آینده‌ ما در گرو استفاده درست از هوش مصنوعی است. درواقع، شیمی‌دان‌ها و زیست‌شناسان به‌طور گسترده از توافقات بین‌المللی پشتیبانی می‌کنند که به‌طور موفق، سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیکی را ممنوع کرده است؛ دقیقا مانند بیشتر فیزیک‌دان‌هایی که از معاهدات منع سلاح‌های هسته‌ای مبتنی بر فضا و سلاح‌های لیزری کورکننده، پشتیبانی می‌کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.