|

مارکو روبیو؛ برهم زننده بازی ۲۰۱۶

ادوارد لوچه

فایننشال‌تایمز . مترجم: هرمز گیلیانه

«جب بوش» یا «هیلاری کلینتون»؟ دو شیطانی که می‌شناسید. چندین سال است که خیلی‌ها انتخاب بعدی آمریکایی‌ها برای ریاست‌جمهوری را یکی از میان این دو قلمداد می‌کنند، اما «مارکو روبیو»، مرد کوبایی-آمریکایی 44ساله اهل «فلوریدا» دارد این پیش‌فرض را به چالش می‌کشد. آنهایی که می‌گویند آمریکایی‌ها یک سناتور دوره اولی را به رقبای باتجربه‌ترش ترجیح نخواهند داد، «باراک اوباما»، رئیس‌جمهوری کنونی را فراموش کرده‌اند و آنهایی که بر این باورند یک کاندیدا از اقلیت‌های قومی به سختی بتواند نامزدی حزب جمهوری‌خواه را به دست بیاورد نیز، ممکن است به همان نسبت ساده‌اندیش باشند. سد نفوذناپذیر باور عامه تا مدامی مستحکم است که بر آن خط بطلان کشیده شود و مارکو روبیو، بیشتر از هر سیاست‌مدار آمریکایی دیگری، در موقعیتی قرار دارد که بتواند شکننده این سد باشد.

