|

پشت ‌صحنه‌های زندگی

«قرمز جدی» مجموعه داستانی است نوشته دنیا مقدم‌راد که از طرف نشر چشمه منتشر شده است. این کتاب شامل 11 داستان کوتاه است با عنوان‌های: «یک روز تمرین‌شده»، «آفتاب آمد دلیل آفتاب»، «چشم دوربین»، «قرمز جدی»، «صبا می‌لرزد»، «وقت نیست»، «هر از گاهی»، «دستورنامه اندر شرح حال فرداهای شب‌های کاری نداری؟ می‌خوام برم»، «بلاهت ماژور»، «آیینه مقعر توی جیب» و «ببرگ». استفاده از تکنیک‌های نمایشی و سینمایی و حضور سینما و نمایش در قصه و درآمیختن آنها با شیوه روایی قصه‌ها و پرداختن به صحنه و پشت ‌صحنه تئاتر و سینما به‌عنوان موضوع داستان و ادغام چند فضا و زمان در یک قصه، از جمله ویژگی‌های برخی قصه‌های مجموعه «قرمز جدی» است. گویی پشت ‌صحنه در برخی از داستان‌های کتاب از جمله داستان یک‌روز تمرین‌شده، شیوه‌ای است برای ورود به پشت ‌صحنه‌های زندگی واقعی و بازی میان واقعیت و تصنع. داستان‌های این مجموعه آمیزه‌ای از مسائل اجتماعی، زندگی روزمره و بحران‌های روحی آدم‌های شهرنشین هستند. نویسنده در این مجموعه بیش از هر چیز به زندگی قشرهای مختلفی از طبقه متوسط شهرنشین پرداخته است و به این مسئله که چطور از دل واقعیت زندگی روزمره ناگهان بحران‌هایی سر بر می‌کنند و این بحران‌ها گاه نیز فرجامی تلخ می‌یابند که داستان «قرمز جدی» که عنوان مجموعه هم هست، نمونه‌ای است از این دست. در این داستان از خلال زندگی روزمره یک زن ناگهان با اضطراب‌ها و نگرانی‌های او مواجه می‌شویم و در نهایت با یک فرجام تلخ که از پی این اضطراب‌ها می‌آید. در برخی از داستان‌های کتاب به دغدغه‌ها و سبک زندگی دختران دبیرستانی و دانشجو پرداخته شده است که داستان‌های «صبا می‌لرزد» و «بلاهت ماژور» دو نمونه از این نوع قصه‌ها در مجموعه «قرمز جدی» هستند. در برخی از داستان‌های این مجموعه رگه‌هایی از طنز و لحن طنزآمیز و بازیگوشانه نیز مشاهده می‌شود که این، شیوه‌ای است برای نگاهی از فاصله به موضوع داستان. ضمن اینکه در این داستان‌ها گاه انگار همه چیز از دریچه دوربین فیلم‌برداری دیده و روایت می‌شود؛ دوربینی که لحظه‌ها را گاه با خونسردی تا آن‌سوی بحران ثبت می‌کند. حرکت روی مرز واقعیت و رؤیا نیز یکی از شیوه‌هایی است که در این مجموعه برای روایت داستان به‌کار رفته است و مصداق آن هم قصه‌ای است در این مجموعه با عنوان «وقت نیست» که در آن شخصیت داستان در حین خوابگردی از یک میهمانی سر در می‌آورد. میهمانی‌ای که در آن همه چیز همچون خواب از پیش چشم شخصیت داستان عبور می‌کند و او به روشنی نمی‌تواند تشخیص دهد که کجاست و اینجا چه می‌کند و این آدم‌ها را می‌شناسد یا نه. آنچه در پی می‌آید سطرهایی است از این کتاب: «حالا آماده‌ام تا این اتول لاستیک عوض‌کرده تازه‌نفس را دوباره به گردش ببرم انگار. به علامت استحکام و سکون، در حالت ایستاده، یک پا را بالا می‌برم و صدوهشتاد درجه خط صافی را درست می‌کنم که انگار با تنم به آن تکیه کرده باشم. با دامن به آن بزرگی که دو سرش به مچ پاهایم دوخته شده، هلالی مثل دم طاووس درست می‌شود. شبیه تیر چراغ برقی که توی یک کوچه آشتی‌کنان، اتول را بیخ آن پارک کرده باشند. حالا پارک کرده‌ام. قرار نبود پارک کنم...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.