حرکات ایذایی تندروها
مصطفی ایزدی. فعال فرهنگی
کمتر از هفت ماه دیگر انتخابات مهم مجلس شورای اسلامی و از آن مهمتر انتخابات مجلس خبرگان رهبری برگزار میشود. بدیهی است جریانهای سیاسی در مدت باقیمانده بر فعالیتهای خود بهمنظور یارگیری بیشتر میافزایند. دو جناح فراگیر کشور هرکدام شیوه خاصی برای نشاندادن برتری خود دارند. اصلاحطلبان بهدلیل تعهدشان به موازین حقوقی و اخلاقی و نیز باورشان به مردمسالاری، میتوانند با تبلیغات حسابشده و متین، که نشاندهنده شایستگیهای آنان است، خود و تواناییهای خود را معرفی کنند. اصولگرایان هم میتوانند به این شیوه تأسی کنند اما برخی مدعیان تندرو منتسب به این جناح، در انتخاب مدل خودستایی خویش، راه تخریب رقیب را میپیمایند، تا شاید اصلاحطلبان را از چشم و دل مؤمنان و مؤمنات بیندازند. آنها بر این باورند با سخنان ناروا، تحریک احساسات مذهبی مردم، فضاسازی علیه گفتوگوهای ایران و شش قدرت جهانی، ایستادگی در مقابل برنامهها و اقدامات اجرائی دولت یازدهم، میتوانند به پیروزی دلخواه خود برسند. یکی از این ترفندها همانا راهاندازی دستهجات مخالفخوانی با مسئولیتهای قانونی دولت و مجوزهای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سایر دستگاههای دولتی است؛ بهعنوان مثال از تجمعهایی که در مخالفت با اکران فیلم رستاخیز شکل گرفت، میتوان یاد کرد. یکی از این موارد تجمعی است که عدهای جوان را به خیابان کشانده که مثلا با جلوگیری از پخش فیلم رستاخیز، «به وظیفه خود عمل کنند». سؤال نگارنده این است که شرکتکنندگان در این تجمع بدون مجوز و کسانی که احساسات جوانان را برای اعتراضی سیاسی به این فیلم تحریک کردهاند، اساسا فیلم رستاخیز را دیدهاند، یا نه؟ اگر خودشان دیدهاند براساس کدام معیار اخلاقی و انسانی میگویند دیگران نباید آن را ببینند؟ و اگر چنین نبوده، علیه چه چیزی قیام کرده و دست به اعتراض بردهاند؟ مگر یکی، دو نفر از علما اشکالاتی بر آن نداشتند که پس از آن، کارگردان محترم فیلم اشکالات را برطرف کرده است؟ پس، غرض از این جمعکردنها و جمعشدنها چیست؟ جز این مورد، موارد متعدد دیگری هست که نشان میدهد برنامه جامعی طراحی شده است که گرفتاریهای دورانهای گذشته را زنده کنند. جلوگیری از گردهماییها، برخورد با چهرههای منتقد همانند آنچه در شیراز رخ داد، ممانعت از برگزاری کنسرتهای موسیقی و بالاخره فضاسازیهای معدودی تندرو در مرکز قانونگذاری کشور، همه گویای آن است که برنامه تبلیغاتی برخی، بههمزدن نظم جامعه بهمنظور تضعیف دولت تدبیر و امید و مانعتراشی در راه پیادهکردن برنامههای آن است. این رویدادها باعث میشود در دوران تبلیغات رسمی انتخابات، آقایان به مردم اعلام کنند که دولت به قولهایش عمل نکرده است. با توجه به آنچه گفته شد، تندروها سعی میکنند در هفت ماه باقیمانده به انتخابات حساس اسفند ماه، از این اقدامات ایذایی در انواع و اقسام آن داشته باشند. در این صورت اصلاحطلبان و دولتمردان همراه روحانی چارهای ندارند جز اینکه اولا با تحرکات نامعقول و بعضا خشونتآمیز مخالفان خود بهگونهای برخورد کنند که افراد غافل در هر ردهای که هستند متوجه سیاسیکاری این نوع حرکات بهظاهر اسلامخواهانه شوند؛ ثانیا در زمان باقیمانده، تا حد امکان در تحقق وعدههایی که دادهاند بکوشند و به پشتیبانی مردم خصوصا جوانان اندیشمند، که هیچ گرایشی به تندروها ندارند، امیدوار باشند؛ ثالثا برای حضور همهجانبه در انتخابات مجلس و خبرگان، وحدت و یکپارچگی خود را همانند خرداد ۹۲ نگه دارند تا مردم غیروابسته به جناحها، به سمت اصلاحطلبان و میانهروها جلب شوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.