لازم نیست سخنان من را در این خصوص دربست قبول کنید؛ به سیگنال‌هایی که از کمپین‌های هیلاری و جِب ارسال می‌شود توجه کنید. کلینتون، در اولین سخنرانی عمده خود پس از اعلام کاندیداتوری‌اش، به جای پرداختن به بوش، توجه خود را به روبیو معطوف کرد؛ نشانه‌ای آشکار مبنی بر اینکه از کدام رقیب بیش از همه هراس دارد اما این کار را با ناشی‌گری انجام داد. دو ماه پس از آنکه روبیو کاندیداتوری‌اش را با سخنرانی‌ای که در آن کلینتون را به‌عنوان کاندیدای «دیروز» مورد اشاره قرار داد، کلید زد، بانوی اول سابق با اشاره به آهنگ بیتل‌ها با همین نام، سعی کرد پاسخ جوان جویای نام اهل میامی را بدهد. پاسخی که چندان هم فصیح نبود. بیتل‌ها، قبل از تولد روبیو از هم پاشیدند. کلینتون، هیچ نیش و کنایه‌ای را متوجه بوش نکرد. بوش، در مراسم رونمایی از کاندیداتوری‌اش، کنایه‌ای به‌ کلینتون داشت، اما فکرش آشکارا درگیر روبیو بود. فرماندار اسبق فلوریدا، که او هم کمپین‌اش را در میامی کلید زد، خود را به‌عنوان «جمهوری‌خواه اهل فلوریدایی که شانس برنده‌شدن دارد» معرفی کرد. او افزود، دلیلی ندارد «کسانی را که کمک کردند یک واشنگتن ناکارآمد ایجاد شود یا آنهایی را که ثابت کرده‌اند توانایی درست‌ کردن آن را ندارند، انتخاب کنیم». این سخنان او می‌تواند «تِد کروز» و «رند پال»، دو سناتور دیگری که کاندیدا شده‌اند را هم، دربر بگیرد. کمپین‌های راهیابی به کاخ سفید، به‌شدت تحت‌الشعاع بیوگرافی و کاریزما قرار می‌گیرند. روبیو، ترکیب نیرومندی از هر دو دارد. داستان زندگی‌اش، کاملا در تضاد با داستان زندگی کلینتون و بوش قرار دارد. اگر داستان زندگی آنها نمادی از تسلسل و میراث خانوادگی است، داستان روبیو، رمان‌های «هوراشیو آلگر» با مضمون‌رسیدن از فقر به ثروت، را به یاد می‌آورد. روبیو، برای طرفداران‌اش تجسم عینی رویای آمریکایی است. او، فرزند دو مهاجر است. پدرش، بارمن تمام وقت بود و مادرش به‌عنوان نظافتچی، صندوق‌دار و کارگر انبار یک فروشگاه زنجیره‌ای کار می‌کرد. شنوندگان، هیچ‌گاه از شنیدن جمله روبیو، مبنی بر اینکه پدرش در پشت مجالس، نوشیدنی سرو می‌کرد، تا به قولش، «روزی پسرم بتواند جایی در صدر مجلس داشته باشد»، خسته نمی‌شوند. کلینتون و بوش، هر دو، درک دقیقی از بحرانی که طبقه متوسط آمریکایی را در کام خود گرفته است- که تم اصلی انتخابات سال آینده خواهد بود، دارند. روبیو، اما آن را بی‌واسطه تجربه کرده است. تصور بر زبان نیامده مشترکی در کمپین‌های بوش و کلینتون وجود دارد، مبنی بر اینکه هریک آسیب‌پذیری‌های پلوتوکراتیک دیگری را خنثی خواهد کرد. روبیو، اما تمام و کمال از این آسیب‌پذیری بهره خواهد برد. و آن‌گاه، مسئله شکاف سنی به میان می‌آید. در زمانه‌ای که، در دوران بدبینی نسبت به بازیگران کنونی عرصه سیاسی آمریکا به‌سر می‌بریم، خستگی از نام‌های برندشده همیشگی، به یک معضل تبدیل شده است. در چنین وضعیتی، جوانی از اهمیتی دوچندان برخوردار می‌شود. همچنین، چهره‌ای همچون ستارگان سینماداشتن. روبیو می‌گوید: «دیروز دیگر به پایان رسیده است. ما باید تصمیماتی که می‌گیریم را، با تغییر کسانی که این تصمیم‌ها را می‌گیرند، تغییر دهیم». نظرسنجی‌ها، ممکن است این مزیت روبیو را تمام و کمال، منعکس نکنند. او تنها کاندیدایی است، که هم در میان جمهوری‌خواهان و هم بین دموکرات‌ها، از برآیند مطلوبیت مثبت برخوردار است. اگر اینها، همه، تصویری بیش از حد بی‌نقص از روبیو به دست می‌دهد، دقیقا هم همین‌طور است. سابقه اجرائی روبیو، در مقایسه با سابقه اجرائی بوش و کلینتون، ناچیز است و او احتمالا، همچون اوباما، در سال‌های اول زمامداری‌اش، با بحران‌های بسیار زیادی روبه‌رو خواهد شد. انتخاب رئیس‌جمهوری که به‌قول بوش، «چرخ‌های محافظ» نداشته باشد، اگر در جایی همچون واشنگتن انجام شود، احتمالا‌ به شکست یک کمپین منجر خواهد شد، اما نداشتن تجربه، نزد رأی‌دهندگان عادی، نگرانی کمتری ایجاد می‌کند. نقطه ضعف‌های روبیو هم، قابلیت اینکه در نهایت به‌نفع وی مورد بهره‌برداری قرار بگیرند، در خود دارند. در صدر این نقاط ضعف، تغییر موضع‌دادن‌های اوست. او، دو سال پیش، در عرصه سیاست خارجی به‌نظر کاملا میانه‌رو می‌آمد. امروز، اما وعده جبران آنچه کوتاه‌آمدن اوباما در برابر دشمنان آمریکا، به‌خصوص ایران و کوبا، می‌نامد را می‌دهد. به همین سیاق، زمانی به‌عنوان یک فرد پیش‌رو در زمینه مهاجرت قلمداد می‌شد؛ حال آنکه، امروز، در این زمینه به همان سرسختی دیگر کاندیداهای جمهوری‌خواه موضع می‌گیرد. بوش بر سر اصول خود پایدار مانده است، اما حرکت به راست برای انتخابات مقدماتی حزب و بازگشت به میانه‌روی برای انتخابات سراسری یک مهارت ضروری است. همچنین، پیش‌بینی اینکه رأی‌دهندگان انتخابات مقدماتی حزب جمهوری‌خواه، بوش را به‌عنوان کاندیدای نهایی حزب انتخاب کنند، دارد رفته‌رفته دشوارتر می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.