|

رتبه امید به زندگی ایران بالاتر از 100

«امید به زندگی» یک اصطلاح در جامعه‌شناسی و علوم سلامت است که معیاری برای تشخیص متوسط طول عمر افراد در یک جامعه به حساب می‌آید. این معیار نشان می‌دهد هر فرد باید دست‌کم توقع چند سال زندگی در کشوری را داشته باشد که در آن به دنیا آمده است. عوامل متعددی بر شاخص امید به زندگی تأثیر می‌گذارند که سیاست‌گذاران کشورها با بهینه‌سازی و جدی‌گرفتن آنها، تلاش می‌کنند رفاه بیشتری برای شهروندان خود ایجاد کنند. نرخ امید به زندگی در کشورهای مختلف به عوامل گوناگونی بستگی دارد که از شیوه ارائه خدمات بهداشتی و درمانی تا سطح آموزش سلامت در رسانه‌های فراگیر، سبک زندگی رایج، کمیت و کیفیت استرس‌های فردی و اجتماعی، میزان شادی‌های عمومی، سلامت محیط‌زیست تا شرایط مطلوب اقتصادی را شامل می‌شود. از سوی دیگر، عوامل دیگری نیز می‌توانند بر طول عمر تأثیر بگذارند که نمونه ژنتیکی، نژاد و حتی جنسیت جزء این مواردند. به جز سه کشور جهان، در بقیه کشورها، زنان دارای امید به زندگی بیشتری از مردان هستند. یکی از مهم‌ترین عواملی که در امید به زندگی مؤثر است، نوع تغذیه افراد است؛ هرچه در یک کشور تغذیه سالم‌تر باشد، میزان امید به زندگی در افراد بالاتر می‌رود. به‌همین‌دلیل است که امید به زندگی در کشورهای شرق آسیا و کشورهایی مثل یونان یا ایتالیا که غذاهایشان سرشار از مواد دریایی و روغن‌های سالم است، بسیار بالاتر است. از سوی دیگر، شادی نیز در نرخ امید به زندگی مؤثر است. هرچه شرایط اقتصادی و اجتماعی در یک کشور بالاتر باشد، مردم از رفاه عمومی و سلامت بیشتری برخوردارند و طبیعتا با شادی فردی و عمومی بیشتری زندگی می‌کنند. نتایج بسیاری از تحقیقات علمی نشان داده است افراد و جوامع شاد، دارای میانگین طول عمر بیشتری هستند. به همین دلیل است کشورهایی مثل دانمارک، اتریش یا ایسلند که در رده‌بندی‌ها جزء شادترین کشورهای جهان هستند، معمولا در رتبه‌بندی نرخ امید به زندگی هم رتبه‌های بهتری دارند. از آن سو، هرچه میزان استرس فردی و اجتماعی در یک کشور بیشتر باشد، میزان امید به زندگی در آن کمتر خواهد بود. یکی دیگر از عوامل مهم دخیل در امید به زندگی، مسائل علمی بهداشت و درمان است. هرچه سطح خدمات بهداشتی و درمانی در یک کشور بالا باشد، میزان امید به زندگی نیز در آن کشور، بالاتر است. سازمان بهداشت جهانی در سال 2013 نرخ امید به زندگی را در 222 کشور جهان تعیین کرد که در آن، موناکو که دومین کشور کوچک جهان است، با میانگین سنی 86.5 سال در صدر جدول امید به زندگی بود. پس از موناکو، کشورهای ژاپن، آندورا، سنگاپور و هنگ‌کنگ، بین میانگین‌های سنی 84.6 تا 83.08 سال، رتبه‌های دوم تا پنجم بیشترین امید به زندگی را دارا بودند. رتبه امید به زندگی ایران در این رده‌بندی، با میانگین سنی 73.5 سال، رتبه 106 بود. امید به زندگی در مردان ایرانی 72 سال و امید به زندگی در زنان ایرانی 75 سال محاسبه شده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.