|

صدای سکته مغزی را بشنویم

پیش از آنکه دیر شود، اقدام کنید

افشین برهانی‌حقیقی*

آقای «رضوی» دبیر ریاضی ما بود. بلندبالا با پیشانی بلند و موهایی که به دقت از یک طرف کنار سر می‌آورد به طرف دیگر تا طاسی‌اش کمتر به‌نظر بیاید و چشم‌های میشی‌ای که شناسنامه آذری‌بودنش بود، ته‌لهجه که بماند. جبر و هندسه و ریاضیات جدید درس می‌داد، مثل فوت آب و برخلاف معلم‌های دیگر فقط قواعد تست‌زدن را یاد نمی‌داد، با روش‌های میانبر. کنه ریاضی را می‌گفت، به دقت و با عشق. آن روزها این سرطان «کلاس خصوصی» به جان معلم‌ها نیفتاده بود. وقتی می‌آوردت پای تخته‌سیاه و مسئله‌اش را درست حل می‌کردی، چشم‌های میشی‌اش می‌درخشید. آن‌موقع کل‌کل تجربی‌ها و ریاضی‌ها زیاد بود، لابد حالا هم هست. خیلی از ریاضی‌ها بعد از سال سوم، امتحان زیست‌شناسی و تغییررشته می‌دادند که دکتر شوند. کلی رقابت بود بین این گروه و گروهی که از اول تجربی بودند. آنها می‌گفتند ما فیزیک و ریاضی‌ را درصد بالاتری می‌زنیم و ما می‌گفتیم شما از زیست‌شناسی چیزی نمی‌فهمید. بالاخره کنکور دادیم. ریاضی‌ام شد 31 ایران، از همه تغییررشته داده‌ها بیشتر. شیرینی گرفتم بردم دفتر دبیرستان. آقای «رضوی» آنجا بود با بقیه دبیرها. لابد او هم با دبیر جبر و مثلثات ریاضی‌ها کل‌کل داشت. آن‌موقع دبیرها که هیچ، پدر و مادرها هم بچه‌ها را لوس نمی‌کردند، اما او شیرینی را گرفت و با دست‌هایش زد به شانه‌ام و گفت: «ساغول اوغلوم. منی باش اوجا ائلدین». من که البته نمی‌فهمیدم، اما لابد باید تشویقی بود چون چشم‌های میشی‌اش می‌درخشید.

*** سال‌ها گذشت. من ادامه تحصیل دادم و شدم دستیار مغز و اعصاب و در اورژانس بیمارستان کشیک می‌‌دادم. صبحی بود. از اسکرین زنگ زدند: مریض سکته‌ای آمده بیا ببین. رفتم. اِ... . اینکه آقای «رضوی» است. پیرتر که شده بود، شقیقه‌ها و ریشش جوگندمی بودند و موی کناره‌ها به‌سختی طاسی را می‌پوشاند. اما چشم‌های میشی همان بودند. خانمش همراهش بود و بچه‌هایش. مشوش و مستأصل که کاری بکن. می‌گفتند صبح‌‌ها همیشه بعد از نماز می‌رفته قدم می‌زده، بربری می‌گرفته، صبحانه را نان و لیقوان می‌خورده و می‌رفته دبیرستان. امروز صبح هم همان بوده، اما ناگهان از صندلی میز صبحانه می‌افتد، دست‌وپای راست فلج می‌شود، صورتش برمی‌گردد و نمی‌توانسته حرف بزند و همه‌اش می‌خواسته بخوابد. اینها حرف 5/7 صبح بوده و حالا ساعت 9 صبح است. خودم همراهش رفتم سی‌تی. طبیعی بود، مثل سی‌تی‌های اول بیشتر سکته‌های مغزی دیگر. زنگ زدم یکی، دوتا از همکلاسی‌های دبیرستان، برایش آی‌سی‌یو جور کردم و کنترل فشار و آسپیرین و استاتین و باقی حرف‌ها. اما آن‌موقع «تی‌پی‌ا» و بازکردن رگ‌ها چیزی بود مثل رؤیای دم صبح، شیرین اما دور. فقط در مقاله‌ها. خلاصه سرتان را درد نیاورم، دو روز دیگر سکته آقای «رضوی» کاملا فرم کرد. شاخه فوقانی شریان میانی مغز کاملا رفت. آقای «رضوی» هفت، هشت روز دیگر از آی‌سی‌یو مرخص شد، با علائم حیاتی خوب مرخص شد، اما با دست‌و‌پای راست فلج و فقط برخی حروف را تکرار می‌کرد، نه ترکی نه فارسی. سال‌ها گذشت و من شدم هیأت‌علمی همان بیمارستان، همان شهر. یک شب در درمانگاهم مریض می‌دیدم، گفتم بفرمایید لطفا... که پیرمردی آمد با عصا با پیرزنی. اِ... . . اینکه آقای «رضوی» است. پیرزن تعریف کرد که یکی، دو سالی فیزیوتراپی و گفتاردرمانی کرده است. دست‌وپا برگشته‌اند، اما کلام اصلا. «آقای رضوی مرا به یاد می‌آورید؟ من شاگردتان بودم». «سلام، مرحمت عالی زیاد... برقرار باشید... مرحمت عالی زیاد... (بی‌هیچ عاطفه و محتوایی فقط لقلقه‌ای زبانی که برای ما ایرانیانِ تعارف‌پرداز «روان‌بنه» شده است). سکته مغزی اغلب درد ندارد، اما درمان دارد. ما «صدای» سکته مغزی هستیم، شما هم «صدای» سکته مغزی باشید. * فوق‌تخصص نورولوژی اینترونشنال مسئول کمیته تحقیقات انجمن سکته مغزی ایران

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.